تصدّقت

آقاجونم؛ تصدقت برم.. طرفای شما یه جا خالی نیست بنده هم بیام؟ آقا من خیلی جا نمی‌گیرم قول می‌دم از یه گوشه‌ای نگاهتون کنم فقط. آقاجون از دنیا خسته‌م ولی از دنیای بدون شما خیلی بیشتر خسته‌م.. آقا شفاعت خواستن از شما خیلی سخته، بابتش خجالت می‌کشم بجاش یه ذره دعا می‌خوام؛ دعای عاقبت بخیری.. دعای ختم عاقبتمون به عاقبت شما عزیزِ قلبم:)

به من که نیست به جیبمه؛ وگرنه که بنده همین الان ساکمو جمع می‌کردم پا می‌شدم می‌رفتم حرم امام رضا.

قسمتی از درونم بخاطر افکاری که هیچ‌وقت نمی‌تونم بروزشون بدم درد می‌کنه.

دل‌تنگیِ زیاد، تبدیل به بغض و اشک میشه...

مجردی و بی‌محبوبی چنان دردی‌ست که یکم دیگه دیر کنه می‌رم زیر پست سیدمجید می‌گم سید یدونه از پسراتو بفرست منو بگیره. مهرمم بشه یه لانچر.

رئیس فیفا گفته اگه مجبور می‌شدم، با اتوبوس به ایران می‌رفتم و تیم ملی رو به جام جهانی می‌وردم؛ خواستم بگم که محبوبم خاک تو سرت تو از رئیس فیفا هم کمتری منکه ایرانم توام ایرانی لامذهب.

من شماره‌م رو می‌دم ولی توروخدا قبل از اینکه زنگ بزنی اجازه بگیر و بدون جواب «نه» هستش لذا فقط پیام بده عزیزم؛ توروخدا پیام بده.

این اولین انتظار من برای مُحرمه. منتظرم گویی که تموم روزها رو زندگی نکردم تا که برسه به محرم، منتظرم انگار اون غم رو قرار نیست به هیچی ترجیح بدم؛ عشق به امام حسین عجب چیز عجیبیه.

اباعبدالله «حُسـین..»

از حرم تا قتلگاه زینب صدا می‌زد «حسین» دست‌و پا می‌زد حسین:) زینب صدا می‌زد.. یاحسین..

بنده و خواهرم رسما با چشم ارتباط ماهواره‌ای برقرار می‌کنیم، نگاهمون میوفته به یکی؛ برمی‌گرده می‌گه توام به همین فکرکردی؟! منم می‌گم آره همینکه تو فهمیدی.

سُرمه کشیدم به چشمانم؛ ولیکن کو یار که تعبیر کند به زیبایی این‌چشم را؟!

اونی که تشییع نشدن رهبرم رو مسخره می‌کنه، همونیه که زمان یزید تو لشکر شمر و عمربن سعد تن بی‌سرِ امام حسین رو مسخره می‌کرد.

روحِ عزیزم؛ صبوری کن تا محرم چیزی نمونده.

چیست این حسین؛ کیست این حسین؟ که نامش برای بهانه‌ی به پهنای صورت اشک ریختن کافی‌ست.

به راستی که اونی که امام‌حسین رو نداره عاقبتش به کجا ختم می‌شه؟:)

جمال عبدالناصر مصری، از بنیانگذارهای پان‌عربیسم، یه زمانی اینطوری ایران رو بخاطر همراهی با آمریکا و اسرائیل تحقیر می‌کرده؛ حرفاش اونروز مصداق حقیقت اکثر کشورای عربی امروزه. چرا می‌گیم جمهوری اسلامی خوبه؟ چون این هنجار روشکوند. ایستادگی در برابر ظلم و مستعمره نبودن ذهن ازادی طلبی می‌خواد که فریب پوپولیسم رسانه رو نخوره؛ مردم ایران و جمهوری اسلامی حسابشون رو با حکام سرسپرده خودشون مشخص کردن، توی دنیای امروز اعراب هم اینکارو می‌کنن؟ یا بهتره بگم کردن؟