『آوای دریا』

به حرفای اولش نیست، به شوق و ذوقای روزای شروعش نیست، فقط به وایسادنای آخرشه....

فکر کردن بهت مثل چاقوییه که من هربار میکنمش تو قلبم تا بمیرم

از لحاظ جسمی، از لحاظ روحی، از لحاظ روانی و از هر لحاظی که توی این دنیا وجود داره خستم.

و چقدر سخت بود با صدای آهسته، فریاد زدن.

این روزا، روزاش تلخ و شباش تلخ تر میگذره..

اگه مامان نبود، احتمالا دیگه من‌هم نبود....

از آدمیزاد هیچ بعید نیست که بگوید "خداحاظ" و بندبند وجودش "میخواهم بمانم باشد"

به من نگو دوستم داری، برام جزئیاتیو از خودم بگو که خودم یادم نیست

پشیمونی برای کارایی که کردی از بین میره اما پشیمونی کارایی که نکردی تا ابد عذابت میده....

صد سالم که حرف بزنی من فقط به رفتارت توجه میکنم

وفادار ماندن در میان وسوسه‌ها وجود می‌خواهد.

من میتونم پر سروصداترین یا ساکت ترين آدم باشم، فقط بستگی داره پیش کی باشم

من اگر بمیرم؛ چه کسی می‌فهمد دوست داشته‌ام، باد را در آغوش بگیرم؟ ابر را، دریا را، درخت را، آسمان را.

من قبلا میخواستم همه رو نجات بدم ولی الان میخوام فقط اون چیزی که از خودم باقی مونده رو نجات بدم....

بلاخره یروز میپذیری و میگذری از همه‌ی نبودن ها، نشدن ها، نخواستن ها، رفتن ها، تموم شدن و ناامید شدن ها؛ بدون اینکه دیگه دلیلیش برات مهم باشه.