خانوم شیرین

من از آشنایی با آدم های جدید نمیترسم. من از تکرار رها شدنم توسط آدم هایی که اصولا ماندنی نیستند میترسم.

از مرگ هراسی ندارم؛ پیش از رسیدن آن بار ها با مردن رویا هایم مرده ام.

از نظر من هیچوقت پول هرچقدر هم که زیاد باشه برای صاحبش شعور نمیاره.

چیز هایی را با خنده در جمع تعریف میکرد که در خلوت برای آنها مثل ابر بهار اشک می ریخت.

او حتی در حضور من از تنهایی اش شکایت میکرد. نمیدانم شاید برای او من فقط یک موجود نامرئی بودم.

در دلم آشوبی ست که در کلام نمی‌گنجد. اگر زبان چشم ها را بلدی، از چشم هایم دلتنگی ام را بخوان.

گفتنش برای تو آسونه

اگر همین الان هم بیاید دیگر فایده ای ندارد. اخر میدانی؛ او حتی دختر بچه خوش خیالی که در قلبم چشم به راهش بود را مأیوس کرد.

اگر میتوانستم از تو دوری میکردم. اما نمیتوانم. نمیتوانم چون من در وجود تو بود که خود را یافتم.