مرثیه فرمانده. ‌ ‌ ‌ ‌ ‌

پاییز، فصلی‌ست که هر نامه در آن بوی دلتنگی می‌دهد. باران روی برگ‌ها می‌چکد و هر قطره‌اش به مثابه نقطه‌ای بر کاغذ، جمله‌ای نانوشته را کامل می‌کند.

که پاییز نه پایان که آغازی‌ست؛ آغازی آرام برای گفت‌وگوی دوباره با دل، جایی که هر فنجان قهوه و هر عطر خاک، ما را به یاد چیزی می‌اندازد که هنوز زنده است امیدی سپید، شبیه مگنولیا.

دارم سقوط می‌کنم و نمی‌تونم به انتها برسم.

https://t.me/Doomedthv https://t.me/JNICXR https://t.me/Tooska_505 https://t.me/F_Youlife

اینجا جوین باشید حتما

پایان تمام "اگر" هایی‌ست که هیچ‌وقت فرصت واقعی شدن پیدا نکردند.

آدم‌ها همیشه از مردن می‌ترسند، اما حقیقت این است که بیشتر ما قبل از مرگ، در حسرت نرسیدن دفن می‌شویم. نرسیدن به دستی که قرار بود پناه باشد، به رؤیایی که برایش سال‌ها جنگیدیم، یا به کسی که فقط چند قدم با ما فاصله داشت و همان چند قدم، به اندازه‌ی یک عمر شد.

مرگ شاید تنها لحظه‌ای باشد که دیگر هیچ راهی برای رسیدن باقی نمی‌ماند؛ جایی که حتی اگر تمام دنیا هم بخواهد، دیگر دیر شده است. و شاید تلخ‌ترین بخش مرگ، خود مردن نباشد؛ بلکه این باشد که قلبت با هزار آرزوی ناتمام، زیر خاک آرام می‌گیرد، بی‌آنکه حتی یک‌بار طعم رسیدن را چشیده باشد.