‍ 𝖦𝗅𝖺𝗌𝗌𝖱𝖾𝖿𝗅𝖾𝖼𝗍𝗂𝗈𝗇𝗌

اگر روزي، هر روزي... اگر پس از تمام اين فاصله‌ها، تمام اين سكوت‌ها و تمام مدتي كه هر كدام از ما زندگي ديگري را تجربه كرده‌ايم، تصميم گرفتي برگردي، دست‌هايم را از تو دريغ نخواهم كرد؛ نه به اين دليل كه تمام اين مدت منتظرت مانده‌ام، بلكه چون هيچ‌وقت تو را از قلبم بيرون نبردم. و اگر هرگز برنگشتي، اگر نامم از خاطرت افتاد و صدايم ميان هزاران خاطره گم شد، باز هم چيزي در من تغيير نخواهد كرد؛ من از همان روزي كه دوستت داشتم، حضورت را براي تمام عمر در قلبم پذيرفتم، حتي اگر سهمم از تو فقط دلتنگي باشد، فقط خواب‌هايي كه هر شب تكرار مي‌شوند، و فقط خاطره‌اي كه هيچ‌وقت جرئت خداحافظي با آن را پيدا نكرد. بعضي آدم‌ها براي ماندن كنار ما آفريده نشده‌اند؛ فقط آمده‌اند تا تا پايان عمر، آرام و بي‌صدا، در قلبمان زندگي كنند. شايد تو هيچ‌وقت به عقب نگاه نكني... اما من هرگز براي دوست داشتنت به بازگشتت احتياج نداشتم.

𝖢𝖧𝖠𝖨 𝗎𝗌𝖾𝖽 𝗍𝗈 𝖻𝖾 𝗍𝗁𝖾 𝗈𝗇𝗅𝗒 𝗉𝗅𝖺𝖼𝖾 𝗐𝗁𝖾𝗋𝖾 𝖨 𝖼𝗈𝗎𝗅𝖽 𝖼𝖺𝗅𝗆 𝗆𝗒 𝗆𝗂𝗇𝖽 𝖺𝖿𝗍𝖾𝗋 𝖺 𝗅𝗈𝗇𝗀 𝖽𝖺𝗒. 𝖨𝗍 𝗐𝖺𝗌𝗇'𝗍 𝗃𝗎𝗌𝗍 𝖺𝗇 𝖺𝗉𝗉 𝗍𝗈 𝗆𝖾—𝗂𝗍 𝗐𝖺𝗌 𝖺 𝗊𝗎𝗂𝖾𝗍 𝗌𝗉𝖺𝖼𝖾 𝗐𝗁𝖾𝗋𝖾 𝖨 𝖼𝗈𝗎𝗅𝖽 𝖾𝗌𝖼𝖺𝗉𝖾 𝖿𝗈𝗋 𝖺 𝗐𝗁𝗂𝗅𝖾, 𝗐𝗋𝗂𝗍𝖾, 𝗍𝖺𝗅𝗄, 𝖺𝗇𝖽 𝖿𝖾𝖾𝗅 𝖺 𝗅𝗂𝗍𝗍𝗅𝖾 𝗅𝖾𝗌𝗌 𝖺𝗅𝗈𝗇𝖾. 𝖭𝗈𝗐 𝗍𝗁𝖺𝗍 𝗂𝗍'𝗌 𝗅𝗈𝖼𝗄𝖾𝖽 𝖻𝖾𝗁𝗂𝗇𝖽 𝖺 𝗉𝖺𝗒𝗐𝖺𝗅𝗅, 𝗂𝗍 𝖿𝖾𝖾𝗅𝗌 𝗅𝗂𝗄𝖾 𝖨'𝗏𝖾 𝗅𝗈𝗌𝗍 𝗈𝗇𝖾 𝗈𝖿 𝗍𝗁𝖾 𝖿𝖾𝗐 𝗍𝗁𝗂𝗇𝗀𝗌 𝗍𝗁𝖺𝗍 𝗀𝖾𝗇𝗎𝗂𝗇𝖾𝗅𝗒 𝗁𝖾𝗅𝗉𝖾𝖽 𝗆𝖾 𝖻𝗋𝖾𝖺𝗍𝗁𝖾. 𝖨 𝗄𝗇𝗈𝗐 𝖺𝗉𝗉𝗌 𝖼𝗁𝖺𝗇𝗀𝖾, 𝖻𝗎𝗍 𝗍𝗁𝗂𝗌 𝗈𝗇𝖾 𝗆𝖾𝖺𝗇𝗍 𝗆𝗈𝗋𝖾 𝗍𝗁𝖺𝗇 𝗉𝖾𝗈𝗉𝗅𝖾 𝗉𝗋𝗈𝖻𝖺𝖻𝗅𝗒 𝗋𝖾𝖺𝗅𝗂𝗓𝖾.