مرثیه فرمانده. ‌ ‌ ‌ ‌ ‌

+ هـی جـونگ کـوک داری چـیکار میکـنی؟ میـدونی که هنـوز تـو پـادگـانیـم! - پـس بـاید نـاله هـاتـو کنـترل کنـی بیـب.

در آوریل، وقتی زمین دوباره جان گرفت، درختان پوشیده از برگ‌های سبز بودند؛ من در سکوت همان بهار، خاکستر شدم. همان زمستانی شدم که هیچ‌گاه نباید می‌رسید. چکاوک صبح را با شکوفه‌های زیبا آغاز کرد… خورشید در اوج گرما، برایم تبدیل به زمستانی سرد شده بود. پاییز از راه رسید، برگ‌ها پس از دیگری زمین را لمس می‌کردند، اما من در زمستانی زندانی شده بودم که زندانبان من بی‌رحم‌تر از هر کسی بود. همان کسی که اگر روزی در این خانه‌ی کوچک را نمی‌زد، خورشید دیگر هرگز طلوع نمی‌کرد. زندانبان من آن‌قدر بی‌رحم بود که کلید را رها کرد و رفت، ولی من یک قدم هم به آن نزدیک نشدم. و من در میان شکوفه‌های بهاری، دنبال صدایی از تو هستم که بتوانم بگویم: «بهار شده است.» دنبال صدایی می‌گردم که آرامم کند. شاید چکاوک باز بخواند؛ شاید روزی بهار به پایان برسد و برگردیم به همان پاییزی که بوی تو را می‌دهد. شاید نوری از میان میله‌های زندان عبور کند. و در آخر، شاید زندانبان من برگردد، و من بتوانم طلوع خورشید را در میان خاکسترها ببینم و آن چشمانی که به رنگ شب اند را دوباره ببینم...

تقدیم به آوریل دردناک من، پس 𝟷𝟶𝟿𝟻 روز زمستانی

ָ࣪       ˖꙳ #jungkook 🍫 ˖⋆           . ݁˖              ֪ 🫀  ࣪˖ Будьте вдохновением для мира, ¡ 𖦹 безопасным местом для людей и причиной 𓂃 ࣪˖ ˖ ˓ продолжать ˖ ִֶָ 🥀 преодолевать ˖⋆ трудности.

بنده همان گندابِ سهوِ حیاتِ آدمیزادی‌ام که به خیالِ خود، مرا ایزدی که خالقِ او هستم، میدانست. چه بسا من همان خنجرِ خون آلودی‌ام که بر دل و فوادش فرود آمده و هالک و زهری همچون شابیزکِ مرگبار، در دلِ درخت زارِ خضرایی‌ هستم که هلاهل‌‌اش در رگه‌هایش جا خوش کرده. اگرچه گزندِ من عاقبتِ سودن و لمس کردنِ من است اما واژگانی که لب هایم را ترک می‌کنند، جان ستانِ هر نفسی است. بگذار آن‌چه هویدا است را بیان کنم، بنده آن قتالِ سفاکی‌ هستم که در گذرِ این حیاتِ دیرباز، میلِ فرجامیدن و فقدان را روزانه منکوب می‌کند. در سایه‌ی اناسِ جفاکار، دوزخی برایم خلق شد که ناگزیر مرا به خا‌کستری از سوز و رنج دگرسان کرد.

ᴶᵘˡʸ

𝒀𝒐𝒖𝒓 𝒆𝒚𝒆𝒔 𝒂𝒓𝒆 𝒅𝒆𝒆𝒑𝒆𝒓 𝒕𝒉𝒂𝒏 𝒕𝒉𝒆 𝒐𝒄𝒆𝒂𝒏𝒔 چشمانت سرّی است از کشف نشده هاے عالم کـﮧ‌ مࢪا مطیع ساختـﮧ‌. هرباࢪ بـﮧ‌ آن دو تیلـﮧ‌ نگاه میکنم، محو میشوم ، تاڪنون شده است آنها براے من برق بزنند؟می توانم کتابـے فقط از چشمانٺ بنویسم، ازبس کـﮧ‌ زیباست ..چـﮧ‌ شعری دروں چشمانت هست کـﮧ‌ قافیـﮧ‌ قافیـﮧ‌ آن ࢪا حفظم؟ امّا زمانے احساس کردم مرا بی حس نگاه میکردی، آنقدر کـﮧ‌ ، هوایـے کـﮧ‌ از آن نفس می کشیدں‍ࢬ تلخ شد. اما تلخ ٺر میدانے چـﮧ‌ بود؟ اینکـﮧ‌ برای آخرین باࢪ با تلخی صدایم کردی، آن لحظـﮧ‌ لبخند زدم و به یاد سپردم، اما آرزو کردم برای یک باࢪ دیگࢪ شنیدنش از سویت را با احساس.. تلخی نکن شیرینِ من .