𓍯رُمانِ میانِ خُطوط 𓍯

𓍯𝓑𝓮𝓽𝔀𝓮𝓮𝓷 𝓽𝓱𝓮 𝓛𝓲𝓷𝓮𝓼𓍯 Part 6 شب خیلی زودتر از چیزی که فکر می‌کردم روی محله جدیدمون افتاده بود. خونه هنوز کامل جا نیفتاده بود. کارتن‌ها نصفه‌باز گوشه سالن تلنبار شده بودن و بوی وسایل تازه و چوب هنوز توی هوا بود. مامان بعد از برگشتن از بیمارستان روی مبل دراز کشیده بود. حالش بهتر بود، اما هنوز خسته به نظر می‌رسید. دنیل کنار آشپزخونه ایستاده بود و لیوان آب دستش بود. چند بار نگاهش رفت سمت مامان، انگار حتی یه لحظه هم نمی‌خواست تنهاش بذاره. من اما… حس می‌کردم این خونه مال ما نیست. هنوز نه. رفتم سمت اتاقم تا یه پتو بردارم که همون لحظه چراغ‌ها یک‌دفعه چشمک زدند. بعد… همه چیز خاموش شد. سکوت سنگینی افتاد. «وای… جدی؟» زیر لب گفتم. صدای دنیل از پایین اومد: «آیلا؟» «اینجام!» چراغ قوه موبایلم رو روشن کردم و از پله‌ها پایین رفتم. مامان آروم گفت: «برق قطع شده؟» دنیل آه کشید: «احتمالاً کل محله‌ست.» چند دقیقه گذشت. هوای خونه سنگین‌تر شده بود. انگار تاریکی بیشتر از حد معمول طول می‌کشید. من بی‌قرار شدم. «من یه دقیقه میرم بیرون… هوا بخورم.» دنیل سریع نگاه کرد: «تنها نرو.» «فقط جلوی در.» و قبل از اینکه دوباره چیزی بگه، از خونه بیرون زدم. هوای شب خنک بود. خیلی خنک‌تر از چیزی که انتظار داشتم. محله توی تاریکی عجیب‌تر به نظر می‌رسید. چند تا پنجره خاموش، چند تا سایه نامعلوم… و خونه کناری… اون هم کاملاً تاریک بود. اما درست وقتی چند قدم جلوتر رفتم، صدایی از سمت اون طرف اومد. «پس تو هم بیرونی…» برگشتم. لیام بود. تکیه داده بود به دیوار کنار در خونه‌شون. دست‌هاش توی جیبش بود و نگاهش مستقیم به من بود. برای چند ثانیه هیچ‌کدوم حرف نزدیم. بعد گفتم: «برق اونجا هم قطع شده؟» شونه بالا انداخت. «به نظرت فقط خونه ماست؟» نفس آرومی کشیدم. «نه…» لبخند خیلی کوچیکی زد. «پس حداقل یه مشکل مشترک داریم.» سکوت کوتاهی بینمون افتاد. بعد ادامه داد: «اولین شب توی یه خونه جدید… بدون برق. باید بگم شروع جالبیه.» چشم‌هام رو کمی ریز کردم. «جالب؟» خندید. «می‌تونست بدتر باشه.» برای اولین بار اون شب، لبخند خیلی کوچیکی روی صورتم نشست. «مثلاً؟» نگاهم کرد. «مثلاً این‌که همسایه‌ت آدم مزخرفی باشه.» بی‌اختیار خندیدم. «هنوز زوده قضاوت کنی.» لیام سرش رو کمی کج کرد. «درسته.» چند لحظه بعد، صدای قدم‌هایی از داخل خونه‌مون اومد. دنیل بود. «آیلا؟ کجایی؟» برگشتم سمت صدا. «اینجام! جلوی درم!» دنیل در رو باز کرد و نور چراغ‌قوه افتاد روی من. «بیا داخل. هوا سرده.» سرم رو برگردوندم. لیام هنوز اونجا بود. برای یک لحظه نگاه‌مون قفل شد. بعد خیلی آروم گفت: «شب بخیر… همسایه.» مکث کردم. «شب بخیر.» و برگشتم داخل خونه. اما وقتی از پنجره به بیرون نگاه کردم… لیام هنوز اونجا بود. و درست چند ثانیه بعد… چراغ یکی از خونه‌ها دوباره روشن شد. انگار محله نفس کشید. و من برای اولین بار حس کردم… این شروع، شاید اونقدرها هم اتفاقی نبوده.

