𝙰𝚋𝚢𝚜𝚜

بله دیگه

دست خطوووو😭

نا امیدم کردی عزیزم. دیالوگایی که زیر دوش تو ذهنم باهات ساخته بودم خیلی جالب تر از حرفای خودت بود.

:))))

تموم شد. مبارک خیلیا

چرا بازم دژواوو شد

پس از تحمل آن همه درد ، کسی که به مقصد می رسد دیگر همان نیست که به راه افتاده بود

اگه دوستت داشت، وقتی بهش گفتی «مراقب خودت باش»، نمی‌گفت «باشه». میگفت«تو بیشتر مراقب باش». بالاخره آدم «بهترین‌ها» رو برای کسی که دوستش داره میخواد.

تنها پلنم واسه 05,05,05 شهادته

گفتی مگو از آتشم، رسوایی‌ام ایمان بَرَد گفتم مرا باکی نیست، عشقی که جان می‌پرورد گفتی تو را تا کی کشد، این صبرِ بی‌فرجامِ شب؟ گفتم زلیخا صبر را با گریه معنا می‌کند گفتی مپرس از یوسفم، او رفته از چشمِ جهان گفتم هنوز از بوی او، پیراهنم جان می‌دمد گفتی گناهت را ببین، شهر از تو بیزار آمده گفتم گناهِ عاشقی‌ست، وقتی خدا شاهد بُوَد گفتی چرا از عقل هم، یک‌بار یاری نجُستی؟ گفتم ز عقل آموختم، عاشق که شد عاقل نشد گفتی اگر روزی دلت، از بندِ این سودا رهد؟ گفتم زلیخا بی‌فراق، دیگر زلیخا کی شود گفتی سرانجامِ تو چیست، در این همه بی‌حاصلی؟ گفتم بمیرم پایِ آن، عشقی که یوسف‌وار بُوَد

زندگی‌ واقعا خسته کننده است

توصیف تو شبیه آن است که با تنی پاره، زخمی و بی‌پناه، خود را به استخری لبریز از آبِ لیمو بسپاری؛ لحظه‌ای که هیچ زخمی مجال پنهان ماندن ندارد و هر قطره، حقیقت درد را بی‌رحمانه فریاد می‌زند. حضورت نه آرامش می‌آورد و نه فراموشی؛ تنها لایه‌لایه پوستِ عادت را کنار می‌زند تا هر آنچه سال‌ها خاموش مانده بود، دوباره جان بگیرد. انگار واژه‌هایت خاصیت اسید دارند؛ نه برای نابود کردن، بلکه برای آشکار ساختن آنچه همیشه زیر نقابِ سکوت پنهان بوده است. نزدیک شدن به تو، تجربه‌ای نیست که بتوان از آن سالم بازگشت؛ زیرا هر جمله‌ات بر زخمی می‌نشیند که خیال می‌کردی مدت‌هاست التیام یافته، اما تازه می‌فهمی تنها به خواب رفته بوده است. تو درد را خلق نمی‌کنی، فقط آن را از تاریکی بیرون می‌آوری و زیر نور می‌ایستانی؛ و همین است که توصیفت، چیزی شبیه پریدن با تنی پاره در استخری پر از آبِ لیموست؛ سوزشی بی‌امان، تلخ و روشن، که تا عمق جان نفوذ می‌کند و آدم را وادار می‌سازد با تمام زخم‌هایی که از آن‌ها گریخته بود، دوباره روبه‌رو شود.

دلم واسه تصحیح کننده برگه ام میسوزه چطور قراره اون همه چرت و پرت رو تشخیص بده