uk
Feedback

Не попадись на ботовода! Telemetrio знаходить і позначає такі канали мітками 👉 Хочеш бачити мітку, оформляй підписку

اینجادیوانه‌ای‌می‌نویسد!

اینجادیوانه‌ای‌می‌نویسد!

Відкрити в Telegram

من؟ شاید هیچ‌کاره، شاید هم نیم‌چه نویسنده. @Thecrrazyhearbot

Показати більше
Країна не вказанаКатегорія не вказана
6 250
Підписники
-324 години
-1167 днів
+2 06630 днів
Архів дописів
ظاهرا امروز روز "دوست‌دارانِ کتاب" ئه، روزمون مبارک.✨
09 серп, 04:45

راستش یه جوری از قطع ارتباط هایی که انجام دادم راضی ام که حد نداره. الان احساس میکنم تمیز ترم.
09 серп, 04:31
10 серп, ~12:14

کلمه‌ی باهم خیلی قشنگه. بیا باهم بسازیم، باهم بگذرونیم، باهم زندگی کنیم، اصن باهم بمیریم.
09 серп, 04:06
12 вер, ~08:06

وقتی می‌گفتن آدما رو باید تو موقعیت‌های حساس شناخت، فکر می‌کردم چرنده. فکر می‌کردم آدمی که دوستت داره، بالاخره هرجوری شده کنارت می‌مونه؛ حتی اگه نتونه کاری برات بکنه، حداقل نمی‌ذاره توی سخت‌ترین لحظه‌ات احساس تنهایی کنی. تا اینکه خودم درگیر یه مسئله‌ای شدم و فهمیدم بعضی حرفا رو باید خودت زندگی کنی تا باورشون کنی. فهمیدم بعضیا فقط تا وقتی کنارتن که بودنشون هیچ هزینه‌ای نداشته باشه. تا وقتی خنده‌هات قشنگه، تا وقتی حالت خوبه، تا وقتی می‌تونی برای اونا همون آدمِ خوشحال و بی‌دردسر باشی. اما کافیه یه روز واقعاً بهشون احتیاج پیدا کنی.. همون‌جا همه‌چیز عوض میشه. همون آدمی که یه زمانی می‌گفت «من هستم»، یه جوری ناپدید میشه که حتی شک می‌کنی نکنه تمام اون حرف‌ها رو خودت شنیده بودی. همون آدمی که از دوست داشتنش مطمئن بودی، یه روز طوری باهات رفتار می‌کنه که انگار نه خاطره‌ای بینتون بوده، نه اعتمادی، نه شبی که به حرف‌هاش تکیه کرده بودی. و می‌دونی چی بیشتر از رفتنش می‌سوزونه؟ اینکه تو قبل از رفتنش، بهش اعتماد کرده بودی. به «من کنارت می‌مونم»هاش. به «هر اتفاقی بیفته تنهاتو نمی‌ذارم»هاش. به تمام شب‌هایی که فکر می‌کردی بالاخره یه نفر هست که اگر دنیا از پشت بهت خنجر زد، حداقل خودش خنجر رو از دستت بیرون نمی‌کشه. ولی کشید. و شاید دردناک‌ترین اتفاق همین باشه؛ اینکه کسی که قرار بود پناهت باشه، درست وقتی بی‌پناه شدی، تبدیل بشه به یکی از دلایلی که دیگه به هیچ‌کس اعتماد نمی‌کنی. اون روز فهمیدم آدما رو نباید با حرفاشون شناخت. حرف زدن آسونه، قول دادن آسونه، دوستت دارم گفتن آسونه. اما آدم واقعی اونیه که وقتی بدترین نسخه‌ی تو رو می‌بینه، وقتی خسته‌ای، وقتی شکسته‌ای، وقتی چیزی برای ارائه نداری، هنوز همون‌جا وایسه. چون خیلی‌ها عاشقِ آدمِ خوبِ تو میشن؛ اما وقتی زخمی شدی، تازه می‌فهمی چه کسی واقعاً عاشقت بوده و چه کسی فقط عاشقِ حسی بوده که از بودنت می‌گرفته. از اون موقع به بعد میذارم روزگار، آدما رو امتحان کنه. چون بعضیا رو تا وقتی امتحانشون نکنی، خیلی قشنگ بلدن نقشِ آدمِ امنِ زندگی‌تو بازی کنن و این هیچ ربطی به جنسیت نداره. یه سری وقتا زخمی که از رفیقت می‌بینی، خیلی بزرگتر از زخم جنس مخالفه.
.صاد.
09 серп, 01:27
10 серп, ~12:14

