‍ 𝖦𝗅𝖺𝗌𝗌𝖱𝖾𝖿𝗅𝖾𝖼𝗍𝗂𝗈𝗇𝗌

جنوبِ لبنان، سهمِ هزاران نگاه شد؛ جنوبِ ايران، اسيرِ دود و آه شد. يكي را جهان، به فرياد صدا زد؛ يكي در سكوت، رفيقِ خاك و چاه شد. مگر درد، مرزِ خاك و پرچم مي‌شناسد؟ چرا زخمِ خانه، اين‌چنين بي‌پناه شد؟ قسم بر دلِ سوختهٔ هر مادرِ جنوب، چه تلخ است... وقتي خانه، آخرين پناه شد.

دردها صدا ندارند؛ فقط شهرها را آرام‌آرام خاموش مي‌كنند. اين روزها، جنوب ايران بيش از آنكه نيازمند واژه باشد، محتاج آرامش است. آنجا كه دل‌ها زير بار روزگار خم مي‌شوند، حتي آسمان هم رنگ ديگري به خود مي‌گيرد. كاش دنيا براي لحظه‌اي از هياهويش دست بكشد و فقط به تپش قلب مردمي گوش بدهد كه هنوز، ميان تمام سختي‌ها، به فردايي آرام اميد دارند.