_ترانه‌یِ بارون‌ زده

‏ناامیدم، انگار تمام آدم‌های هم‌سن من درخت‌های گردوشون رو کاشتن و وقت برداشتشون رسیده و من تازه نهالش رو پیدا کردم.

صَبر برای مایک گزینه نبود تنها راه چاره بود!

‏وقتی احساس من، شبیه احساس کسی نیست، مطلقا هیچکس نمیتونه بفهمه درونم چی میگذره و این یعنی تنهایی.

تعداد خیلی محدودی از آدمایی که میشناسم، این نکبتی که بهش میگیم «زندگی» رو برام قابل تحمل تر کردن. ممنونم ازشون❤️

اینکه من میتونستم جلوی تو در ضعیف‌ترین و شکننده‌ترین‌ حالت خودم باشم، حاصل اعتماد به تو بود؛ وگرنه حفظ نقاب قدرت چندان کار سختی نیست

انگار دو نفر درونم هستند؛ یکی می‌خواهد تمام دنیا را ببیند و دیگری حتی نمی‌خواهد اتاقش را ترک کند📖.

05/05/05

هم مثل روزای دیگه کسل کننده و بیهوده گذشت.

درخَموش هاي مَن فَرياد هآست.

این زندگی این بودن باید برای جز فقط زنده موندن باشه مگه نه؟

وضعیت من هرروز:

"زندگی کردن نادرترین اتفاق جهان هستی‌ است."

عزیزم تو این روز خاص امید داشته باش که درست میشه انقدر فکر نکن چی میشه، بخواد بشه میشه، یه وقت‌هایی انقدر قشنگ میچینه خدا که خودت هم باورت نشه، مثل معجزه، مثل طلوع آفتاب، از عمق یک آسمون تاریک و سرد.

‌ من گاه به گاه که میبینم چقدر مثل هم فکر میکنیم و هدف ها و آرزوهای‌مان تا چه حد شبیه هم است ، به شگفت در می‌آیم . 👤احمد شاملو

لبخند و اشک را مجال تأملی نیست.

‌ به ساعتها بگویید بخوابند بیهوده زیستن را نیازی به شمارش نیست… 👤احمد شاملو

...