کافه‌ مستاجر پلاک ۱۲

کاش حداقل آدم اگه قراره یه چیزی رو از دست بده، بخاطر یه چیزی از دست بده که ارزشش رو داشته باشه.

حسِ فیزیک‌دانی رو دارم که چند سال اخیرش رو داشت صرف تحقیق کردن روی سیاهچاله‌ای که به زودی قرار بود زمین رو نابود کنه مطالعه می‌کرد و یه شبه نتیجه کل زحماتش به باد رفت، طوری که انگار هیچ‌وقت سیاهچالی وجود نداشت و چندسالِ اخیرِ عمرش رو بیهوده زحمت کشید.

یه جوری کل اکسپلورم‌ شده GtaVI که انگار می‌تونم داشته باشمش، یکی به اکسپلورم بگه من تو‌ ایرانم بخدا 😭

یه بار دیگه پست بذارم نره توی اکسپلور، می‌رم دایرکتِ اینستاگرام بهش فحش می‌دم. این چندوقته هم تلگرام، هم اینستاگرام جفتشون دارن سعی می‌کنن بنده رو عن کنن.

دوستِ عزیزی که گفتی هرموقع‌ ناشناس می‌دی جواب نمی‌دم، من جوابِ همه رو توی بات می‌دم، ولی هیچ‌وقت نتونستم جوابِ شما رو بدم و هرموقع زدم روی ارسالِ پیام، پیامی ارسال نمی‌شه، نمی‌دونم چرا. خواستم در جریان باشی.

معرفیِ فیلم و سریالا رو اینجا ادامه بدم یعنی؟

دلم می‌خواد همه‌ی فیلمای Marvel universe رو یه بار دیگه از اول تا آخر ببینم.

نیاز دارم کل دنیا رو بذارم روی سایلنت. مخصوصاً صدای فکرهای توی سرم.

چون قول داده بودم هرجا، هر کمکی نیاز داشتید می‌تونید رو من حساب کنید، گفتم بد قولی نکنم. ‎.

ایشون کلاس های آنلاین آموزش طراحی چهره رو شروع کرده و می‌تونید ۰ تا ۱۰۰ طراحی چهره رو یاد بگیرید، هزینه دوره‌ها و اطلاعاتِ دقیق‌تر رو توی کانالشون گفتن، یه نگاه بندازید، اگه دوست داشتید عضو بشید. @artnazanin_2 . ‎خونه‌ی ایشون هم با اینکه خیلی تازه‌ساخته، دوست‌داشتن اگه باقی دوستانِ چنل مایل بودن، مهمونشون بشن @gharighll

حسم، وقتی باقی چنل‌های قدیمیِ تلگرام رو می‌بینم:

توی پلی لیستم داشتم می‌گشتم، اینا رو توی مسیر نونوایی و صف و برگشتنی و در حالِ املت درست کردن گوش دادم. گفتم شماهم گوش بدید.

آقا ما دیشب نخوابیدیم. شش و نیم صبح گفتم من که خوابم نمی‌بره، حداقل برم نونوایی. جاتون خالی یه اُملتِ مشتی با نون بربریِ داغ زدیم بر بدن.

واکنش‌های‌ مختلفتون نسبت به این اتفاق دیگه رو مخم نیست. بامزه‌س. دارم سعی می‌کنم باهاش کنار بیام و موآن کنم. به هر حال جمعِ اینجا رو هم دوست دارم، خیلی رندوم آدمایی اومدن پیشم که صمیمیت و رفاقتا بیشتر حس می‌شه. اصلاً از نحوه‌ی کامنت گذاشتنتون مشخصه. اونجا از هر ده‌ تا پُستی که می‌ذاشتم، دو تا کامنت می‌گرفتم.

یه صبحِ دیگه بدونِ پس گرفتنِ چنلم بخیر.

یکی بیاد منو از دستِ خودم نجات بده.

تحتِ هیچ شرایطی حوصله‌ی حرف زدن ندارم و هم‌زمان بیشترین نیاز رو به حرف زدن دارم، ولی وقتش که برسه، لال می‌شم، یه جوری نمی‌دونم چی بگم که مکالمه به پایان می‌رسه.

یه جوری اتفاق‌های بد و عجیب‌وغریب داره برام میوفته که واقعاً به یک اتفاقِ خوب نیازمندم. اتفاق‌های واقعاً‌ بدِ غیرمنطقی و کسشر. اگه منطقی و قابل قبول بود یه چیزی ولی واقعاً هر اتفاقی که داره برام میوفته اینطوری‌ام که وات‌ده‌فاک.

بهم گفت: "چنلت رو برات تبلیغ می‌کنم." گفتم: "لازم نیست، من هیچ‌وقت چنلم رو جایی تبلیغ نکردم و علاوه بر اون اصلاً هزینه‌ای که برای تبلیغاتش پرداخت کنم رو ندارم." گفت: "غمت نباشه شما یبار برای ما توی چنلت تبلیغ کردی، پول نگرفتی، می‌خوام جبران کنم." می‌گن هرجا خوبی کنی بهت برمی‌گرده همینه‌ها...