راستی از بین شخصیت ها شخصیتی که به نظرتون جالب تره هم ری اکت بدید

اینم پارت جدیدمون 🙂‍↔️✨

𓍯𝓑𝓮𝓽𝔀𝓮𝓮𝓷 𝓽𝓱𝓮 𝓛𝓲𝓷𝓮𝓼𓍯 Part 5 چند ثانیه سکوت بینمون کش اومد. اول لیام نگاهش رو از من گرفت و رو به برادرش گفت: «جدی؟» دکتر پارکر شونه‌ای بالا انداخت. «همین امروز کامیون اسباب‌کشی رو دیدم.» نفهمیدم چرا، ولی حس کردم گونه‌هام کمی گرم شدن. لیام فقط سری تکون داد. «جالبه.» و بعد همراه برادرش از راهرو دور شد. اما قبل از اینکه کاملاً از دیدم خارج بشه، برای لحظه‌ای برگشت و نگاه کوتاهی بهم انداخت. اونقدر کوتاه که شاید اگر حواسم نبود متوجهش نمی‌شدم. حدود یک ساعت بعد، حال مامان خیلی بهتر شده بود. ایوان کنار تخت ایستاده بود و با نگرانی به مانیتور بالای سرش نگاه می‌کرد. مامان با صدایی ضعیف گفت: «هردوتون انگار سه شب نخوابیدین.» من و ایوان همزمان به هم نگاه کردیم. «مقصر خودتی.» مامان لبخند خسته‌ای زد. «متاسفم که نگران شدین.» ایوان دستش رو روی شونه‌اش گذاشت. «فقط دیگه این کارو نکن.» چند دقیقه بعد دکتر پارکر برگشت و خبر داد که اگر همه چیز خوب پیش بره، فردا صبح مرخص میشه. برای اولین بار از وقتی وارد بیمارستان شده بودیم، احساس کردم می‌تونم راحت نفس بکشم. ساعت از نیمه‌شب گذشته بود که من و ایوان از بیمارستان بیرون اومدیم تا چند وسیله از خونه جدید بیاریم. هوای شب خنک بود. وقتی سوار ماشین شدیم، برای چند لحظه هیچ‌کدوم حرفی نزدیم. بعد ایوان گفت: «اون پسره کی بود؟» اخم کردم. «کدوم پسر؟» «همونی که برات آبمیوه آورد.» «نمی‌دونم.» ایوان پوزخند کوتاهی زد. «مطمئنی؟» «ایوان!» خندید. «باشه، باشه.» اما لبخندش باعث شد بعد از ساعت‌ها استرس، فضای سنگین بینمون کمی از بین بره. بیست دقیقه بعد وارد خیابون جدیدمون شدیم. ردیف خونه‌های مرتب زیر نور چراغ‌های خیابون دیده می‌شدن. ماشین جلوی خونه توقف کرد. همین که پیاده شدم، نگاهم به خونه کناری افتاد. چراغ یکی از اتاق‌های طبقه دوم روشن بود. و پشت پنجره... برای لحظه‌ای سایه‌ی کسی رو دیدم. کسی که خیلی شبیه لیام بود. اما درست قبل از اینکه مطمئن بشم، پرده کنار رفت و چراغ خاموش شد. و نمی‌دونستم چرا... ولی حس عجیبی بهم می‌گفت که این آخرین باری نیست که مسیرمون به هم می‌رسه.

سلام به دوستای جدیدی که تازه عضو شدن:) میدونم تعداد ممبر ها کمه فعلا ولی لطفا ری اکت هارو بزارید منم سعی میکنم خیلی سریع پارت بزارم❤️🙂‍↔️ خوشحالم که به جمع ما اومدین😭🤌💋

