𓍯رُمانِ میانِ خُطوط 𓍯

𓍯𝓑𝓮𝓽𝔀𝓮𝓮𝓷 𝓽𝓱𝓮 𝓛𝓲𝓷𝓮𝓼𓍯 Part19 از زبان لیام: بعد از جدا شدن از جان، چند دقیقه‌ای طول کشید تا بالاخره خودمو قانع کنم برم سمت کلاس آیلا. هرچی به راهرو نزدیک‌تر می‌شدم، بیشتر حس می‌کردم این ایده احمقانه بوده. وقتی رسیدم جلوی کلاس، نگاهی به داخل انداختم. چند نفر روی صندلی‌ها نشسته بودن، چند نفر هم بیرون کلاس ایستاده بودن. اما... آیلا رو ندیدم. اخم کمرنگی کردم و رو به یکی از بچه‌ها که کنار در ایستاده بود گفتم: «ببخشید، آیلا توی این کلاسه؟» پسره سرشو تکون داد. «آره.» بعد به چند نفر اون طرف راهرو اشاره کرد. «اگه کاری باهاش داری، از دوستاش بپرس. اونا بیشتر می‌دونن.» نگاهم سمت جایی رفت که اشاره کرده بود. سوفی اونجا ایستاده بود. کنارش هم چند نفر از دوستاش بودن. نمی‌دونم چرا، ولی هیچ‌کدومشون خوشحال به نظر نمی‌رسیدن. رفتم سمتشون. سوفی همزمان که سرشو بالا می‌آورد، نگاهش روی اسم دوخته‌شده روی یونیفرمم افتاد. «بله، آقای لیام پارکر؟» لحنش اونقدر سرد بود که باعث شد برای چند ثانیه مکث کنم. «سلام...» «سلام.» «ام... آیلا اینجاست؟» حالت صورت سوفی عوض نشد. فقط چند ثانیه نگام کرد. بعد آروم گفت: «نه.» اخم کردم. «نیومده مدرسه؟» سوفی نفس کوتاهی کشید. «از دیروز که از مدرسه رفته خونه، هیچ‌کس خبری ازش نداره.» برای چند لحظه فکر کردم اشتباه شنیدم. «چی؟» یکی از دوستاش که کنار سوفی ایستاده بود گفت: «به پیام‌ها جواب نمی‌ده.» یکی دیگه اضافه کرد: «تلفنشم خاموشه.» نگاهم بینشون چرخید. هیچ‌کدوم شوخی نمی‌کردن. سوفی این بار نگاهشو ازم گرفت. «همه نگرانیم.» و برای اولین بار از وقتی اسم آیلا رو شنیده بودم... حس بدی توی دلم نشست.

𓍯𝓑𝓮𝓽𝔀𝓮𝓮𝓷 𝓽𝓱𝓮 𝓛𝓲𝓷𝓮𝓼𓍯 Part 18 از زبان لیام: من واقعاً نمی‌دونستم چرا دارم این کارو می‌کنم. یعنی منطقی نبود. دختری که حتی درست ندیده بودمش... دختری که فقط چند بار اسمش رو شنیده بودم... و حالا من وسط حیاط مدرسه دنبال جان می‌گشتم تا کمکم کنه بفهمم باید چی بهش بگم. جان کنار نیمکت همیشگی نشسته بود و با گوشی ور می‌رفت. همین که منو دید، یه ابروشو بالا انداخت. «وای نه...» اخم کردم. «چی؟» گوشیشو قفل کرد. «اون قیافه رو می‌شناسم.» «کدوم قیافه؟» «قیافه آدمایی که دارن میرن خودشونو بدبخت کنن.» چشمامو چرخوندم. «خفه شو.» جان زد زیر خنده. «کیه؟» «هیچ‌کس.» «دروغ.» «جان.» «لیام.» «جان.» «لیام.» چند ثانیه فقط زل زدیم به هم. بعد یهو گفت: «اسمش چیه؟» لعنتی. آه کشیدم. «آیلا.» جان دو ثانیه ساکت موند. بعد اونقدر بلند خندید که چند نفر برگشتن نگاش کردن. «نههههه!» «خفه شو!» «تو؟ آیلا؟» «موضوع اون نیست.» جان هنوز داشت می‌خندید. «پس چیه؟» «سوفیا می‌خواد باهاش حرف بزنه. درباره‌ی کاراش.» «آها.» «گفتم شاید بتونم یه سلامی بکنم و ببینم اصلاً امکانش هست یا نه.» جان سرشو تکون داد. «یعنی داری میگی این مأموریت کاملاً برای خواهرته؟» «دقیقاً.» «و هیچ ربطی به این نداره که از دیشب اسم دختره از سرت بیرون نمی‌ره؟» «جان.» «فقط پرسیدم.» «برای سوفیاست.» «حتماً.» «جدی میگم.» «حتماً.» اخم کردم. «داری رو اعصابم راه میری.» «شغل تمام‌وقت منه.» با حرص گفتم: «کمکم می‌کنی یا نه؟» جان بالاخره خنده‌شو جمع کرد. «باشه. فرض کنیم رسیدی جلوش.» «خب؟» «بگو سلام.» «خیلی باهوشی.» «ممنون.» «بعدش؟» جان چند لحظه فکر کرد. «بعدش بگو: سلام آیلا، من لیامم.» «اون منو می‌شناسه.» «از کجا معلوم؟» «جان!» «باشه باشه.» بعد با لبخند شیطنت‌آمیزی گفت: «بگو: سلام آیلا، می‌دونی وقتی خورشید طلوع می‌کنه—» «نه.» «هنوز جمله تموم نشده.» «نه.» «باشه.» سرشو تکون داد. «فقط عادی باش.» «عادی بودن دقیقاً مشکل منه.» «نه. مشکل تو اینه که زیادی فکر می‌کنی.» برای اولین بار اون روز... حس کردم شاید راست می‌گفت.

