1 021
Підписники
-924 години
-737 днів
-63230 днів
Архів дописів
1 021
Repost from 𝖠ɾı𝖾𝗌 پاکسازی .
خب پیشیا،این پیامم رو فور کنین تا یه کتاب پیشنهاد بدم بخونین.
لیمیت،وقتی خط بخوره
1 021
Repost from 𝗆𝖾𝗅𝖺𝗇𝗂𝖾 𝗉𝖺𝖼𝗄 ، مـلانـي پـک
◜crybaby garden ♟’s quiet pieces
melanie be’s title page◝
1 021
Repost from N/a
ㅤ 𝖴𝖱 𝖵𝖨𝖡𝖤 𝖬𝖸 𝖫𝖨𝖳𝖳𝖫𝖤 𝖯𝖱𝖤𝖭𝖢𝖤 !!𝖳𝖧𝖤 𝖥𝖤𝖤𝖫𝖨𝖭𝖦 𝖨 𝖦𝖤𝖳 𝖥𝖱𝖮𝖬 𝖸𝖮𝖴 𝖨𝖲 𝖫𝖨𝖪𝖤 𝖳𝖧𝖨𝖲 𝖲𝖮𝖭𝖦 , 𝖮𝖭𝖤 𝖮𝖥 𝖬𝖸 𝖥𝖠𝖵𝖮𝖱𝖨𝖳𝖤 𝖲𝖮𝖭𝖦𝖲 𝖥𝖮𝖱 𝖸𝖮𝖴 !🕷 𝖬𝖤 𝖠𝖭𝖣 𝖧𝖤𝖱 𝖨𝖭 𝖳𝖧𝖤 𝖭𝖤𝖷𝖳 𝖫𝖨𝖥𝖤 ?
ES COMO EL SOL CUANDO YA NO QUIERE BRILLAR, MA RESTA PER SCALDARE ANCORA UN PO’. NO NECESITA SER VISTO, GLI BASTA ESSERE SENTITO.
SASHA - AYATO
1 021
Repost from تـآسـیـان ٬
- نامهٔ سوخته - ۱۰ جولای، سال ۱۹۸۶
عطر خاکستر وجودت تمام حواسم را میان باد به رقص درآورده است، اما تمام تلاشم را میکنم تا بهترین وداع را داشته باشم... پس، برای تو می‌نویسم، باشد که آخرین کلماتم روح خسته ات را نوازش کنند. عزیز من، مدتی از خاموش شدن برق چشم هایت می‌گذرد. اگر درست به یاد داشته باشم... دو سال و شش ماه و پانزده روز است که رفته ای. نه آنقدر زیاد که فراموشت کنم، نه آنقدر کم که هر روز را به یادت ببارم. زمان، مرا میان تاریک‌ترین مرز ممکن قرار داده است؛ مرزی بین وهم و حقیقت. چیزی که عقلم را سلب کرده و کرم های آزاردهنده اش را بین ورق هایم چپانده. با این حال، ته مانده های روحم را برایت مرکب این نامه میکنم، تا بدانی همیشه تو را به یاد داشته ام. من همه چیز را به یاد دارم. نه فقط خیالت را، من دست های آشفته ای که برای سکوت التماس می‌کردند را به یاد دارم. تمام آن لبخند های گیج و مبهوت، کلمات نامرتب در هم پیچیده... همه چیز را مرور میکنم. گمان می‌کنی حرف های تلخم چندان شباهتی به خداحافظی ندارند، نه؟ بیش از حد برای تو تلخ و سرد هستند... اگر با خواندنشان شکسته‌تر بشوی چه؟ راستش را بخواهی، تا به حال هیچ یک از افرادی که می‌شناختم و می‌شناسم برایم آنچنان عزیز نبوده است که بخواهم در آخرین دقایق باقی‌مانده از عمرم برایش چیزی بنویسم و با او سخن بگویم؛ برای همین است که پریشان‌تر از کودکی گم گشته به دور خود چرخ می‌زنم. اما پس از تو.. درست بعد از دیدن تو.. حتی اینکه تن نحیفت میان دانه های خاک جا خوش کرده، مانع علاقه ام نسبت به نوشتن برای تو نمی‌شود، می‌خواهم برایت بگویم و تو گوش فرا دهی... بگویم که حتی گذشت زمان هم نتوانست صدای خنده های دلربایت را از سرم بیرون کند، که خاک نتوانست سیمای شیرینت را از پشت پلک هایم پاک کند، که باد نتوانست عطر موهایت را از سلول به سلول تنم جدا کند. که هیچ چیز نتوانست تو را آنطور که اشک هایم سقوط کردند، از صخرهٔ خاطراتم بیاندازد. باید با چنین زخمی چه کنم؟ زخمی که شیرین‌ترین مخلوق عالم با شهدش برجای گذاشته، زخمی که هیچ مرهمی جز پایان ندارد! آه.. درد بی‌پایان من، لرزش دست های فرسوده و خسته ام مانع از این می‌شود که با خطی خوش برایت بنویسم، دیوار می‌شود که نتوانم بیشتر از این کلماتم را ردیف کنم؛ درک می‌کنی مگر نه؟ جز برای خودت.. همیشه درک زیادی داشتی! به دنبال آخرین جمله ای می‌گردم که قادر باشد طغیان اشک چشمانم را آبی زلال کند؛ آبی که قایق چوبی خاطرات تو را به دور دست ها ببرد.دور دست ها، جایی در زیر یک درخت تنها!