𓍯𝓑𝓮𝓽𝔀𝓮𝓮𝓷 𝓽𝓱𝓮 𝓛𝓲𝓷𝓮𝓼𓍯 Part4 چند دقیقه بعد از اینکه پسر از جلوی اتاق دور شد، دوباره نگاهم روی صفحات کتاب افتاد. البته نه اینکه واقعاً در حال خوندن باشم. ذهنم هنوز درگیر اتفاقات امشب بود. درگیر مادرم. درگیر خونه جدید. و درگیر نگاه کوتاهی که چند لحظه قبل با اون غریبه رد و بدل کرده بودم. صدای قدم‌هایی از راهرو اومد. سرم رو بالا آوردم. همون پسر کنار مرد جوانی ایستاده بود که روپوش سفید پزشکی به تن داشت. پزشک لبخندی زد و دستش رو روی شونه پسر گذاشت. «بالاخره اومدی.» پسر لبخند کم‌رنگی زد. «گفتی کارت مهمه.» پزشک خندید. «تو همیشه مهم تری» بعد بدون هیچ خجالتی برادرش رو بغل کرد. برای لحظه‌ای حس کردم چقدر رابطه‌شون راحت و صمیمیه. چیزی که توی خانواده ما کمتر دیده می‌شد. پزشک نگاهی به پرونده‌ای که دستش بود انداخت. «باید برم سرم یکی از بیمارا رو چک کنم. چند دقیقه دیگه برمی‌گردم.» پسر سری تکون داد. «باشه.» چند لحظه بعد پزشک وارد اتاق ما شد. «سلام.» از روی صندلی بلند شدم. «سلام.» لبخند دوستانه‌ای زد. «من دکتر پارکرم. حال مادرتون بهتره. فقط به خاطر خستگی و استرس شدید تحت نظره.» با نگرانی پرسیدم: «مشکل خاصی نیست؟» «نه، خوشبختانه نه.» نفسی که انگار ساعت‌ها توی سینه‌ام حبس شده بود بیرون اومد. «ممنون.» دکتر پارکر نگاهی به سرم مادرم انداخت و چند مورد رو توی پرونده نوشت. «شما هم بهتره یه چیزی بخورید. از چهره‌تون معلومه ساعت‌هاست چیزی نخوردید.» قبل از اینکه جوابی بدم، صدای آشنایی از راهرو اومد. «آیلا؟» ایوان بود. با چهره‌ای خسته و اخم‌هایی که از استرس جمع شده بودن. همین که وارد اتاق شد گفت: «چرا جواب تلفنتو ندادی؟» «روی سایلنت بود.» «حداقل چکش می‌کردی.» «ایوان، من کنار مامان بودم.» «منم برای مامان نگران بودم!» صداش بلندتر شد. احساس کردم تمام خستگی امشب ناگهان روی شونه‌هام سنگینی می‌کنه. «فکر می‌کنی فقط تو نگران بودی؟» ایوان چیزی نگفت. اما معلوم بود اعصابش به هم ریخته. دکتر پارکر بینمون قرار گرفت. «هی، آروم‌تر.» ایوان نفس عمیقی کشید و نگاهش رو از من گرفت. همون لحظه متوجه شدم پسر غریبه هم کنار در ایستاده. احتمالاً صدای بحثمون رو شنیده بود. چند دقیقه بعد ایوان برای صحبت با یکی از پرستارها از اتاق بیرون رفت. من دوباره روی صندلی نشستم. خسته‌تر از قبل. چند لحظه بعد صدای آرومی شنیدم. «بگیر.» سرم رو بالا آوردم. همون پسر بود. یه بطری آبمیوه مقابلم گرفته بود. برای چند ثانیه فقط بهش خیره شدم. «لازم نیست...» شونه‌ای بالا انداخت. «دکتر پارکر درست می‌گفت. رنگت از دیوار هم پریده‌تره.» برای اولین بار لبخند خیلی کوچیکی روی صورتم نشست. بطری رو گرفتم. «ممنون.» پسر فقط سری تکون داد. درست همون موقع صدای دکتر پارکر از راهرو اومد. «لیام.» پسر برگشت. «اومدم.» قبل از رفتن، دکتر پارکر نگاهی به من انداخت و بعد رو به برادرش گفت: «راستی، اون خانواده جدیدی که امروز اومدن خونه بغلی‌مون رو دیدی؟» لیام ابرویی بالا انداخت. «آره ، چطور؟» دکتر پارکر لبخند زد. «فکر کنم همینان.» و برای اولین بار، هر دو نگاهمون به هم رسید.