خوش اومدید🥹❤️

ری اکت هارو به 5 تا نمی‌رسونید؟

𓍯𝓑𝓮𝓽𝔀𝓮𝓮𝓷 𝓽𝓱𝓮 𝓛𝓲𝓷𝓮𝓼𓍯 Part 17 از زبان لیام: صبح‌ها توی این خونه همیشه یه جور شلوغی آروم داره… از اون مدل شلوغی‌هایی که انگار همه دارن زندگی می‌کنن، ولی هیچ‌کس واقعاً بیدار نیست. من هنوز درست قهوه‌مو نگرفته بودم که صدای سوفیا از آشپزخونه اومد: «مارگارت! باید ببینمش!» همین جمله باعث شد کامل بیدار شم. آیلا. اسمش از دیشب توی ذهنم گیر کرده بود، مثل یه کلمه‌ای که نمی‌دونی چرا هی برمی‌گرده. وارد آشپزخونه شدم. سوفیا نشسته بود ولی انگار روی صندلی بند نبود، کل بدنش آماده پریدن بود. مارگارت روبه‌روش بود، خونسرد… همونجوری که همیشه وقتی چیزی براش جدی میشه، آروم‌تر میشه. سوفیا سریع گفت: «من باید اون دختره رو ببینم. آیلا. من می‌خوام باهاش کار کنم!» مارگارت فقط یه نگاه بهش کرد. «باباتو که می‌شناسی.» همین. فضا یه لحظه افتاد. سوفیا لباشو جمع کرد، ولی هنوز ول نکرد: «من فقط می‌خوام ببینمش، همین!» من لیوان رو از کابینت برداشتم، ولی گوشم کامل با اون‌ها بود. اسم آیلا دوباره وسط حرف‌ها افتاده بود، و این بار دیگه فقط یه اسم مبهم نبود. یه آدم شده بود. مارگارت داشت جواب می‌داد که در آشپزخونه باز شد. من وارد شدم، هنوز کامل حواسم جمع نبود، ولی جمله آخر سوفیا رو شنیدم. و ناخودآگاه گفتم: «دیدنش؟» هر دو نگاهم کردن. سوفیا سریع پرید وسط: «آره! تو بگو مارگارت اجازه بده!» من یه لحظه نگاهش کردم. چشماش برق می‌زد، اون مدل برقی که یعنی اگه نه بگی هم ول نمی‌کنه. شونه بالا انداختم. «خب… اگه فقط دیدنه، من شاید بتونم باهاش حرف بزنم.» سوفیا خشکش زد. «تو؟» لبخند کمرنگی زدم. «آره، من. نترس، قرار نیست قرارداد جهانی ببندم. فقط یه سلام ساده.» برای اینکه فضا رو سبک کنم، ادامه دادم: «مگر اینکه بخواین منم یه پروژه هنری جدید راه بندازم: “چطور با یک جمله زندگی دیگران رو خراب نکنیم”» سوفیا زد زیر خنده. «تو خودت استاد خرابکاری هستی!» با خونسردی جواب دادم: «نه، من فقط استعداد طبیعی دارم.» ولی ته ذهنم… حواسم جای دیگه بود. آیلا. دختری که حتی ندیده بودمش، ولی انگار یه جوری همه دارن درباره‌ش تصمیم می‌گیرن. و من… هنوز نمی‌دونستم چرا این موضوع انقدر برام مهم شده.

𓍯𝓑𝓮𝓽𝔀𝓮𝓮𝓷 𝓽𝓱𝓮 𝓛𝓲𝓷𝓮𝓼𓍯 Part 16 از زبان مارگارت: میز شام مثل همیشه کامل نبود… ولی پر بود. پر از نگاه‌هایی که چیزهایی رو می‌دیدن، ولی همه‌ش رو نمی‌گفتن. صدای قاشق‌ها، برخورد آروم لیوان‌ها، و یه سکوتی که انگار بین جمله‌ها جا خوش کرده بود. من برگه‌ها رو کنار بشقابم گذاشتم و بالاخره گفتم: «امروز یه چیزی تو مدرسه دیدم که نمی‌تونم ساده از کنارش رد بشم.» ریچارد بدون اینکه سرشو بالا بیاره گفت: «باز هم یه ایده برای برنامه‌هات؟» لبخند خیلی کوچیکی زدم، ولی ادامه دادم: «نه. این بار یه آدمه.» همه نگاه‌ها یه لحظه ثابت شد. حتی لیام. آروم ادامه دادم: «اسمش آیلاست. یه دانش‌آموز. معمولی نیست… یعنی حداقل ذهنش معمولی نیست.» سوفیا سریع جلو اومد، با همون هیجان همیشگی: «آیلا؟ همون که توی مدرسه جدیده؟ چی کار کرده؟» نگاهش کردم. «هیچی “نمایشی” نکرده. همین نکته مهمه.» مکث کردم. «اون چیزهایی رو می‌بینه و می‌نویسه که خیلی‌ها حتی حسش هم نمی‌کنن.» برای اولین بار، حس کردم لیام تکون خورد. نه حرف زد… ولی نگاهش عوض شد. انگار اسم آیلا براش یه چیز آشنا بود، ولی نه این‌طوری. سوفیا دستش رو گذاشت روی میز، با ذوق گفت: «اگه اینطوره… من می‌تونم باهاش کار کنم!» همه برگشتن سمتش. او سریع‌تر ادامه داد: «می‌تونیم یه داستان تصویری بسازیم! اون بنویسه، من طراحی کنم. یه پروژه کوچیک ولی واقعی!» چشم‌هاش برق می‌زد. برای اون، همه‌چیز همیشه یه ایده بود که باید ساخته می‌شد. ولی قبل از اینکه فضا سبک بشه، ریچارد آهسته قاشقش رو گذاشت. «نه.» فقط همین. سکوت. بعد ادامه داد: «این بچه‌ها هنوز توی مدرسه‌ان. قرار نیست هر استعدادی رو تبدیل کنیم به پروژه.» نگاهش به من اومد، جدی‌تر: «و تو… داری زیادی سریع جلو می‌ری، مارگارت.» حرفش سنگین بود، ولی قطع‌کننده نبود. من جواب دادم: «من دارم یه استعداد رو می‌بینم، نه یه پروژه رو.» ریچارد کمی عقب رفت. «من دارم یه فشار می‌بینم.» مکث کرد. بعد خیلی آروم گفت: «تو از خونه فرار نکن سوفیا نیازی به نوشتن داستان تصویری نیست...» اون جمله توی هوا موند. هیچ‌کس سریع جواب نداد. حتی من. حتی لیام. لیام بالاخره حرف زد، خیلی کوتاه: «اون دختر… آیلا… واقعاً اینقدر خاصه؟» برای اولین بار نگاهش مستقیم به من بود. و من فقط یه جواب ساده دادم: «آره… و خودش هنوز نمی‌دونه.» اون لحظه، بین هیجان سوفیا، نگرانی ریچارد، و نگاه سنگین لیام… فهمیدم این فقط یه “کشف استعداد” نیست. یه چیزی داشت شروع می‌شد که هیچ‌کدوممون کامل کنترلش رو نداشتیم.

