مـدفـنِ سـرخ

تو را می‌خواهم تمام تو را در دست‌هایم تا بتوانم سر در گردنت فرو کنم و عطر تنت را درون ریه هایم نگه دارم . چه می‌شد شیشه‌ای درون ریه‌هایم فرو کنم تا ذره ذره‌ی عطر تورا درونش نگه دارم تا عطر تو بشود هوای تنفس من؟ این که دیگر کافی نیست . کلبه ای می‌سازم از تو ، درون قلبم ، و شب های قلبم را پر ستاره می‌سازم تا تو شوی ماه آن و درون آغوشم بدرخشی ، ستاره ها را از آسمان قلبم بچینم و دور موهای زیبایت جا بگذارم تا همانند یاقوت های مروارید برایت بدرخشد . شاید برایت معبدی ساختم و کفر کنم از خدای خلقت تا بتوانم به عنوان خدایِ خلقت خودم تورا بپرستمت ، تو مرا از نو آفریدی و به خودت قسم خدایی را جز تو درون قلبم نمی‌توانم با عشق بپرستم ، تو شدی خورشیدی که دلم‌ می‌خواهد همه‌ی سایه هارا برایش کنار بزنم و زیر گرمایش قدم بزنم . اگر زندگی بازی باشد ، بهترین برد را باختن قلبم به تو می‌دانم؛

نفس کشیدن بی‌تو شبیه جان دادنِ آرام زیرِ آوارِ سکوت است؛ انگار غمی عظیم، مثل سنگ قبری سرد، روی سینه‌ام افتاده و پنجه‌های نامرئیِ شب، گلوی مرا میان انگشتان یخ‌زده‌شان فشار می‌دهند. بی‌تو جهان بوی فراموشی گرفته؛ خیابان‌ها سردترند، ساعت‌ها کندتر می‌گذرند و ثانیه‌ها مثل قطره‌های خون از رگِ زمان چکه می‌کنند. در نبودنت، پوچی مثل مهی خاکستری درونِ ذهنم خزیده و تمام پنجره‌های روشنِ روحم را بلعیده است. حس گم‌شدن دارم؛ شبیه مسافری که در ایستگاهی متروک، میان مه و باران، سال‌ها منتظر قطاری مانده که هرگز نمی‌رسد. دیگر نمی‌توانم منطقی باشم؛ عقل، گوشه‌ای تاریک از ذهنم زانو زده و احساس، مثل دریایی طوفانی، تمام وجودم را غرق کرده است. انگار تکه‌ای از من، همان بخش زنده و آرامِ روحم، سال‌ها پیش در هزارتوی افکار ترسناک جا مانده؛ روحی زنجیرشده به ستونی پوسیده در اعماقِ شب، که نه توانِ فرار دارد و نه راهی برای بازگشت. زندگی وقتی او درونم نفس می‌کشید، قابل تحمل بود؛ اما حالا هر صبح، مرثیه‌ای برای نبودنش است و هر شب، مجلس عزای آدمی‌ست که هنوز نفس می‌کشد اما مدت‌هاست مرده است. من نه عشق می‌خواهم، نه محبت، نه آغوشی برای تسکین؛ من خودم را می‌خواهم، همان آدمی که سال‌ها پیش میان سایه‌های هولناکِ ذهنش گم شد، در سیاه‌چالِ افکارش زندانی شد