𓍯𝓑𝓮𝓽𝔀𝓮𝓮𝓷 𝓽𝓱𝓮 𝓛𝓲𝓷𝓮𝓼𓍯 Part 3 اسباب‌کشی از دور همیشه ساده به نظر می‌رسه. چند تا جعبه. چند تا کارگر. چند ساعت شلوغی. و بعد تمام. اما وقتی خودت وسطش باشی، می‌فهمی چقدر خسته‌کننده‌تر از چیزیه که به نظر میاد. از صبح زود همه در رفت‌وآمد بودن. کارگرها مدام جعبه‌ها رو جابه‌جا می‌کردن، درها باز و بسته می‌شد و صدای قدم‌ها توی خونه تازه می‌پیچید. میا با هیجان درباره اتاق جدیدش حرف می‌زد. نوآ گاهی کمک می‌کرد و گاهی بیشتر مزاحم بود تا مفید. ایوان بین حمل وسایل و جواب دادن به تماس‌های بیمارستانش در رفت‌وآمد بود. و پدرم... مثل همیشه همه چیز رو زیر نظر داشت. انگار کوچک‌ترین اشتباه می‌تونست فاجعه باشه. تا شب تقریباً همه از خستگی از پا افتاده بودن. اما هنوز چند جعبه باز نشده وسط پذیرایی قرار داشت. من روی یکی از مبل‌های تازه چیده شده نشسته بودم و به خونه‌ای که هنوز حس غریبه بودن می‌داد نگاه می‌کردم. خونه بزرگی بود. زیبا هم بود. اما هنوز شبیه خانه نشده بود. صدای پدرم از سمت آشپزخونه بلند شد. «اون جعبه‌های طبقه بالا هنوز باز نشدن.» مادرم آهی کشید. «دنیل، از صبح داریم کار می‌کنیم.» «می‌دونم. ولی هرچه زودتر تمومش کنیم بهتره.» لحنش تند نبود. اما گرم هم نبود. مثل همیشه. مادرم چند ثانیه چیزی نگفت. بعد آروم گفت: «همه خسته‌ان.» پدرم جواب داد: «منم خسته‌ام.» سکوت کوتاهی بینشون افتاد. همون سکوت آشنایی که همیشه قبل از شروع بحث‌ها به وجود میومد. نوآ زیر لب چیزی گفت که نشنیدم. ایوان اخم کرد. و من فقط به زمین خیره شدم. دلم نمی‌خواست شاهد یکی دیگه از اون بحث‌های سرد باشم. بحثی که هیچ‌کس توش داد نمی‌زد. اما همه چیز رو سنگین‌تر می‌کرد. چند دقیقه بعد صدای مادرم رو شنیدم. صدایی ضعیف‌تر از همیشه. «فکر کنم باید... یه لحظه بشینم...» سرم رو بالا آوردم. رنگ صورتش پریده بود. دستش رو روی لبه کانتر گذاشته بود. پدرم فوراً جلو رفت. «اولیویا؟» مادرم چیزی نگفت. فقط چشماش رو بست. و لحظه بعد تعادلش به هم خورد. همه چیز ناگهان سریع اتفاق افتاد. میا ترسیده بود. نوآ شوخی نمی‌کرد. ایوان با صدای جدی چیزی درباره فشار خون گفت. و پدرم برای اولین بار اون شب واقعاً نگران به نظر می‌رسید. کمتر از نیم ساعت بعد توی بیمارستان بودیم. بوی مواد ضدعفونی‌کننده توی هوا پیچیده بود. نور سفید چراغ‌ها چشمم رو خسته می‌کرد. مادرم رو برای معاینه برده بودن. ایوان کنار پزشک‌ها ایستاده بود. پدرم مدام سؤال می‌پرسید. و من روی یکی از صندلی‌های راهرو نشسته بودم. دست‌هام رو به هم گره زده بودم و به کف زمین خیره شده بودم. چند ساعت بعد بالاخره گفتن که مشکل جدی نیست. استرس. خستگی. افت فشار. اما باید چند ساعتی تحت نظر می‌موند. کم‌کم همه برای انجام کارهای مختلف رفتن. میا رو نوآ به خونه برد. ایوان برای صحبت با پزشک‌ها رفت. و پدرم مجبور شد برای هماهنگی بعضی کارها از بیمارستان خارج بشه. در نهایت فقط من موندم. من و مادرم. صدای منظم دستگاه‌ها فضای اتاق رو پر کرده بود. مادرم خوابیده بود. و من روی صندلی کنار تخت نشسته بودم. کتابی روی پاهام باز بود. اما مدت زیادی می‌شد که حتی یک خطش رو هم نخونده بودم. ذهنم جای دیگه‌ای بود. به خونه جدید. به امشب. به همه چیز. و به هیچ چیز. نمی‌دونم چقدر گذشته بود که صدای قدم‌هایی رو از راهرو شنیدم. در ابتدا توجهی نکردم. بیمارستان پر از آدم بود. اما حس عجیبی باعث شد سرم رو بلند کنم. درِ اتاق نیمه‌باز بود. و پشت شیشه باریکش، پسری ایستاده بود. قدبلند. با موهای قهوه‌ای روشن که انگار چند بار دست بینشون کشیده بود. چند لحظه فقط همونجا ایستاده بود. انگار خودش هم متوجه نشده بود چرا نگاهش روی اتاق ما متوقف شده. برای چند ثانیه نگاهمون به هم گره خورد. نه من چیزی گفتم. نه اون. فقط سکوت بود. سکوتی عجیب میان دو غریبه. درست همون لحظه صدایی از انتهای راهرو بلند شد. «لیام؟» پسر نگاهش رو از من گرفت. «اینجام.» و من برای اولین بار اسمش رو شنیدم.