𓍯𝓑𝓮𝓽𝔀𝓮𝓮𝓷 𝓽𝓱𝓮 𝓛𝓲𝓷𝓮𝓼𓍯 Part 15 از زبان آیلا: صبح مدرسه با همون شلوغی همیشگی شروع شده بود، اما یه چیز توی هوا فرق داشت. یه جور هیجان پنهان… که کسی دقیق نمی‌دونست از کجاست. سوفی وقتی کنار کمدم رسید، تقریباً نفس‌نفس می‌زد. «آیلا! خبر داری امروز چی میشه؟» برگشتم. «اگه منظورت امتحانه، آره… متأسفانه خبر دارم.» چشم غره رفت. «نه! یه نویسنده قراره بیاد مدرسه.» مکث کردم. «نویسنده؟» سوفی با ذوق سر تکون داد. «آره! از اون واقعی‌ها! مدیر گفته درباره نویسندگی و ویراستاری حرف می‌زنه.» بی‌اختیار یه چیزی توی ذهنم تکون خورد. نوشتن… سالن مدرسه برای ارائه پر شده بود. صندلی‌ها ردیف شده بودن و صدای زمزمه دانش‌آموزها فضا رو پر کرده بود. من جایی وسط نشسته بودم، دست‌هام روی هم قفل شده بود. سوفی کنارم آروم گفت: «اگه حوصله‌ت سر رفت، فقط به من نگاه کن، من با چشمام سرگرمت می‌کنم.» «این اصلاً آروم‌کننده نبود.» در باز شد. و مارگارت پارکر وارد شد. برای لحظه‌ای، فقط سکوت. اون آرامش خاصی داشت… از اون آدم‌هایی که بدون صدا هم توجه رو می‌گیرن. لبخندش ملایم بود. «سلام به همه.» صدای گرمش توی سالن پخش شد. «من مارگارت پارکر هستم.» اسمش که گفته شد، یه لحظه تردید کردم. پارکر… یه آشنا بودن مبهم. شروع کرد به حرف زدن. از نوشتن گفت. از اینکه ایده‌ها چطور شکل می‌گیرن. از اینکه بعضی جمله‌ها اول اشتباهن… اما با اصلاح، تبدیل به چیزی میشن که می‌تونه احساس منتقل کنه. من ناخودآگاه جلوتر خم شدم. چیزی توی حرف‌هاش گیر کرده بود. انگار داشت درباره چیزی حرف می‌زد که من همیشه فقط حسش کرده بودم، نه فهمیده بودم. بعد از چند دقیقه گفت: «نوشتن فقط استعداد نیست… تمرینه. دیدنه. و جرأت داشتن برای شروع.» مکث کرد. نگاهش برای کسری از ثانیه روی من موند. «هیچ‌وقت برای شروع زود نیست.» زنگ که خورد، سالن کم‌کم خالی شد. من هنوز نشسته بودم. سوفی آروم گفت: «تو هنوز اینجایی؟» «یه دقیقه…» وقتی بلند شدم، دیدم مارگارت نزدیک خروجیه. بدون فکر جلو رفتم. «ببخشید… خانم پارکر؟» برگشت. لبخند زد. «بله عزیزم؟» مکث کردم. «من… از حرف‌هاتون خوشم اومد.» لبخندش نرم‌تر شد. «اسم‌ت چیه؟» «آیلا.» برای لحظه‌ای انگار اسمم رو مزه کرد. «آیلا… اسم قشنگی برای کسیه که نوشتن رو جدی می‌گیره.» قلبم یه لحظه عجیب سنگین شد… ولی نه بد. وقتی از سالن بیرون اومدم، هوا روشن‌تر به نظر می‌رسید. سوفی کنارم پرید. «خب؟ الان میخوای نویسنده بشی یا هنوز ریاضی اذیتت می‌کنه؟» لبخند خیلی کوچیکی زدم. «نمی‌دونم…» و همون لحظه، از اون طرف راهرو، یه سایه آشنا دیده شد. لیام. نه نزدیک. نه درگیر. فقط برای یک لحظه، نگاهش از دور رد شد… و بعد رفت. اما همون یک لحظه کافی بود که چیزی توی ذهنم، برای اولین بار، اسم بگیره.

ری اکت هارو 5 تا کنید:) پارتای طولانی بود ، انگشتمو از دست دادم😂

𓍯𝓑𝓮𝓽𝔀𝓮𝓮𝓷 𝓽𝓱𝓮 𝓛𝓲𝓷𝓮𝓼𓍯 Part 14 از زبان لیام: همه این چند روز را دیده بودم. مارگارتی که شب‌ها نمی‌خوابید. ایتنی که هر چند ساعت یک‌بار تماس می‌گرفت. سکوت خانه. استرس. نگرانی. و حالا… حالا که برگشته بود… ریچارد دوباره داشت همان کار همیشگی‌اش را می‌کرد. «بسه!» صدای خودم در خانه پیچید. همه ساکت شدند. حتی ریچارد. نگاهش به طرفم برگشت. «لیام.» اما این بار عقب نکشیدم. «گفتم بسه.» چشم‌هایم مستقیم در چشم‌هایش بود. «همه این چند روز نگرانش بودیم.» سکوت. «مامان نگران بود.» نگاهی به ایتن انداختم. «اون نگران بود.» بعد به خودم. «منم نگران بودم.» نفسم را بیرون دادم. «حالا که برگشته، اولین کاری که می‌خوای بکنی دعوا کردنه؟» هیچ‌کس حرف نزد. برای اولین بار… حتی ریچارد هم جوابی نداشت. و در آن سکوت سنگین… سوفیا آرام سرش را پایین انداخت. چون شاید برای اولین بار… یکی واقعاً طرف او ایستاده بود. در همان لحظه در ورودی با صدای محکم باز شد. آدریان وارد شد. نگاهش از همان اول روی سوفیا قفل شد. اخماش درهم بود. عصبی‌تر از همیشه. «باز برگشتی که چی؟» صدایش تند بود. ایتن گفت «آدریان…» اما آدریان حتی نگاهش نکرد. «هر بار یه کاری می‌کنی این خونه به هم بریزه.» سوفیا جا خورد. «من هیچ کاری نکردم.» آدریان خندید، عصبی. «واقعاً؟ بدون خبر رفتی، همه رو نگران کردی، بعد میگی هیچ کاری نکردم؟» ریچارد گفت «آدریان کافی‌ه.» آدریان برگشت سمتش. «نه، کافی نیست.» سکوت دوباره افتاد. من یک قدم جلو رفتم. «بس کن.» آدریان سریع گفت «لیام دخالت نکن.» چشم‌هایم تنگ شد. «دارم دخالت نمی‌کنم.» «دارم ازش دفاع می‌کنم.» نگاهم رفت سمت سوفیا. هنوز همان‌جا ایستاده بود. شانه‌هایش جمع شده بود. بدون حرف دستش را گرفتم. آرام گفتم «بیا.» سوفیا مکث کرد. آدریان گفت «لیام ولش کن.» من نگاهش نکردم. فقط دوباره گفتم «گفتم بس کن.» و سوفیا را از سالن بیرون آوردم. داخل اتاق من، در بسته شد. چند ثانیه هیچ‌کس حرف نزد. سوفیا به در تکیه داد. نفسش هنوز تند بود. من آرام گفتم «لازم نبود اونطوری باهاش حرف بزنه.» سوفیا خندید. تلخ. کوتاه. «برای اون همیشه من مشکل‌ام.» سکوت. چشم‌هایش لرزید. بعد آرام‌تر گفت: «اگه راست میگن… راجع به مادر واقعی من… چرا هیچ‌کس هیچی نمیگه؟» سکوت اتاق سنگین شد. سوفیا یک قدم جلو آمد. «من حق ندارم بدونم کی هستم؟» «از کجا اومدم؟» صداش شکست. «یا فقط یه چیزی‌ام که باید تحمل بشه؟» من چیزی نگفتم. نه چون جواب نداشتم… چون این سوال‌ها جواب ساده نداشتن. فقط کنارش ایستادم. و پشت اون در بسته… خانه برای اولین بار در چند روز گذشته… کاملاً ساکت شد.

