𝐑𝐚𝐯𝐞𝐧𝐚

گاهی آدم آن‌قدر می‌شکند که صدایش حتی به خودش هم نمی‌رسد؛ اما جهان همان‌طور بی‌خیال ادامه می‌دهد.

مورفین؛

«نه، چیزی نیست... خودم یه کاریش می‌کنم. میرم یه چند ساعت وجود نداشته باشم.»

تو به سمت نور رفتی و من فهمیدم بعضی آدم‌ها فقط آمده‌اند تا یادمان بدهند چطور با نبودن‌شان زنده بمانیم.

مورفین؛

گاهی در سکوتِ شب، چیزی درونت می‌لرزد، بی‌آن‌که صدایی بلند شده باشد. جهان کوچک می‌شود، تا اندازه‌ی دلی که در خستگیِ خود فرو رفته است. نه اندوهی مانده برای گفتن، نه شادی‌ای برای بازگشتن. فقط خاطراتی پراکنده‌اند، شبیه برگ‌هایی که باد از یاد برده. در آن میان، نوری کم‌جان هنوز سوسو می‌زند؛ شاید امیدی خاموش، شاید یادِ خودِ گمشده‌ات. و تو، میان بودن و نبودن، آرام قدم می‌زنی تا شاید روزی دوباره “خودت” را بیابی.

امروز، جای لبخند بعضی دخترها برای همیشه خالی است... یادشان جاودان. 🤍

روز دختر، به یاد دخترانی که رؤیاهایشان ناتمام ماند. 🌹

@Morfinikai

بعضی غم‌ها صدا ندارن… میان، بی‌دعوت، یه گوشه‌ی دلت می‌شینن و فقط نفس کشیدنو سخت می‌کنن.

مورفین؛

انگار جهان از حرکت می‌ایسته وقتی قدم‌هامون به هم نزدیک می‌شن. بین ما چیزی هست که با کلمه‌ها توصیف نمی‌شه، اما توی نگاه‌هامون همیشه پیداست. عشقی که بی‌صدا شروع شد و بی‌پایان ادامه داره.

مورفین؛

واسه من کم نباش،من بین کم و هیچی،هیچی رو انتخاب میکنم.

مورفین

برای توصیف حالم همین یک جمله کافیست: خنده هایم درد دارد..

مورفین

مهم بود خیلیم مهم بود ولی من دیگه از ناراحت شدن بابابتش خیلی خسته بودم.. (:

مورفین

چشم هایش قهوه ای بودند و به حق فهمیدم قهوه از سیگار و قلیان اعتیاد آورتر است.

مورفین،

گاهی عشق نه آغاز دارد، نه پایان؛ فقط عمیق‌تر می‌شود.

مورفین/میرای؛

در کوچه‌های خالیِ غروبِ بی‌رنگ، جایی که حتی سایه‌ها هم خسته از ماندن بودند، من، با بارِ دلتنگیِ سنگینِ تمامِ آدم‌های رفته و نرفته، نشستم بر لبه‌ی سکوت، و فهمیدم که خستگیِ جان، گاهی تنها پلی‌ست به سوی دریایی از یادها که هنوز زنده‌اند.

مورفین؛