Hiraeth

خیلی دوست دارم بدونم اینی که هی جوین میشه تو چنل هی لفت میده باز جوین میشه دنبال چیه اینجا :))))))))))

به رسم هر شب ...

راز پیشرفت شگرف مغرب زمین در دو چیز بود. یکی اقرار به نادانی و دیگر آزمون و خطا. حاکمان اروپا با به کار گرفتن جهانگردان و دانشمندها و محققان، علاوه بر تحکیم قدرت خودشون وظیفه دیگه‌ای هم انجام میدادن و اون هم این بود که هیچی نمیدونیم پس سفری رو آغاز کنیم و شروع به یادگیری کنیم . ( بر خلاف مشرق زمین که کماکان سنت محور بودن و خیلی به کشف جهانی فراتر از قلمروی خودشون اشتیاقی نشون نمیدادن.) و اینکه آزمون و خطای مداوم که علوم تجربی حاصل همین تداوم در کنجکاوی و آزمون و خطا و آزمایش هستش. ( هر چند در نظر شخصی خودم، به این مسئله نقد دارم و بدبین هستم در مواردی‌.) نتیجه حرفم چیه ؟ نتیجه حرفم اینه که این بخش از تاریخ تو زندگی شخصی اینطور کاربرد داره که از ندونستن و سعی و خطا نترس و هرچقدر که لازم هست وقت و حوصله به خرج بده و راه های مختلف رو امتحان کن بالاخره یکیش جواب میده ...

هر موقع از شب مینویسم حالم بهتر میشه.

خیلی دلم میخواست مسافر شب بودن رو تجربه کنم بعد مدتها. توی اتوبوس که چراغ هاشو خاموش کرده که مسافرا بخوابن، اون بیرون تاریکی مطلق یا شاید فقط چراغ های تو جاده یا حتی نمای روشن شهرها و روستاها از دور که از کنارشون داری عبور میکنی و یا چراغ های تک و توک روشن روی کوهستان. استراحتگاه بین راه که عبور و مرور ماشین ها رو تماشا میکنی‌. توی جاده هستی اما شب و جلوه چراغ ها و تنهایی که دوست داشتنی‌تر از هروقت دیگه هست. دوست داری دیرتر به مقصد برسی و حتی به خودت میگی که ای کاش همیشه شب می‌بود و من مسافر می‌بودم ... پی‌نوشت: انقدر از شب مینویسم که اگه کسی یاد من افتاد، من رو با شب که وجودم باهاش درهم‌تنیده هست تصور کنه . / یادداشت ۸ مهر

وضعیت کتابخونه و نوشته هام و نقاشیا اینطوری شده که باید به آدما بگم که نه جانم من نه تحصیلات هنری دارم و نه تحصیلات فلسفه :)))))))))))

صحبت کنیم هرچی که باشه

هنوز برگ درخت های کوچمون سبزه. اما ظاهرا یکی از درختها زودتر از بقیه تن به خزان داده .

من هنوز هم اینجا کلی حرف برای گفتن دارم ..

نظریه شاید نامحبوب: کلیه فرآیندهای تاریخی رو در نگاه کلان میشه وارد زندگی شخصی خودمون کرد. به فرض مثال با ارجاع به کتاب خدایگان و بنده از هگل، تو مقدمه بحثی پیش میاد که کانت اون رو مطرح میکنه و اون هم جدال بی‌پایان عقل با خواسته های نفسانی هست؛ در کل رویکرد کانت چه در فلسفه ابداعی خودش( فلسفه نقدی) چه در فلسفه اخلاق رویکردی هست که بر انسان نوعی تمرکز داره و بحثی رو به بیرون و جامعه ارجاع نمیده. از اون طرف ما هگل رو داریم که بحث جدال طبقات رعیت و اربابان رو در طول فرآیند تاریخ انسان مطرح میکنه و اینجاست که بحث جالب میشه؛ هگل به اندازه کانت از بحث های مرتبط با انسان نوعی خوشش نمیومد ولی این ایده رو مطرح کرد که جدال عقل با نفس در زندگی یک انسان هم تراز و هم ارز با جدال بنده با ارباب خود در طول تاریخ جوامع هست و اینجاست که مطالعه کلیت فرآیند و سازوکار تاریخ رو میشه به زندگی خصوصی تعمیم داد و درس گرفت و استفاده کرد ازش امیدوارم مطلب به اندازه کافی واضح بیان شده باشه .

به این فکر میکنم که خیلی بی‌سواد هستم و از اینکه کلی کتاب هست که باید بخونم و چیز یاد بگیرم ولی ممکنه فرصتش رو پیدا نکنم بسیار بیم و هراس دارم ... و این کم سوادی و بی‌سوادی من رو داره آزار میده شدید !

فورکنید/فولدر بزارم 50+ بگیرید .

اینجا جوین باشید🪿 .

و شاید اون از این خلوت و انزوای نسبی‌ام که با هیچ چیز عوضش نمیکنم ‌برام عزیزتر و ارزشمندتر بشه ...

و اینکه بتونه از این فضای خلوت نشینی که با هیچ چیز تو این دنیا عوضش نمیکنم، برام عزیزتر باشه ‌...

و اینکه بتونه از این فضای خلوت نشینی ک با هیچ چیز تو این دنیا عوضش نمیکنم، برام عزیزتر باشه ‌...

تجربه شخصی بهم نشون داده وقتایی که کلی سوال بی‌جواب توی ذهنت هست وقتی راجع به خیلی چیزها ابهام داری و نگرانی و بی‌تاب نسبت به روزهایی که در پیش داری، اینجور وقتا یه مسافرت چند روزه خیلی بهت کمک میکنه و موثر هست. لزوما قرار نیست خوش بگذرونم فقط اون موقع دلم میخواد به یه شهری سفر کنم و تو خیابون های یه شهر دیگه ای تو کوه و دشت جایی غیر از محل زندگیم، تلاش کنم به مسائل توی ذهنم نظم بدم. و چقدر دلم یه سفر میخواد ...