𓍯𝓑𝓮𝓽𝔀𝓮𝓮𝓷 𝓽𝓱𝓮 𝓛𝓲𝓷𝓮𝓼𓍯 Part 13 از زبان لیام: خانه از وقتی سوفیا رفته بود، فرق کرده بود. نه اینکه ساکت‌تر شده باشد. خانه پارکرها هیچ‌وقت واقعاً ساکت نبود. همیشه صدای قدم‌های یکی در راهرو شنیده می‌شد. صدای بسته شدن در اتاق کار ریچارد. صدای تماس‌های کاری آدریان. صدای مارگارت که سعی می‌کرد همه‌چیز را عادی نگه دارد. اما این چند روز... انگار چیزی از خانه کم شده بود. چیزی که هیچ‌کس حاضر نبود درباره‌اش حرف بزند. من پشت میز ناهارخوری نشسته بودم. لپ‌تاپم باز بود. چند نقشه معماری روی صفحه دیده می‌شد. اما تقریباً ده دقیقه بود که به یک نقطه خیره مانده بودم. بدون اینکه حتی یک خط را تغییر بدهم. از آشپزخانه صدای باز شدن یخچال آمد. ایتن بود. تازه از بیمارستان برگشته بود. موهایش به‌هم‌ریخته‌تر از همیشه بود و زیر چشم‌هایش از خستگی سایه افتاده بود. یک بطری آب برداشت. در یخچال را بست. و روی صندلی روبه‌روی من نشست. چند ثانیه سکوت کرد. بعد گفت: «هیچی ازش نشده؟» می‌دانستم منظورش کیست. سرم را تکان دادم. «نه.» ایتن آهی کشید. بطری را روی میز چرخاند. «مامان امشب هم تقریباً چیزی نخورد.» نگاهم را از صفحه برنداشتم. «می‌دونم.» سکوت دوباره برگشت. سکوتی که این روزها بیش از حد تکرار می‌شد. تا اینکه صدای زنگ در بلند شد. هر دو سر بلند کردیم. نگاهی به ساعت انداختم. تقریباً هفت عصر بود. ایتن بلند شد. «احتمالاً بسته پستیه.» و به سمت در رفت. چند ثانیه بعد صدای باز شدن در آمد. بعد... سکوت. ابروهایم در هم رفت. ایتن هیچ‌چیز نگفت. هیچ صدایی نیامد. از روی صندلی بلند شدم. «ایتن؟» جوابی نداد. چند قدم جلو رفتم. و همان لحظه او را دیدم. سوفیا. کنار در ایستاده بود. یک ساک مسافرتی کوچک کنار پایش بود. موهای طلایی‌اش آشفته‌تر از همیشه بود. ژاکت خاکستری بزرگی پوشیده بود. و چشم‌های سبزش... خسته بودند. خیلی خسته. برای چند لحظه هیچ‌کس حرف نزد. انگار مغز هیچ‌کداممان هنوز تصویر روبه‌رو را باور نکرده بود. بعد ایتن اولین کسی بود که به خودش آمد. «سوفیا...؟» صدایش آرام و ناباور بود. سوفیا لبخند کم‌رنگی زد. لبخندی که بیشتر شبیه تلاش بود تا خوشحالی. «سلام.» در کمتر از یک ثانیه، ایتن او را در آغوش کشید. محکم. خیلی محکم. «خدایا...» صدایش گرفته بود. «کجا بودی؟» سوفیا خندید. اما صدایش لرزید. «هنوز زنده‌ام.» من همان‌جا ایستاده بودم. دست‌هایم داخل جیب هودی. و فقط نگاهش می‌کردم. چند روز. فقط چند روز نبود. برای مارگارت چند سال گذشته بود. برای ایتن هم همین‌طور. شاید برای من هم. سوفیا نگاهم کرد. «هی.» چند ثانیه نگاهش کردم. بعد فقط گفتم: «احمق.» لبخندش واقعی‌تر شد. «منم خوشحالم که می‌بینمت.» در همان لحظه صدای قدم‌های تند از طبقه بالا آمد. مارگارت. احتمالاً صدای حرف زدن را شنیده بود. وقتی به پایین رسید... خشکش زد. دستش روی نرده‌ها ماند. چشم‌هایش روی سوفیا قفل شد. «سوفیا...؟» فقط همین یک کلمه. سوفیا برگشت. و درست در همان لحظه اشک در چشم‌های مارگارت جمع شد. چند ثانیه بعد خودش را به او رساند. و محکم در آغوشش گرفت. «خدایا...» صدایش می‌لرزید. «کجایی بودی؟» دوباره بغلش کرد. انگار می‌ترسید اگر رهایش کند، دوباره ناپدید شود. «حالت خوبه؟» «آسیب ندیدی؟» «چرا جواب تلفنت رو نمی‌دادی؟» سوفیا فقط سرش را روی شانه او گذاشته بود. چشم‌هایش را بسته بود. برای اولین بار بعد از روزها... به نظر می‌رسید خسته شده. واقعاً خسته. اما آرامش بیشتر از چند دقیقه دوام نیاورد. صدای باز شدن در ورودی آمد. و همه فهمیدند چه کسی برگشته. ریچارد. او وارد خانه شد. کیفش را روی میز گذاشت. کتش را درآورد. و همان لحظه چشمش به سوفیا افتاد. فضا یخ زد. مارگارت هنوز کنارش بود. ایتن روبه‌رویش ایستاده بود. من هم کنار راهرو بودم. چند ثانیه سکوت مطلق. بعد ریچارد گفت: «بالاخره برگشتی.» صدایش نه خوشحال بود. نه ناراحت. فقط سرد. سوفیا از آغوش مارگارت جدا شد. «سلام پدر.» ریچارد خندید. اما هیچ گرمایی در خنده‌اش نبود. «سلام؟» چند قدم جلو آمد. «بعد از چند روز ناپدید شدن، این تمام چیزیه که برای گفتن داری؟» مارگارت سریع گفت: «ریچارد...» اما او توجهی نکرد. «فکر کردی می‌تونی هر وقت خواستی بری و هر وقت خواستی برگردی؟» سوفیا چیزی نگفت. «فکر کردی اینجا هتلـه؟» ایتن جلو آمد. «بابا، الان وقتش نیست.» «پس کی وقتشه؟» صدای ریچارد بلندتر شد. «همه رو نگران کردی!» «می‌دونم.» صدای سوفیا آرام بود. «نه. نمی‌دونی.» یک قدم دیگر جلو آمد. و درست همان لحظه چیزی در وجودم شکست. ادامه دارد

