ܦ̈ࡐ‌ܠܙِ ߊ‌َࡅ߭ܭَُܢܚ݅ࡅ߳ܨ

قشنگ بود >>

حذفت کردم چون حوصله نداشتم رفتار درست رو یادت بدم، اون کار خانوادت بود.

اینقدر خستم که موشک صاف بخوره تو خونمون هم مهم نیست.

الان هم ۲۰۷ مشکی ببینم گریه میکنم هم پرشیای سفید‌ پنوماتیک.

;

؛

حرفی ،حدیثی!؟ https://t.me/iNewChatbot?start=sec-iacbbgfdhc

می‌دونی چیه؟ من سردی رو با تموم وجودم تو بدنم حس می‌کنم… نه از بیرون، از استخون‌هام. انگار احساساتم جمع کردن رفتن،فرار کردن،یه جای خیلی دور از من، جایی که دستم بهشون نرسه. می‌خندم‌ ولی هیچی جز یخ توی خودم نمی‌بینم. نه ذوق، نه دردِ درست‌وحسابی، فقط یه سردیِ لعنتی که ول‌کن نیست. یه حسیه که انگار معلقم،نه می‌افتم، نه می‌تونم فرود بیام. معلقِ معلق،وسطِ ناکجاآباد. نه زمین زیر پام هست،نه آسمون بالا سرم. فقط منم و این خلأ… و یه قهقهه که میاد روش،که نفهمن چقدر خالی شدم.

من در فروپاشی‌هایم اشکی نریختم و حالا برای گیر کردنِ لباسم به دستگیرهٔ در، زار می‌زنم؛ طوری که انگار هیچ راهی برای بیرون آمدن نیست. این، حاصلِ نادیده گرفتنِ رنجی است که باید در آغوش می‌گرفتمش.

تنها چیزی که مردا بهت یاد میدن اینه که هیچوقت حرف ها و ابراز علاقه های کسی و باور نکنی .

اگه با پسری اشنا شدی و خیلی زود و دور از انتظار تورو با خانوادش آشنا کرد الکی خوشحال نشو؛ این یعنی تو اولی و اصلیه نیستی و این اتفاق خیلی براشون عادیه.

شاید عکسای بچگیم بی کیفیت باشن ولی حد اقل لبخند توشون واقعی بود.

من تاریکی مطلقی که مال خودم باشه رو ترجیح میدم،به اون نوری که همه میتابه.

استاک‌ نکنین شماهایی که اونقد دس به دستتون کردن استوک شدین😂💔