𓍯𝓑𝓮𝓽𝔀𝓮𝓮𝓷 𝓽𝓱𝓮 𝓛𝓲𝓷𝓮𝓼𓍯 Part 2 | Isla Carter بعضی آدما از سکوت خوششون میاد. منم قبلاً فکر می‌کردم یکی از اون آدم‌هام. تا وقتی فهمیدم سکوت‌های مختلفی وجود دارن. سکوت کتابخونه. سکوت نیمه‌شب. سکوت بعد از بارون. و بعد... سکوت خونه ما. سکوتی که هیچ‌وقت آرومم نمی‌کرد. خونه ما همیشه مرتب بود. بیش از حد مرتب. همه چیز سر جای خودش قرار داشت؛ مبلمان، تابلوها، گلدون‌ها و حتی آدم‌ها. انگار هرکسی جای مشخصی داشت و نباید از اون فراتر می‌رفت. پدرم بیشتر وقتش رو سر کار می‌گذروند. وقتی هم خونه بود معمولاً یا پشت لپ‌تاپش می‌نشست یا در حال جواب دادن به تماس‌های کاری بود. مادرم همیشه ظاهر آرامی داشت. همیشه لبخند می‌زد. همیشه مودب بود. اما بعضی وقت‌ها احساس می‌کردم حتی اون لبخندها هم بخشی از نظم خونه هستن. نه چیزی واقعی. نه چیزی که بشه بهش تکیه کرد. ایوان تقریباً همیشه درگیر درس و بیمارستان بود. نوآ بیشتر وقت‌ها بیرون از خونه می‌گذروند. و میا... خب، میا تنها کسی بود که گاهی سکوت خونه رو می‌شکست. اما حتی اون هم نمی‌تونست فاصله‌ای رو که بین ما وجود داشت پر کنه. شاید عجیب باشه. ما خانواده بدی نبودیم. هیچ‌کس فریاد نمی‌زد. هیچ‌کس دعوا نمی‌کرد. هیچ‌کس دیگری را آزار نمی‌داد. اما گاهی نبودن یک آغوش، از هزار تا دعوا دردناک‌تره. گاهی دوست داشتم کسی فقط ازم بپرسه: «حالت خوبه؟» نه از روی ادب. نه از روی عادت. واقعاً منتظر جوابش باشه. اما چنین سؤال‌هایی در خونه ما کم پیدا می‌شد. برای همین یاد گرفته بودم بیشتر حرف‌هام رو برای خودم نگه دارم. احساساتم رو بنویسم. و چیزهایی رو که نمی‌تونستم به کسی بگم، لابه‌لای دفترهای قدیمی پنهان کنم. همه چیز مثل همیشه بود. قابل پیش‌بینی. سرد. مرتب. تا روزی که پدرم سر میز شام خبر داد قراره اسباب‌کشی کنیم. هیچ‌کس تعجب نکرد. هیچ‌کس سؤال زیادی نپرسید. انگار همه از قبل منتظر چنین خبری بودن. فقط من ساکت موندم و به بشقابم خیره شدم. محله جدید. خانه جدید. اتاق جدید. و شاید... زندگی جدید. راستش نمی‌دونستم باید خوشحال باشم یا ناراحت. هیچ دوستی رو از دست نمی‌دادم. چون به جز سوفی، آدم زیادی توی زندگیم نبود. و هیچ خاطره خاصی هم از این خونه نداشتم که دلم براش تنگ بشه. با این حال، یه حس عجیب توی دلم بود. حسی که نمی‌تونستم توضیحش بدم. شاید ترس بود. شاید امید. شاید فقط خستگی از تکرار روزهایی که شبیه هم بودن. چند هفته بعد، کامیون‌های اسباب‌کشی جلوی خونه جدید توقف کردن. هوا گرم بود. کارگرها مدام جعبه‌ها رو جابه‌جا می‌کردن. میا با هیجان درباره اتاق جدیدش حرف می‌زد. نوآ طبق معمول شوخی می‌کرد. و پدرم مشغول بررسی همه چیز بود تا مطمئن بشه کوچک‌ترین مشکلی وجود نداره. من اما کنار پنجره طبقه بالا ایستاده بودم. به خیابون نگاه می‌کردم. به خونه‌های اطراف. به آدم‌هایی که از دور دیده می‌شدن. محله جدید آروم به نظر می‌رسید. خیلی آروم. و من هنوز نمی‌دونستم قرار نیست این آرامش برای مدت زیادی باقی بمونه. هنوز نمی‌دونستم درست چند خانه آن طرف‌تر، پسری زندگی می‌کنه که قراره آرام‌ترین بخش زندگی من رو زیر و رو کنه. پسری به اسم لیام پارکر.

