نیمه شبِ بدون تو؛

از دست دادی منو. دیگه هیچوقت صدای خنده‌هام، صحبت‌های عمیقی که باهات داشتم، سوالای مسخره‌ای که ازت میپرسیدم و از همه مهمتر، عشق و وقتی که برات میذاشتمو دیگه هیچوقت نمی‌تونی داشته باشی.

من واقعا دارم می‌ترسم. خیلی هم می‌ترسم. از خیلی چیزا. اگه همیشه تنها بمونم چی؟ اگه هیچ وقت موفق نشم چی؟ به این چیزا فکر میکنم واقعا سینه‌ام سنگین میشه.

‏میزان حسادت من نشون دهنده میزان اهمیتم به آدماست، حالا تو هی بگو چقدر حسودی.

فقط یه خجالت موند جلوی کسایی که پُزتو دادم و تعریفتو کردم.

‏من تا الان فکر میکردم خوش قلبم نگو کصخل بودم.

حوصله‌ی ادامه‌ی این زندگی و این بازی رو ندارم حقیقتا مطمئنم روزای خوب هم میرسه ولی خب گذروندن این روزا هم واقعا تا استخونمو ساییده. لحظه‌ای نیست ذهنم درگیر و استرسی نباشه. لحظه‌ای نیست از دست اطرافیانم حرص نخورم. لحظه‌ای نیست بدون حسرت و پشیمونی بگذرونم. هیچی برا ادامه نمونده توم.

💘

هیچ آدمی لیاقت اینو نداره که تموم خودتو براش بزاری.

آدمای جدید میان آره ولی هیچکدوم دیگه حس اولین بار هارو نمی‌دن.

دوباره باهم چشم تو چشم میشیم ولی من دیگه مثل قبل نگاهت نمیکنم.

میگن افسردگی پرخوری میاره این گوهخوریاتم میزارم پا افسردگیت

++

یه چیزی که واقعا نمیتونم تحملش کنم؛ اینه که نادیده گرفته بشم. اگه سرت شلوغه، فقط بگو. اگه حال حرف زدن نداری، فقط بگو. اگه دیگه نمی‌خوای تو زندگیت باشم، بازم فقط بگو. تکلیفمو مشخص کن.

هیچوقت نفهمیدی چقدر منتظرت موندم بیای بگی چرا دارم ازت فاصله میگیرم؟ دردم چیه؟ گذاشتی همینطوری همه ناراحتی‌هام و دلخوری‌هام تو دلم بمونه و هر روز ازت دورتر و دورتر شم و الان هم دیگه ندارمت و دوتا غریبه شدیم.

کاش یکی بغلم کنه، بگه حق با توعه اگه حالت خوب نیست، حق با توعه اگه خسته ای از همه چیز، اگه دیگه به هیچ آدمی اعتماد نداری، اگه حرفای هیچکس رو دیگه باور نمی کنی، اگه میترسی از دل بستن، اگه فراری شدی از جمع، اگه حال بدیات بیشتر از خندیدنت کش میاد،اگه حوصله کار کردن نداری، حوصله هدف ساختن، کاش یکی بغلم کنه؛ یه بغل امنِ بی قضاوت، بگه درکت می کنم، بگه میفهممت بگه هیچی نمیخواد بگی، آروم باش، حق با توعه.