لینک ناشناسمون ، حرفی خواستید بزنید🙂✨

𓍯𝓑𝓮𝓽𝔀𝓮𝓮𝓷 𝓽𝓱𝓮 𝓛𝓲𝓷𝓮𝓼𓍯 Part 12 از زبان آیلا: بقیه روز خیلی سریع‌تر از چیزی که انتظار داشتم گذشت. یا شاید فقط ذهنم آنقدر درگیر بود که متوجه زمان نمی‌شدم. زنگ آخر که خورد، تقریباً نصف مدرسه با عجله به سمت درهای خروجی هجوم برد. من اما هنوز داشتم برنامه کلاسی فردام رو نگاه می‌کردم. سوفی از کنار کمدش گفت: «لطفاً نگو دوباره داری مسیر کلاس‌هاتو حفظ می‌کنی.» سرم رو بلند کردم. «دارم مطمئن میشم فردا گم نمیشم.» «آیلا، این مدرسه یه هزارتو نیست.» چند ثانیه سکوت کرد. «البته... بعضی وقتا هست.» چند دقیقه بعد ازش جدا شدم تا یکی از کلاس‌های فردا رو پیدا کنم. ترجیح می‌دادم قبل از شروع روز بعد، حداقل بدونم باید کجا برم. راهروها تقریباً خالی شده بودن. فقط چند دانش‌آموز و چند معلم این طرف و اون طرف دیده می‌شدن. برگه برنامه رو دوباره نگاه کردم. طبقه دوم. راهروی شرقی. کلاس 214. ساده به نظر می‌رسید. تا وقتی که پنج دقیقه بعد فهمیدم اصلاً در راهروی شرقی نیستم. آهسته زیر لب گفتم: «عالیه...» در پیچ بعدی ایستادم. به تابلوها نگاه کردم. بعد به برنامه. بعد دوباره به تابلوها. هیچ‌کدوم کمکی نمی‌کردن. درست همان لحظه صدای قدم‌هایی از انتهای راهرو شنیدم. سرم رو بالا آوردم. یه پسر از آن طرف راهرو می‌اومد. قد بلند. کوله‌ای روی یک شونه. موهای قهوه‌ای روشن و کمی نامرتب. برای لحظه‌ای طول کشید تا بشناسمش. لیام. همون پسری که چند شب قبل توی بیمارستان دیده بودم. همسایه جدیدمون. و حالا... اینجا. در مدرسه. البته منطقی بود. شهر آنقدر بزرگ نبود. ولی با این حال غافلگیر شدم. لیام هم متوجه من شد. نگاهش برای لحظه کوتاهی روی صورتم موند. بعد به برگه‌ای که دستم بود نگاه کرد. و دوباره به من. چند ثانیه سکوت بینمون گذشت. من اولین نفر بودم که حرف زدم. «ام... می‌دونی کلاس دویست و چهارده کجاست؟» ابرویی بالا انداخت. «دویست و چهارده؟» سر تکون دادم. به راهروی پشت سرش اشاره کرد. «دو تا پیچ اشتباه اومدی.» «اوه.» خیلی امیدوارکننده نبود. لیام نگاه کوتاهی به برنامه دستم انداخت. «آخر راهرو. بعد سمت راست.» مکث کرد. «این بار سمت درست.» برای اولین بار متوجه شدم ته صدای خشک و جدیش یه جور شوخی خیلی کمرنگ وجود داره. خیلی کمرنگ. اما بود. لبخند کوچیکی زدم. «ممنون.» «خواهش می‌کنم.» و همین. نه بیشتر. نه کمتر. چند ثانیه بعد از کنار هم رد شدیم. بدون حرف اضافه. بدون مکالمه عجیب. فقط دو نفر که اتفاقی توی یه راهرو همدیگه رو دیده بودن. اما به طرز عجیبی، تا چند دقیقه بعد هنوز به اون برخورد فکر می‌کردم. وقتی بالاخره کلاس رو پیدا کردم، خیالم راحت شد. حداقل فردا قرار نبود روزم رو با گم شدن شروع کنم. صبح روز بعد، سوفی طبق معمول با انرژی بیش از حد منتظرم بود. «خبر فوری!» اخم کردم. «صبح بخیر.» «نه، اول خبر فوری.» «باشه...» «امروز ناهار با دوستام می‌شینی.» بلافاصله گفتم: «نه.» «چرا؟» «چون نه.» سوفی دست به سینه ایستاد. «این دلیل قابل قبولی نیست.» «برای من هست.» «برای من نیست.» زنگ ناهار... متأسفانه سوفی برنده شد. چند دقیقه بعد روی یکی از میزهای محوطه نشسته بودم. در کنار گروهی از آدم‌هایی که تقریباً هیچ‌کدومشون رو نمی‌شناختم. سوفی با افتخار گفت: «بچه‌ها، این آیلاست.» احساس کردم همه نگاهم می‌کنن. دقیقاً چیزی که دوست نداشتم. یکی از دخترها لبخند زد. «همون دختری که تازه نقل مکان کرده؟» «آره.» یکی دیگه گفت: «وست‌بروک چطوره تا الان؟» شونه بالا انداختم. «بد نیست.» سوفی خندید. «ترجمه: هنوز مطمئن نیست.» چند نفر خندیدن. و برای اولین بار، اون خنده‌ها آزارم نداد. مکالمه کم‌کم ادامه پیدا کرد. بیشتر گوش می‌دادم تا حرف بزنم. اما کم‌کم متوجه شدم کسی قصد بازجویی از من رو نداره. کسی سعی نمی‌کنه ناراحتم کنه. فقط... داشتن سعی می‌کردن من رو بشناسن. وقتی زنگ بعدی خورد، از روی نیمکت بلند شدم. سوفی کنارم راه افتاد. «دیدی؟ زنده موندی.» «خیلی لطف داری.» «می‌دونم.» برای اولین بار از وقتی وارد این شهر شده بودم... حس کردم شاید واقعاً بتونم جای خودم رو پیدا کنم. شاید نه امروز. شاید نه حتی هفته بعد. اما کم‌کم... درست مثل آدمی که راهش رو در یک هزارتوی بزرگ پیدا می‌کنه.

ری اکشن هارو یکم زیاد کنید غصه نخورم:)

𓍯𝓑𝓮𝓽𝔀𝓮𝓮𝓷 𝓽𝓱𝓮 𝓛𝓲𝓷𝓮𝓼𓍯 Part 11 از زبان آیلا: اولین روزها همیشه عجیب بودن. مهم نبود اولین روز مدرسه باشه، اولین روز توی یه خونه جدید یا حتی اولین روز بعد از یه اتفاق مهم. همیشه یه حس ناآشنا همراهشون بود. حسی که باعث می‌شد دلت بخواد برگردی به جایی که قبلاً می‌شناختی. همون حسی که اون صبح موقع پیاده شدن از ماشین داشتم. دست‌هام رو دور بند کیفم محکم‌تر کردم و به ساختمان بزرگ دبیرستان وست‌بروک خیره شدم. دانش‌آموزها از هر طرف وارد محوطه می‌شدن. گروهی می‌خندیدن. گروهی درباره تعطیلات حرف می‌زدن. بعضی‌ها هم انگار سال‌ها بود همدیگه رو می‌شناختن. و من... فقط یه آدم جدید بودم. یه غریبه. صدای بوق کوتاه ماشین باعث شد برگردم. اولیویا از پشت شیشه لبخند زد. «روز خوبی داشته باشی عزیزم.» لبخند کوچیکی زدم. «ممنون.» بعد در ماشین بسته شد و ماشین آروم دور شد. برای چند ثانیه فقط ایستادم. همون موقع صدایی از پشت سرم اومد: «اگه بیشتر از اینجا وایستی، مردم فکر می‌کنن داری مدرسه رو ارزیابی امنیتی می‌کنی.» برگشتم. سوفی بود. با همون لبخند بزرگ همیشگیش. همون انرژی‌ای که انگار هیچ‌وقت تموم نمی‌شد. قبل از اینکه چیزی بگم بغلم کرد. «خدایا بالاخره اومدی!» خندیدم. «سلام به تو هم.» «نه، اول باید شکایت کنم.» ابرو بالا انداختم. «از چی؟» «از اینکه دو هفته تمام توی این شهر بودی و من فقط سه بار دیدمت.» «سه بار؟» «باشه، دو بار و نیم.» نتونستم جلوی خنده‌م رو بگیرم. سوفی با رضایت لبخند زد. «بالاخره خندیدی.» چند دقیقه بعد وارد ساختمان شدیم. راهروها پر از سر و صدا بودن. صدای بسته شدن کمدها. خنده دانش‌آموزها. و معلم‌هایی که سعی می‌کردن نظم ایجاد کنن. من برنامه کلاسی رو از کیفم بیرون آوردم. سوفی سریع خم شد و نگاه کرد. «اوه... ریاضی با آقای هندرسون.» اخم کردم. «چیه؟» «هیچی... فقط اگه زنده موندی خبرم کن.» «سوفی.» «شوخی می‌کنم!» مکث کرد. «تقریباً.» اولین کلاس بهتر از چیزی بود که انتظار داشتم. هیچ اتفاق خاصی نیفتاد. هیچ‌کس ازم سوال عجیب نپرسید. هیچ‌کس بهم خیره نشد. فقط... هنوز حس می‌کردم به اونجا تعلق ندارم. کلاس دوم ادبیات بود. تنها کلاسی که کمی باعث شد آروم‌تر بشم. بوی کتاب‌های تازه. صدای ورق خوردن برگه‌ها. و معلمی که با اشتیاق درباره رمان‌ها حرف می‌زد. برای اولین بار از صبح، واقعاً به چیزی علاقه نشون دادم. زنگ تفریح بالاخره رسید. وقتی وارد حیاط شدم، سوفی همون لحظه دستش رو تکون داد. «اینجاااا!» روی نیمکت کنارش نشستم. سوفی بلافاصله شروع کرد: «خب. گزارش روز اول.» «گزارش؟» «بله.» انگشتش رو بالا آورد. «کسی اذیتت کرد؟» «نه.» «کسی گم شد؟» «نه.» «کسی عاشقت شد؟» «سوفی.» خندید. «باشه، باشه.» برای چند دقیقه فقط نشستیم. به حیاط نگاه کردیم. به دانش‌آموزهایی که این طرف و اون طرف می‌رفتن. به گروه‌هایی که از قبل شکل گرفته بودن. به آدم‌هایی که جای خودشون رو پیدا کرده بودن. و ناگهان فهمیدم چیزی که بیشتر از همه آزارم می‌داد همین بود. همه انگار می‌دونستن کجا تعلق دارن. جز من. سوفی که انگار ذهنم رو خونده باشه آروم گفت: «هی.» نگاهش کردم. لبخند ملایمی زد. «لازم نیست همون روز اول همه چیز درست بشه.» سکوت کردم. «منم روز اول همین حس رو داشتم.» «تو؟» «بله خانم کارتر. باورش سخته ولی منم یه زمانی خجالتی بودم.» «دروغ نگو.» با خنده بازوم رو زد. زنگ بعدی به صدا دراومد. دانش‌آموزها کم‌کم از حیاط خارج شدن. من هم از روی نیمکت بلند شدم. قبل از اینکه وارد ساختمان بشیم، یه بار دیگه به محوطه نگاه کردم. شاید دنیل راست می‌گفت. شاید پیدا کردن جای خودت یه اتفاق ناگهانی نبود. شاید زمان می‌برد. و شاید... این فقط شروع تازه بود.

ری اکشن پستای آخرو 4تا نمیکنید؟🥺

𓍯𝓑𝓮𝓽𝔀𝓮𝓮𝓷 𝓽𝓱𝓮 𝓛𝓲𝓷𝓮𝓼𓍯 Part 10 از زبان آیلا: صبح خیلی آروم‌تر از اون چیزی شروع شد که انتظارش رو داشتم. نور ملایم از پشت پرده‌ها افتاده بود روی میز صبحونه و خونه رو یه جور خاصی گرم کرده بود. بوی نون تست و قهوه تازه توی هوا پیچیده بود. اولیویا با موهای مرتب و لبخند کم‌رنگش، آخرین بشقاب‌ها رو روی میز گذاشت. «بفرمایید… بالاخره یه صبحونه درست و حسابی.» نوآ با دیدن میز گفت: «این یا شروع یه روز جدیده یا یه تله خانوادگیه.» میا سریع نشست: «من شرط می‌بندم تله‌ست.» ایوان زودتر از همه از پله‌ها پایین اومد. کتش رو پوشیده بود و حتی از همون اول هم مشخص بود عجله داره. نگاهی به ساعتش انداخت. «باید برم.» اولیویا سریع گفت: «حتی یه لقمه هم نمی‌خوری؟» ایوان فقط شونه بالا انداخت: «شیفت صبحه.» نوآ با دهان پر گفت: «یعنی هنوز زنده‌ای یا فقط داری حرکت می‌کنی؟» ایوان نگاه کوتاهی بهش انداخت: «فعلاً دومی.» و بدون اینکه بیشتر معطل کنه، رفت. در که بسته شد، یه سکوت کوتاه افتاد. چند دقیقه بعد، دنیل هم آماده شد. کتش رو پوشید، کیفش رو برداشت و قبل از رفتن به سمت ما برگشت. برای اولین بار اون صبح، نگاهش نرم‌تر بود. اول سمت من اومد. یه لحظه مکث کرد… و بعد دستش رو گذاشت روی شونه‌م. «مواظب خودت باش.» بعد خیلی کوتاه بغلم کرد. نه طولانی… ولی از اون بغل‌هایی که بیشتر از حرف معنا دارن. میا سریع گفت: «من چی؟» دنیل لبخند کوچیکی زد و خم شد، اون رو هم بغل کرد. میا با تعجب گفت: «اوکی… این خیلی غیرعادی بود.» نوآ خندید: «نگران نباش، فردا برمی‌گرده به حالت سخت‌گیرش.» دنیل بدون جواب فقط نگاهش کرد و رفت. بعد از رفتن دنیل، فضا دوباره سبک‌تر شد. اولیویا نشست و به میا نگاه کرد. «خب… آماده‌ای برای مدرسه؟» میا اخم کرد: «آماده‌ام، ولی خوشحال نیستم.» نوآ لیوان آبش رو برداشت: «هیچ‌کس صبح‌ها خوشحال نیست.» میا سریع گفت: «تو همیشه اعصابت خورده؟» نوآ گفت: «تقریباً.» اولیویا رفت سمت آشپزخونه. چند دقیقه بعد برگشت و یه بسته کوچک دستش بود. «میا… ساندویچت.» میا اخم کرد: «خیلی دیر شد. من الان باید برم!» اولیویا با تعجب گفت: «ولی تازه درستش کردم…» میا غر زد: «دیگه دیر شده!» نوآ آه کشید: «این همون لحظه‌ست که باید فرار کنیم.» میا کیفش رو برداشت و با عجله گفت: «من میرم!» بعد به نوآ نگاه کرد: «تو میای یا باید خودم گم شم؟» نوآ بلند شد: «میام. قبل از اینکه مدرسه‌ت رو به آتش بکشی.» میا با حرص گفت: «خیلی بامزه‌ای.» نوآ زیر لب جواب داد: «می‌دونم.» قبل از اینکه برن، میا یک لحظه برگشت. نگاهش به من افتاد. «تو هم دیر نکن… این شهر خیلی عجیب‌تر از اونیه که فکر می‌کردم.» و بعد رفت. خونه برای چند ثانیه ساکت شد. اولیویا از آشپزخونه گفت: «آیلا… تو خوب میشی. فقط زمان می‌خواد.» من به لیوانم نگاه کردم. و برای اولین بار اون صبح، حس کردم شاید راست میگه… ولی هنوز نمی‌دونستم این “شروع تازه” دقیقاً قراره منو به کجا برسونه.