𓍯𝓑𝓮𝓽𝔀𝓮𝓮𝓷 𝓽𝓱𝓮 𝓛𝓲𝓷𝓮𝓼𓍯 Part 1 | Liam Parker تا حالا شده وسط یه جمع شلوغ باشی و با این حال حس کنی از همه آدم‌های اونجا دوری؟ من این حس رو خوب می‌شناسم. اسمم لیام پارکره. نوزده سالمه و بیشتر روزهام بین دانشگاه، طراحی‌های نصفه‌ونیمه و صدای مدادی می‌گذره که مدام روی کاغذ حرکت می‌کنه. بعضی آدما وقتی حوصله‌شون سر میره بیرون میرن، با دوستاشون وقت می‌گذرونن یا دنبال هیجان می‌گردن. من معمولاً پشت میز اتاقم می‌شینم و به طرح‌هایی خیره میشم که شاید هیچ‌وقت ساخته نشن. عجیبه، نه؟ البته خانواده‌ام احتمالاً چیزهای عجیب‌تری درباره من برای گفتن دارن. خونه ما هیچ‌وقت واقعاً آروم نیست. نه به خاطر سر و صدا. به خاطر شخصیت آدم‌هاش. پدرم از اون آدم‌هاییه که حتی وقتی چیزی نمیگه، حضورش توی اتاق حس میشه. مادرم تنها کسیه که می‌تونه با چند جمله ساده، بدترین روز آدم رو قابل تحمل کنه. آدریان همیشه طوری رفتار می‌کنه که انگار مسئول آینده همه ماست. ایتن سعی می‌کنه بین همه صلح برقرار کنه. و سوفیا... خب، سوفیا خودِ سوفیاست. هیچ توضیح دیگه‌ای وجود نداره. در بین همه اون‌ها، تنها کسی که کاملاً خارج از فضای رسمی و جدی خانوادم قرار می‌گیره، جانه. بهترین دوستم. کسی که هنوز نفهمیدم چطور بعد از این همه سال از اخلاقم خسته نشده. شاید چون خودش به اندازه کافی حرف می‌زنه که جبران سکوت من رو بکنه. راستش رو بخواید، از زندگی آرومم راضی بودم. همه چیز سر جای خودش بود. هیچ اتفاق غیرمنتظره‌ای وجود نداشت. هیچ دردسر تازه‌ای هم در کار نبود. حداقل تا قبل از اینکه کامیون‌های اسباب‌کشی جلوی خونه روبه‌رویی توقف کنن. اون روز حتی اهمیت خاصی بهش ندادم. فقط یه خانواده جدید بودن. یه همسایه جدید. یه اتفاق معمولی. اما بعضی اتفاق‌های معمولی... عجیب‌ترین داستان‌های زندگی آدم رو شروع می‌کنن.

