『آوای دریا』

پشیمونی برای کارایی که کردی از بین میره اما پشیمونی کارایی که نکردی تا ابد عذابت میده....

صد سالم که حرف بزنی من فقط به رفتارت توجه میکنم

وفادار ماندن در میان وسوسه‌ها وجود می‌خواهد.

من میتونم پر سروصداترین یا ساکت ترين آدم باشم، فقط بستگی داره پیش کی باشم

من اگر بمیرم؛ چه کسی می‌فهمد دوست داشته‌ام، باد را در آغوش بگیرم؟ ابر را، دریا را، درخت را، آسمان را.

من قبلا میخواستم همه رو نجات بدم ولی الان میخوام فقط اون چیزی که از خودم باقی مونده رو نجات بدم....

بلاخره یروز میپذیری و میگذری از همه‌ی نبودن ها، نشدن ها، نخواستن ها، رفتن ها، تموم شدن و ناامید شدن ها؛ بدون اینکه دیگه دلیلیش برات مهم باشه.

همیشه فکر میکردم رفتنم برات خیلی تلخ و دردناک باشه؛ اما نه، تو فراموشکار تر از این بودی که بخوای برام غمگین بمونی🙃

ببخشید که نمیتونم توضیح بدم چرا انقدر غمگینم. آخه حرف زدن راجبش غمگین ترم میکنه

جدی جدی دلت تنگ نشده؟ یعنی احساس نمیکنی یه چیزی رو از دادی که نباید؟!

هیچوقت جلوتر از سنتون زندگی نکنین، یهو به خودتون میاین میبینین هم سناتون از کارایی لذت میبرن که شما از انجام دادنش حالتون بهم میخوره....

نیاز دارم احساساتمون بزارم تو یه صندوق درشم قفل کنم، کلیدش هم بندازم یجا گم بشه

وقتی یکی داره تلاش میکنه خوشحالم کنه، حتی اگه نتونه هم خیلی برام باارزشه:)

همه از مرگ میترسند؛ ولی چیزی که واقعا ترس دارد، زندگی نکردنه...