𓍯𝓑𝓮𝓽𝔀𝓮𝓮𝓷 𝓽𝓱𝓮 𝓛𝓲𝓷𝓮𝓼𓍯 Part 9 خونه از همون اولِ عصر یه حال عجیبی داشت. نه شلوغ بود، نه آروم… یه چیزی بین این دوتا. من روی مبل نشسته بودم و به صفحه‌ی گوشی نگاه می‌کردم بدون اینکه واقعاً ببینمش. میا کنارم دراز کشیده بود و با یه بالش بازی می‌کرد. نوآ پشت میز نشسته بود و برای اولین بار حتی تظاهر هم نمی‌کرد که درس می‌خونه. «این سکوت خیلی مشکوکه…» میا زیر لب گفت. نوآ بدون نگاه کردن جواب داد: «وقتی سکوت دنیل طولانی میشه، یعنی قراره یه چیزی بشه.» من آروم گفتم: «شما چرا انقدر مطمئنید؟» نوآ شونه بالا انداخت: «تجربه.» در ورودی باز شد. ایوان بود. کتش هنوز تنش بود، موهاش کمی به هم ریخته‌تر از همیشه، و خستگی کاملاً از صورتش معلوم بود. کلیدها رو روی میز گذاشت و فقط یه نگاه به ما انداخت. «چی شده؟ چرا همه اینجایین؟» نوآ سریع گفت: «ما هم دقیقاً همینو می‌خوایم بدونیم.» ایوان آه کشید و رفت سمت آشپزخونه. چند دقیقه بعد، دنیل از اتاق کارش بیرون اومد. این بار هیچ تعارفی در کار نبود. فقط گفت: «همه جمع شن.» ایوان هم همون لحظه برگشت. حتی سوال هم نپرسید. همه توی سالن نشستیم. دنیل وسط ایستاده بود. نه عصبانی بود، نه آرام… فقط جدی. «می‌خوام یه چیزایی رو روشن کنم.» میا آهسته گفت: «باز همون حالت |جلسه اضطراری خانوادگی|…» نوآ زیر لب جواب داد: «این یکی از اون بدتره.» من نگاهم رو از دنیل برنداشتم. دنیل شروع کرد: «این چند وقت همه‌مون درگیر بودیم. کار، درس، بیمارستان، خستگی… و کمتر کنار هم بودیم.» نگاهش رفت سمت ایوان. «ایوان…» ایوان صاف نشست. «می‌دونم فشار زیادی روشه. هم درس، هم بیمارستان. ولی ادامه دادنت واقعاً قابل احترامه.» ایوان کوتاه گفت: «چیزی نیست که انتخابش کرده باشم و نتونم انجامش بدم.» دنیل فقط سری تکون داد. بعد نگاهش رفت سمت نوآ. «نوآ.» نوآ آه کشید: «اگه قراره درباره مسئولیت حرف بزنی، من آماده‌ام.» دنیل جدی گفت: «تو دانشجویی. وقتشه کم‌کم به کارآموزی و تجربه واقعی فکر کنی. فقط درس خوندن کافی نیست.» نوآ ابرو بالا انداخت: «یعنی از فردا برم دنبال شغل؟» دنیل جواب داد: «یعنی به آینده‌ات فکر کنی.» نوآ زیر لب گفت: «من همین الانشم دارم به آینده فکر می‌کنم… فقط هنوز زنده‌م.» میا خندید، سریع دستش رو جلوی دهنش گرفت. دنیل نگاهش رو آورد سمت من. یه لحظه فضا عوض شد. «آیلا… میا…» صداش کمی نرم‌تر شد. «می‌دونم این جابه‌جایی آسون نبوده. مدرسه جدید، آدم‌های جدید…» من ناخودآگاه دستم رو محکم‌تر دور مبل حلقه کردم. «قرار نیست ازتون انتظار داشته باشم سریع عادت کنین. فقط می‌خوام کم‌کم جای خودتون رو پیدا کنین.» میا آهسته گفت: «من هنوز اسم نصف بچه‌های مدرسه رو نمی‌دونم.» برای اولین بار لبخند کوچیکی روی صورت دنیل نشست. اولیویا که کنار میز ایستاده بود، آروم گفت: «شاید باید بیشتر با هم وقت بگذرونیم… همه‌مون.» دنیل سری تکون داد. «دقیقاً.» چند ثانیه سکوت افتاد. اون سکوتی که این بار سنگین نبود… ولی عجیب بود. انگار همه داشتیم به یه چیز مشترک فکر می‌کردیم، بدون اینکه بگیمش. وقتی جلسه تموم شد، کم‌کم همه پخش شدن. میا رفت اتاقش. نوآ لپ‌تاپش رو جمع کرد. اولیویا به آشپزخونه برگشت. من موندم و دنیل که هنوز همون‌جا ایستاده بود. بعد خیلی آروم گفت: «فقط یادت باشه آیلا… زندگی از همین چیزای کوچیک ساخته میشه.» و رفت. من به پنجره نگاه کردم. نور خیابون روی شیشه افتاده بود. و برای اولین بار، حس کردم شاید حق با اون باشه… ولی هنوز نمی‌دونستم از کجا باید شروع کنم.

𓍯𝓑𝓮𝓽𝔀𝓮𝓮𝓷 𝓽𝓱𝓮 𝓛𝓲𝓷𝓮𝓼𓍯 Part 8 از زبان آیلا: صبح از اون صبح‌هایی بود که انگار هیچ‌کس توی خونه کامل بیدار نشده بود. نور کم‌رنگی از پرده رد می‌شد و روی میز آشپزخونه افتاده بود. من هنوز نصفه‌هوشیار بودم که صدای نوآ از راهرو اومد: «آیلا، بیداری یا هنوز توی حالت خواب عمیق تشریف داری؟» با چشم نیمه‌باز جواب دادم: «اگر جواب بدم یعنی بیدارم…» نوآ خندید و وارد آشپزخونه شد. میا هم پشت سرش اومد، موهاش به‌هم ریخته و یه لیوان آب دستش. «من قهوه می‌خوام… زندگی بدون قهوه معنی نداره.» نوآ پوزخند زد: «تو پونزده سالته، کافئین ممنوعه.» میا چشم غره رفت. من آه کشیدم: «شما دوتا چرا انقدر زود بیدارین…» نوآ کیفش رو انداخت روی صندلی. «پروژه.» همون لحظه یادم افتاد. آهسته گفتم: «اوه… اون چیز مزخرف.» نوآ برگه‌ها رو از کیفش درآورد. «مزخرف نیست، نمره داره.» میا پرید وسط: «و من فقط اینجام که شاهد سقوط فکری شما باشم.» خندیدم. برای اولین بار اون روز واقعاً خندیدم. نوآ برگه‌ها رو روی میز پهن کرد. «موضوعش اینه…» نگاه کردم: «تأثیر تغییر محیط روی احساسات و رفتار؟» نوآ با تعجب گفت: «تو قبلاً اینو دیدی؟» شونه بالا انداختم: «این روزا همه‌مون توش زندگی می‌کنیم.» یه سکوت کوتاه افتاد. این بار حتی نوآ هم چیزی نگفت. بعد از چند دقیقه، کار شروع شد. نوآ با دقت روی لپ‌تاپش تایپ می‌کرد و هر چند دقیقه از من می‌پرسید: «این جمله خوبه یا خیلی رسمی شده؟» من هم برگه‌ها رو خط می‌زدم: «این رو ساده‌تر بنویس… اینجا زیادی خشک شده.» میا هم بینمون می‌چرخید: «من نقش چی رو دارم؟ ناظر هنری؟» نوآ گفت: «تو نقش مزاحم رو داری.» میا بالش پرت کرد سمتش. حدود یک ساعت گذشت. فضای خونه عجیب آروم شده بود. اون سکوت سنگین قبل دیگه نبود. حتی بوی قهوه تازه هم توی هوا پیچیده بود. نوآ با تعجب گفت: «تو قهوه درست کردی؟» گفتم: «مامان اومد و گذاشت. گفت نمی‌خواد سه تا بچه بیهوش تحویل بگیره.» میا لیوانش رو برداشت: «این زن بهترین زن روی زمینه.» نوآ خندید: «تا وقتی تکالیف منو چک نکنه..» همون لحظه صدای در ورودی اومد. همه ساکت شدیم. دنیل وارد شد. اما این بار نگاهش فرق داشت. نه عجله داشت… نه آرامش. فقط جدی بود. «همه جمع شن.» نوآ آروم گفت: «چی شده؟» دنیل نگاهش رو از ما گرفت. «یه موضوع مهمه.» سکوت افتاد. سنگین‌تر از قبل. من ناخودآگاه گفتم: «بابا… چی شده؟» دنیل خیلی کوتاه گفت: «بعداً توضیح میدم. الان فقط ایوان باید برگرده.» نگاهم ثابت موند. «الان؟» سر تکون داد. «الان.» گوشیم رو برداشتم. چند دقیقه بعد تماس گرفتم. صدای شلوغی بیمارستان از پشت خط می‌اومد. ایوان جواب داد: «آیلا؟» گفتم: «باید برگردی خونه… بابا گفت فوری.» مکث کرد. «چی شده؟» نگاهم رفت سمت دنیل. هیچ جوابی نداد. فقط نگاه کرد. ایوان آه کشید: «باشه… دارم میام.» تماس قطع شد. نوآ و میا ساکت بودن. هیچ‌کس دیگه شوخی نمی‌کرد. فضای خونه دوباره همون سنگینی رو گرفته بود… ولی این بار فرق داشت. این بار همه می‌دونستن: یه چیزی داره اتفاق می‌افته.