☾𖤐John Miller|جان میلر ☾𖤐19 ساله ☾𖤐دوست صمیمی لیام ☾𖤐وزن: 75 ☾𖤐قد: 180 ☾𖤐موهای قهوه‌ای تیره، کوتاه و کمی نامرتب ☾𖤐چشم‌های قهوه‌ای گرم و صمیمی ☾𖤐خانواده معمولی و صمیمی ☾𖤐اجتماعی و پرانرژی ☾𖤐شوخ‌طبع و کمی شیطون ☾𖤐زود با همه ارتباط می‌گیره ☾𖤐گاهی عجول و بی‌فکر ولی قلبش پاکه ☾𖤐خیلی وفادار به لیام ☾𖤐همیشه سعی می‌کنه لیام رو از سکوتش بیرون بکشه ☾𖤐به‌مرور وارد ماجرای لیام و ایلا میشه

☾𖤐Lucas Hayes|لوکاس هیز ☾𖤐18 ساله ☾𖤐دوست‌ سوفی ☾𖤐دانش‌آموز دبیرستان ☾𖤐قد: 181 ☾𖤐وزن: 73 ☾𖤐موهای بلوند تیره، کمی موج‌دار و شلخته ☾𖤐چشم‌های آبی خاکستری ☾𖤐شخصیت: شوخ، اجتماعی و کمی غیرقابل‌پیش‌بینی ☾𖤐زود با همه صمیمی میشه ولی احساساتش رو سخت جدی نشون میده ☾𖤐خیلی به سوفی علاقه داره ولی گاهی بی‌خیال به نظر میاد ☾𖤐دوست داره مرکز توجه باشه ☾𖤐گاهی باعث حسادت یا سوءتفاهم بین بقیه میشه ☾𖤐به‌مرور ممکنه وارد درگیری‌های لیام و آیلا هم بشه بدون اینکه خودش بخواد

☾𖤐Sophie Bennett|سوفی بنت ☾𖤐17 ساله ☾𖤐دوست صمیمی آیلا ☾𖤐دانش‌آموز همان مدرسه آیلا ☾𖤐قد: 165 ☾𖤐وزن: 55 ☾𖤐موهای بلوند روشن، بلند و صاف ☾𖤐چشم‌های سبز روشن ☾𖤐شخصیت: اجتماعی، پرانرژی و خیلی حمایت‌گر ☾𖤐همیشه کنار آیلاست حتی وقتی بقیه ازش فاصله می‌گیرن ☾𖤐کمی فضول ولی از روی نگرانی و علاقه ☾𖤐زود عاشق ماجراهای احساسی و درام میشه ☾𖤐خیلی طرفدار رابطه آیلا و لیامه و سعی می‌کنه کمکشون کنه ☾𖤐گاهی باعث میشه آیلا تصمیم‌های عجولانه بگیره

☾𖤐Sophia Hale|سوفیا هِیل (خواهر ناتنی) ☾𖤐20 ساله ☾𖤐دانشجوی طراحی مد ☾𖤐قد: 170 | وزن: 55 ☾𖤐موهای بلوند طلایی، موج‌دار و همیشه مرتب ☾𖤐چشم‌های سبز روشن ☾𖤐شخصیت: اجتماعی، کمی لجباز و احساساتی ☾𖤐رابطه‌اش با لیام: پیچیده—نه دشمن، نه کاملاً صمیمی ☾𖤐گاهی حسادت، گاهی حمایت ☾𖤐احساس می‌کند همیشه “نصفه‌عضو خانواده” بوده

☾𖤐Ethan Parker|ایتن پارکر ☾𖤐23 ساله (برادر بزرگتر دوم) ☾𖤐شغل: دانشجوی سال آخر پزشکی / کارآموز بیمارستان ☾𖤐قد: 185 | وزن: 75 ☾𖤐موهای قهوه‌ای روشن، کمی آشفته ☾𖤐چشم‌های آبی-خاکستری، نگاه خسته اما مهربان ☾𖤐شخصیت: آرام‌تر، مهربان‌تر از آدریان ☾𖤐بین برادرها، بیشتر نقش “میانجی” رو داره ☾𖤐با لیام رابطه بهتری داره و گاهی ازش حمایت می‌کنه ☾𖤐اما خودش هم زیر فشار خانواده گیر کرده

