تصدّقت

اونی که تشییع نشدن رهبرم رو مسخره می‌کنه، همونیه که زمان یزید تو لشکر شمر و عمربن سعد تن بی‌سرِ امام حسین رو مسخره می‌کرد.

روحِ عزیزم؛ صبوری کن تا محرم چیزی نمونده.

چیست این حسین؛ کیست این حسین؟ که نامش برای بهانه‌ی به پهنای صورت اشک ریختن کافی‌ست.

به راستی که اونی که امام‌حسین رو نداره عاقبتش به کجا ختم می‌شه؟:)

جمال عبدالناصر مصری، از بنیانگذارهای پان‌عربیسم، یه زمانی اینطوری ایران رو بخاطر همراهی با آمریکا و اسرائیل تحقیر می‌کرده؛ حرفاش اونروز مصداق حقیقت اکثر کشورای عربی امروزه. چرا می‌گیم جمهوری اسلامی خوبه؟ چون این هنجار روشکوند. ایستادگی در برابر ظلم و مستعمره نبودن ذهن ازادی طلبی می‌خواد که فریب پوپولیسم رسانه رو نخوره؛ مردم ایران و جمهوری اسلامی حسابشون رو با حکام سرسپرده خودشون مشخص کردن، توی دنیای امروز اعراب هم اینکارو می‌کنن؟ یا بهتره بگم کردن؟

کتاب یه طوری گرون شده که محبوب آینده‌م بجای طلا باید برام کتاب بخره راضی بشم زنش بشم.

اصلا شیعه بودن دوپامین خونمو می‌بره بالا؛ باید شیعه بود تا که فهمید این شور و شعف و حس قدرت از کجا میاد.

اگه تموم ره‌نامه‌های حضرت شهید رو داشتم؛ غم نداشتم.

؛ اولین حاکم ایرانی که پس از ۳۰۰ سال دستور حمله به دشمن ایران را داد و در آن حمله هم شروع کننده بود و هم پایان دهنده؛ به ایران ابر قدرت، در زمان زعامت امام سیدمجتبی خامنه‌ای خوش آمدید..

حضوری گر همی خواهی از او غایب مشو حافظ مَتٰی ما تَلْقَ مَنْ تَهْویٰ دَعِ الدُّنْیا و اَهْمِلْها [حافظ، اگر خواستار حضور در پیشگاه معشوق هستی، هرگز برای لحظه­ای از او غایب مشو؛ هرگاه به کسی که او را دوست داری، رسیدی، دنیا را رها کن و واگذار]

«خدایا خدایا تا انقلاب مهدی از نهضت خمینی؛ محافظت بفرما.»

چارلز داروین در زمان رسیدن به برزیل و مشاهدهٔ نزدیک سیستم برده‌داری در آنجا نوشته: «همسایهٔ روبروی من زنی سالخورده بود که ابزارهای مارپیچی برای خرد کردن انگشتان داشت و از آنها برای خرد کردن انگشتان بردگانش استفاده می‌کرد و در خانه‌ای که قبلاً در آن اقامت داشتم خادمی جوان دورگه هر روز در معرض توهین‌ها و تعقیب‌های خشونت‌آمیزی قرار می‌گرفت که برای خرد کردن روحیهٔ پست‌ترین حیوانات کافی بود. کودکی ۶ یا ۷ ساله را دیدم که با شلاق بر سرش زده می‌شد(قبل از اینکه بتوانم مداخله کنم)، فقط به این دلیل که لیوان آبی که به من داد کاملاً شفاف نبود! و این کارهایی است که توسط مردمی انجام می‌شود که ادعا می‌کنند دیگران را مانند خودشان دوست دارند به خداوند ایمان دارند و برای تحقق خواست او بر روی زمین دعا می‌کنند. خون در رگهایمان می‌جوشد و دلهایمان آشفته می‌شود وقتی به یاد میآوریم که ما انگلیسی‌ها و نوادگان آمریکایی‌مان که شعارهای پر سر و صدایی دربارهٔ آزادی سر می‌دهند خودمان هم بوده‌ایم و هنوز هم در این جنایت عظیم گناهکاریم.» کتاب سفر بیگل | چارلز داروین

ایام بوی دلتنگی می‌دهد.

یادم نمی‌ره که روضه‌های تو منو سربه‌راه کرد؛ آقا امام‌حسین.

یه حسی بهم می‌گه سیدمجید منتظر بود بشه شب صدم، بعد شروع کنه ولی نمی‌تونم ثابت کنم.

بسم الله سید مجید بسم الله.

اگه عکاس حرم بودم حالم خوب می‌شد به توان².

اجالتاً اندکی کلام حق: