𝐑𝐚𝐯𝐞𝐧𝐚

با اینکه ضربه میبینم ولی بازم به احمقانه ترین شکل ممکن به مهربونی ادامه میدم :)

مورفین؛

گاهی فقط یک رفتار کافیست، تا نگاهت به آن فرد برای همیشه تغییر کند.

مورفین؛

عجیبه… بیرون همه‌چیز می‌دوه، می‌لغزه، محو میشه؛ اما تو پشت شیشه، توی صندلی خودت، با هزار فکر ایستادی. انگار زمان برایت مکث کرده تا با خودت روبه‌رو شی… با حرف‌هایی که هیچ‌کس نمی‌شنوه اما تو ازشون فرار نمی‌کنی.

مورفین؛

تاحالا شده که بدون هیچ دلیلی همونطور که تو حال خودتون هستین یهو نفستون بگیره و بغض کنید و به جای دور برید و گریه کنید ؟:)

حالا ببین وقتی برمیگردم بجای اینکه ببینم تعداد زیاد شده مثلا ۵۰ به بالا اینا یهو میبینم کم شده :(( نکنیدااا😭😭 اهم اره خلاصه اینجوریاست💁🏻‍♀

و اینجاست که از اصطلاح [آف برای چندساعت] استفاده میکنم

چند ساعت غیب شدن بد نیست:)

خدایا امتحانم نکن؛ مخصوصاً با آدمای ادعای بزرگ، عرضه‌ی صفر.

این پیام برای کسانی هست که با همدیگه جوین متقابل دادیم . دوستان وقتی لفت میدین انتظار نداشته باشید که وقتی شما لفت میدین ما بمونیم. پس لطفا از این جهت دلخور نشید🤍 و اینکه کسانی که نوشته های چنلم رو فور میزنن منم متقابلا اینکار رو میکنم ☺️🙏

گاهی روشن‌ترین لحظه‌ی روز همان لحظه‌ای است که می‌فهمی تنها خودت هستی و باید خودت را نجات بدهی.

مورفین؛

کم بودن، توهینِ مؤدبانه‌ای‌ست که هیچ‌وقت قبولش نمی‌کنم.

مورفین

بعضی خستگی‌ها با خواب از بین نمی‌روند... از آن جنس خستگی‌اند که در سکوت جمع می‌شوند؛ پشت لبخندهایی که کسی جدی‌شان نگرفت، پشت «خوبم»هایی که هزار بار دروغ گفته شدند. گاهی آدم فقط دلش می‌خواهد برای چند دقیقه، هیچ‌کس از او انتظار قوی بودن نداشته باشد. هیچ‌کس نگوید «درست می‌شود». فقط یکی باشد که کنار دلش بنشیند و بفهمد بعضی زخم‌ها، صدا ندارند. اگر این روزها دلت خسته است، به خودت سخت نگیر... تو تمام این مدت، بیشتر از توانت جنگیده‌ای. و باور کن، حتی خسته‌ترین قلب‌ها هم حق دارند گاهی بایستند، نفس بکشند، و دوباره آرام‌آرام یاد بگیرند چگونه بتپند. شاید هیچ‌کس نداند پشت سکوتت چه گذشته، اما امیدوارم یک روز، همین دلی که امروز از درد سنگین شده، دلیل لبخندهای بی‌دلیل آینده‌ات باشد. تا آن روز... لطفاً با خودت مهربان‌تر باش. چون هیچ‌کس به اندازه‌ی قلب خسته، به مهربانی احتیاج ندارد.

مورفین/میرای؛

این بار ترس رو سفت بغل کردم تا دیگه ازش نترسم.

نه چرا ناراحت بشم عب نداره. «ساعت ها براش گریه میکنم.»

مورفین

گاهی لازم نیست کسی کنارم باشد؛ یک هدفون، چند آهنگ، و کمی تاریکی... برای دوام آوردن کافی‌ست.

مورفین؛

شاید سخت‌ترین بخشِ رشد، پذیرفتن این باشه که همه‌ی احساسات ما تقصیر دیگران نیست. تا وقتی مسئولیت دنیای درونمون رو به عهده نگیریم، مدام دنبال مقصر بیرون از خودمون خواهیم گشت. ولی لحظه‌ای که با زخم‌هامون روبه‌رو بشیم، دیگه رفتار آدم‌ها تعیین‌کننده‌ی ارزش ما نیست؛ فقط بازتابی از خودشون هست، نه تعریفی از ما. آرامش، از جایی شروع می‌شه که ارزش خودت رو از نگاه دیگران پس بگیری و به خودت برگردونی؛

من از اون تیپ آدمایی هستم که همیشه در سکوت و صبوری به حرفای بقیه گوش میدن ولی حرفای خودشون رو توی دلشون دفن میکنن.