حوالیِ هستی🌿

★ سقف اتاقم شب های پر ستاره شده★

چون شکر شیرین و چون گوهر زبان پارسی‌ست فارسی فرهنگ و آیین و نشان پارسی‌ست

بعضی عصرها هنوز بوی همان روزهای قدیمی را می‌دهند؛ روزهایی که یک آهنگ آرام در پس‌زمینه پخش می‌شد و پنجره، کوچه‌ای خیس را نشان می‌داد. آدم‌ها آن روزها ساده‌تر به نظر می‌رسیدند؛با چند پیام کوتاه،چند قدم همراهی و گاهی فقط یک «خوبی؟» که از میان کلماتش می‌شد فهمید چیزی را متوجه شده‌اند. بعد،کم‌کم بعضی صداها دور شدند؛ نه با خداحافظی،نه با اتفاق بزرگی، فقط مثل کوچه‌ای که هرچه جلوتر می‌روی، آرام‌آرام از پشت سرت محو می‌شود. چیزهایی از آن روزها اما جا ماند؛ یک آهنگ،عکسی از یک عصر معمولی، چند جمله‌ی نصفه و نیمه و خاطره‌ی آدم‌هایی که زمانی بخش کوچکی از روزها بودند. شاید سال‌ها بعد،میان یک آهنگ قدیمی یا بوی باران،دوباره همان روزها برگردند؛نه با تمام جزئیاتشان،فقط به اندازه‌ی یک حس کوتاه و آشنا. مثل شمعدانی‌های پشت پنجره‌ی خانه‌ای قدیمی؛هنوز همان‌جا، میان غبار سال‌ها،چیزی از بهارِ آن روزها را نگه داشته‌اند.