ولی بیا روزی که همو دیدیم، از‌ گوشی استفاده نکنیم؛ نه عکس بگیریم، نه استوری بذاریم، نه حواسمون به ساعت و نوتیفیکیشن باشه. گوشی‌هامونو بذاریم یه گوشه و برای چند ساعت، دنیا رو همون بیرون نگه داریم. به جاش بیشتر همدیگه رو نگاه کنیم. من می‌خوام اون روز، به جای اینکه صورتمون رو توی گالری ثبت کنیم، توی حافظه‌ی همدیگه بمونیم. مثلاً من یادم بمونه وقتی می‌خندی، چشمات چجوری جمع می‌شن؛ وقتی ذوق می‌کنی صدات چه شکلی می‌شه؛ وقتی خجالت می‌کشی نگاهت رو کجا می‌دزدی. بیا حرف بزنیم، از اون حرف‌هایی که توی چت هیچ‌وقت مزه‌ی واقعی خودشونو ندارن. وسط حرف‌هامون بخندیم، وسط خنده‌هامون ساکت بشیم، از او اون سکوتایی که لازم نیست برای پر کردنش چیزی بگیم. بیا یه جای دنج بشینیم، چاییمون رو آروم آروم بخوریم، تو روبه‌روم باشی و من هی حواسم پرت صورتت بشه. اگه پرسیدی «چیه؟» هیچی نگم؛ فقط بخندم، چون بعضی آدم‌ها رو باید نگاه کرد، نه توضیح داد. بعد بی‌هدف قدم بزنیم. یه خیابون رو اشتباهی بریم و برنگردیم، سر چیزای کوچیک بخندیم، از کنار مغازه‌ها رد بشیم، و هر چند قدم یه بار، دست همو محکم‌تر بگیریم؛ انگار می‌ترسیم این چند ساعت زودتر از چیزی که باید تموم بشه. بیا هیچ عکسی از غروب نگیریم. بذار نور نارنجی روی صورتت، صدای خیابون، باد لای موهات و گرمای دستت فقط برای خودمون بمونه. و وقتی آخر شب رسید، هی نگیم «دیگه باید بریم». چند دقیقه بیشتر بمونیم، همون چند دقیقه‌ای که آدم می‌دونه باید بره ولی دلش هنوز نرفته. آخرش هم فقط همدیگه رو بغل کنیم؛ نه برای عکس، نه برای ثبت کردن، فقط برای اینکه بدنمون هم بفهمه امروز واقعاً کنار هم بودیم. بعد که از هم جدا شدیم، تازه گوشی‌هامونو روشن کنیم. ولی هیچ عکسی نداشته باشیم. فقط یه خاطره داشته باشیم که هر وقت دلمون برای هم تنگ شد، چشمامونو ببندیم و برگردیم همون روز؛ به همون خیابون، همون چای، همون خنده‌ها، و همون لحظه‌ای که فهمیدیم بعضی لحظه‌ها رو نباید ثبت کرد؛ باید زندگی‌شون کرد.
.صاد.
09 серп, 00:45
12 вер, ~08:06

وقتی به بقیه میگم زیاد فکر میکنم، میگن خودتو مشغول کنی دیگه فکر نمیکنی. اما واقعیت اینجاست که مغز من این قابلیت رو داره که حتی وسط یه روزِ خیلی شلوغ که وقت برای سر خاروندن ندارم، شروع کنه به فکر کردن.
08 серп, 15:40

آیا زن ها زیبا هستند؟ بله. آیا من زن پرستم؟ بله. آیا زن ها بهترین موجودات خلق شده اند؟ بله. آیا کسی که با این سه مورد مخالف است، یک غیر انسان است؟ بله.
08 серп, 10:24

