خانوم شیرین

نمیدانم مشکل از کجاست. تحمل هیچکس را ندارم اما گاهی در تنهایی آرزو میکنم که کاش در این حد تنها نبودم.

من به وجود داشتن فرشتگان بر روی زمین هیچ اعتقادی نداشتم تا آن روز که تو را دیدم.

تا ابد شیفته کساییم که شجاعت همرنگ جماعت نشدن رو دارن»

چه خوش خیال بودم زمانی که تورا دیدم و گمان کردم که پایان رنج من هستی، اما حالا چه؟ تو خود بزرگترین درد من شدی.

شاید برای تو پر کردن جای خالی من آسان باشد اما من هرگز نتوانستم حتی خدا را در جای خالی تو بنشانم.

عزیزم مرا ببخش که زیاده روی کردم در دوست داشتنت، من همیشه در ابراز احساساتم به آدم های بی وفا زیاده روی میکنم با امید به اینکه این بار دیگر فرق میکند...

حقیقتا درد و رنج بخشی از روند معنادهی به زندگیست تا شب به تاریک ترین حدش نرسد خورشید طلوع نمیکند.

ای آنکه قرار است سر راهم قرار بگیری و مثل بقیه نباشی نمیشود زودتر بیایی؟ آخر دارم امیدم را به وجود داشتن آدم های خوب از دست میدهم.

برای ماهایی که در کودکی به هر دری زدیم که والدمون گوشه چشمی بهمون نشون بده و نداد، هیچ جنگی در بزرگسالی واجب‌تر از جنگیدن با اون کودک خستگی‌ناپذیرت نیست که می‌خواد هر لحظه و هر جا، بچه خوبه باشه. نه بگو، تحمل نکن، اعتراض کن و بچه‌ی بد باش. @TweetyChannel | Sarah Mohammadi