☾𖤐Adrian Parker|آدریان پارکر ☾𖤐26 ساله (برادر بزرگتر اول) ☾𖤐شغل: وکیل موفق در یک شرکت بزرگ ☾𖤐قد: 188 | وزن: 80 ☾𖤐موهای قهوه‌ای تیره، همیشه مرتب و رسمی ☾𖤐چشم‌های خاکستری تیره، نگاه نافذ و جدی ☾𖤐شخصیت: بسیار سخت‌گیر، منطقی و کنترل‌گر ☾𖤐همیشه از لیام انتظار “بهترین بودن” دارد ☾𖤐رابطه‌اش با لیام: پر از مقایسه و فشار، اما تهش نگرانی پنهان دارد ☾𖤐در ظاهر سرد، ولی نسبت به خانواده‌اش مسئولیت‌پذیر

☾𖤐Mia Carter|میا کارتر ☾𖤐15 ساله ☾𖤐خواهر کوچیک آیلا ☾𖤐دانش‌آموز ☾𖤐قد: 160 ☾𖤐موهای بلوند تیره، بلند و موج‌دار ☾𖤐چشم‌های آبی روشن ☾𖤐شیطون، پرحرف و خیلی کنجکاو ☾𖤐آیلا رو مثل قهرمانش می‌بینه ☾𖤐خیلی زود با جان میلر رفیق میشه

☾𖤐Noah Carter|نوآ کارتر ☾𖤐20 ساله ☾𖤐برادر دوم آیلا ☾𖤐دانشجو ☾𖤐قد: 180 ☾𖤐وزن: 72 ☾𖤐موهای قهوه‌ای روشن، کمی فر و نامرتب ☾𖤐چشم‌های سبز-خاکستری ☾𖤐خوش‌مشرب، شوخ و کمی شیطون ☾𖤐خیلی به آیلا نزدیکه و همیشه طرف اونه ☾𖤐با لیام سریع درگیر شوخی و کل‌کل میشه

☾𖤐Evan Carter|ایوان کارتر ☾𖤐23 ساله ☾𖤐برادر بزرگ آیلا ☾𖤐شغل: دانشجوی پزشکی / کارآموز بیمارستان ☾𖤐قد: 185 ☾𖤐وزن: 78 ☾𖤐موهای قهوه‌ای تیره، مرتب و کوتاه ☾𖤐چشم‌های عسلی-قهوه‌ای ☾𖤐جدی، مسئولیت‌پذیر و کمی سخت‌گیر ☾𖤐خیلی مراقب آیلاست ولی کمتر احساساتشو نشون میده ☾𖤐از لیام اولش خوشش نمیاد

☾𖤐Richard Parker|ریچارد پارکر ☾𖤐50 ساله ☾𖤐پدر لیام ☾𖤐شغل: وکیل ارشد در یک شرکت حقوقی بزرگ ☾𖤐قد: 189 ☾𖤐وزن: 85 ☾𖤐موهای قهوه‌ای تیره با رگه‌های خاکستری ☾𖤐چشم‌های قهوه‌ای سرد و جدی ☾𖤐شخصیت: بسیار منطقی، سخت‌گیر و کم‌حرف ☾𖤐انتظارش از لیام خیلی بالاست ☾𖤐به احساسات به سختی واکنش نشون میده ☾𖤐از اینکه لیام درگیر مسائل احساسی بشه خوشش نمیاد ☾𖤐اولین برخوردش با آیلا کاملاً رسمی و سنگینه

☾𖤐Margaret Parker|مارگارت پارکر ☾𖤐47 ساله ☾𖤐مادر لیام ☾𖤐شغل: نویسنده و ویراستار ☾𖤐قد: 168 ☾𖤐وزن: 58 ☾𖤐موهای بلوند تیره، کوتاه و مرتب ☾𖤐چشم‌های آبی ملایم ☾𖤐شخصیت: مهربان، فهمیده و کمی حساس ☾𖤐تنها کسی که واقعاً لیام رو از درون درک می‌کنه ☾𖤐نسبت به آیلا کنجکاوه و زود باهاش همدلی می‌کنه ☾𖤐بین ریچارد و لیام همیشه نقش آرام‌کننده داره