𓍯𝓑𝓮𝓽𝔀𝓮𝓮𝓷 𝓽𝓱𝓮 𝓛𝓲𝓷𝓮𝓼𓍯 Part 7 از زبان لیام: برق تازه چند دقیقه بود که برگشته بود. نورهای خونه مثل نفس کشیدن دوباره‌ی یه بدن خسته، یکی‌یکی روشن شده بودن… اما چیزی توی فضا هنوز درست نبود. از همون لحظه‌ای که وارد شدم، فهمیدم این خونه آرام نیست. صدای بلند ریچارد از سالن می‌اومد. «این تصمیم بدون مشورت من گرفته شده، آدریان!» آدریان جواب داد، سرد و محکم: «چون هر بار که مشورت کردیم، همه چیز بدتر شد.» مکث کوتاهی افتاد… بعد دوباره انفجار. «تو هیچ درکی از شرایط نداری ادریان !» در رو کامل بستم. مارگارت کنار کانتر آشپزخونه ایستاده بود. دستش روی لیوان آب خشک شده بود، اما حتی یه جرعه هم نمی‌خورد. نگاهش… گم بود. انگار بین این دو صدا، دنبال چیزی می‌گشت که آرومش کنه. آروم گفتم: «چی شده؟» مارگارت سریع سرش رو بالا آورد. «لیام…» صدای لرزش داشت. «سوفیا… از خونه رفته.» چند ثانیه طول کشید تا جمله رو کامل بفهمم. بعد صدای ریچارد دوباره بالا رفت: «اون نمی‌تونه همین‌طوری تصمیم بگیره! اون هنوز» آدریان وسط حرفش پرید: «اون سال‌هاست تصمیم گرفته، فقط شما نمی‌خواستین ببینین!» سکوت کوتاه‌تر از قبل شد، اما سنگین‌تر. من فقط همونجا ایستاده بودم. نه شگفت‌زده… نه عصبانی. فقط خسته. مارگارت ادامه داد: «هیچ‌کس نمی‌دونه کجاست… حتی جواب تلفن هم نمی‌ده.» چشمم برای لحظه‌ای بسته شد. سوفیا… همون کسی که از بچگی بین این دیوارها بزرگ شده بود. با ما خندیده بود. با ما دعوا کرده بود. با ما زندگی کرده بود… ولی همیشه یه جای کارش |مال اینجا نبود| صدای در ورودی اومد. اتین وارد شد. کتش هنوز تنش بود و موهاش بهم ریخته. انگار مستقیم از محل کار اومده بود اینجا، بدون حتی یه نفس عمیق. نگاه کوتاهی به فضا انداخت. «باز چی شده؟» مارگارت جواب داد، تقریباً بی‌صدا: «سوفیا رفته.» اتین یه لحظه چشم‌هاش رو بست. بعد آه کشید و کت رو از تنش درآورد. «بس کنین…» صداش خسته بود، اما محکم. «این داد زدن هیچ‌وقت چیزی رو درست نکرده.» ریچارد برگشت سمتش: «پس تو بگو باید چیکار کنیم؟» اتین جواب نداد. چون جواب نداشت. فقط رفت سمت میز، دستش رو روی لبه گذاشت و سرش رو پایین انداخت. و برای اولین بار، همه ساکت شدن. حتی ریچارد. من از اون سکوت استفاده کردم. رفتم بالا، بدون اینکه کسی چیزی بگه. اتاقم تاریک بود، فقط نور خیابون از پنجره می‌اومد. گوشیم رو برداشتم. اسمش رو پیدا کردم: SOFIA چند ثانیه مکث کردم. بعد زنگ زدم. یک بار… دو بار… سه بار… و بعد جواب داد. صدای باد می‌اومد. آروم گفت: «لیام…» نفس کوتاهی کشیدم. «کجایی؟» سکوت. بعد گفت: «جایی که می‌تونم نفس بکشم.» اخم کردم. «تو خونه‌ای؟» خندید… اما نه از سر خوشحالی. «نه.» دوباره سکوت. بعد آهسته‌تر گفت: «من نیاز دارم تنها باشم.» انگشت‌هام دور گوشی محکم‌تر شد. «سوفیا، برگرد خونه.» برای چند ثانیه چیزی نگفت. بعد صدایش جدی‌تر شد. «من نمی‌خوام فرار کنم لیام…» مکث. «فقط… باید خودمو پیدا کنم.» هیچ جوابی نداشتم. چون می‌فهمیدم. ولی پذیرفتنش راحت نبود. آروم گفتم: «همه نگرانن.» صدایش نرم‌تر شد: «می‌دونم…» بعد خیلی کوتاه اضافه کرد: «ولی این اولین باره که دارم خودمو انتخاب می‌کنم.» سکوت افتاد. و من فقط به تاریکی اتاق نگاه کردم. «باشه…» با مکث گفتم. «فقط زنده بمون.»ح صدای بغض. «قول میدم.» و تماس قطع شد. گوشی رو پایین آوردم. پشت سرم، صدای دعوا هنوز توی خونه جریان داشت… اما برای اولین بار، من وسطش نبودم. فقط به یه چیز فکر می‌کردم: گاهی آدم‌ها نمی‌رن چون نمی‌خوان بمونن… می‌رن چون دیگه نمی‌دونن چطور باید بمونن.