این روزا محتوای اکثر چنل‌ها داره عجیب شبیه هم میشه؛ و راستش؟ اصلاً قشنگ نیست. هر آدمی سبک خودش رو داره، نگاه خودش رو داره، قلم خودش رو داره. ولی وقتی همه شروع می‌کنن از هم کپی کردن، کم‌کم چیزی که باقی می‌مونه یه عالمه چنل با محتوای تکراریه؛ فقط با اسم‌های متفاوت. قبل از اینکه چیزی رو از یه چنل بردارید و اجرا کنید، یه لحظه ببینید اصلاً به فضای چنل خودتون میاد؟ به سبک خودتون میاد؟ یا فقط چون یه جا دیده شده و گرفته، دلتون خواسته همونو تکرار کنید؟ بخدا چنل خودتون، با ایده‌های خودتون، خیلی قشنگ‌تره. نمیگم الهام نگیرید؛ الهام گرفتن نه‌تنها بد نیست، بلکه لازمه. ولی بین «الهام گرفتن» و «تقلید کردن» یه مرز خیلی پررنگ وجود داره. وقتی همه از هم تقلید کنن، حتی ایده‌های خوب هم بعد یه مدت بی‌مزه و تکراری میشن. نویسنده هم کم‌کم دلسرد میشه، چون حس می‌کنه هرچی بنویسه، چند روز بعد ده نفر دیگه با همون فرم و همون حال‌وهوا تکرارش می‌کنن. محتواها دارن شبیه عمل زیبایی میشن؛ همه قشنگ، همه مرتب، همه شبیه هم. در حالی که چیزی که یه چنل رو جذاب می‌کنه، همین تفاوت‌هاشه. یکی قلمش تلخه، یکی عاشقانه می‌نویسه، یکی فلسفی، یکی عجیب و دیوونه‌وار، یکی ساده و صمیمی. قرار نیست همه شبیه هم باشیم. شماها با تفاوت‌هاتون قشنگید، نه با تقلیداتون. با‌احترام.
08 серп, 05:18

قلبم بوی تو رو می‌ده... نمی‌دونم از کِی، ولی یه روزی وسطِ تمامِ شلوغی‌های دنیا، قلبم یاد گرفت فقط با حضورِ تو آروم بگیره. انگار یه تکه از تو، آروم و بی‌صدا، بینِ نفس‌هام جا مونده... برای همینه که حتی وقتی نیستی، یه چیزی از بودنت هنوز کنارمه. قلبم بوی تو رو می‌ده... بوی همون آدمی که هیچ‌کس نمی‌تونه شبیهش باشه. بوی لبخندی که فقط تو داری، بوی نگاهی که فقط تو بلدی، بوی آرامشی که قبل از تو حتی نمی‌دونستم دلم دنبالش می‌گرده. عجیبه...اینکه یه نفر می‌تونه فقط با صدا کردنِ اسم آدم، یه دنیا حس رو بیدار کنه. صدات وقتی اسممو صدا می‌کنی، همون لحظه‌ایه که انگار دنیا برای چند ثانیه از حرکت می‌ایسته. نه چون اتفاق بزرگی افتاده، چون تویی که داری یه چیز ساده رو تبدیل به یه خاطره‌ی قشنگ می‌کنی. من عاشقِ تو نشدم چون کامل بودی... عاشقت شدم چون تو، خودِ واقعیِ تو بودی. با تمومِ خنده‌هات، با تمومِ سکوت‌هات، با تمومِ چیزهایی که شاید خودت ندونی چقدر دوست‌داشتنی‌ان. تو برای من فقط کسی نیستی که دوستش دارم... تو اون حسِ نادری هستی که آدم شاید فقط یک بار توی زندگی پیداش کنه. همون کسی که باعث می‌شه آدم وسطِ یک روز معمولی، بی‌دلیل لبخند بزنه و با خودش بگه: «چقدر خوبه که تو هستی.» و اگر یه روز ازم بپرسن قشنگ‌ترین چیزی که توی زندگی‌ات پیدا کردی چی بود، نمی‌گم یه لحظه، یه مکان، یا یه تفاق... فقط اسم تو رو می‌گم.‌ چون بعضی آدم‌ها رو نمی‌شه فقط دوست داشت.. باید نفسشون کشید، باید حضورشون رو حس کرد، باید فهمید که چرا قلب آدم بعد از پیدا کردنشون، دیگه مثل قبل نمی‌زنه. قلبم بوی تو رو می‌ده... و من فکر می‌کنم زیباترین اتفاق دنیا اینه که بین تمامِ آدم‌های این جهان، قلبم تو رو شناخته. .صاد.
07 серп, 16:32
12 вер, ~08:06

جمعه علاوه بر غروبش، عصرش، ظهرش، صبحش، کلا وجودش سنگینه.
07 серп, 10:26

وقتی بهت میگم "چخبر؟"، نمیخوام بگی سلامتی، میخوام برام از روزت بگی، بگی کِی بیدار شدی، صبحونه چی‌ خوردی، کجا رفتی، کِی اومدی، میخوای چیکار کنی، برام ویسای چند دیقه ای بدی، بخاطر گرما غر بزنی، بخاطر اینکه اسنپ دیر رسید عصبی شی، بخاطر اینکه بیرون بچه گربه دیدی ویدیو مسیج بدی و بخندی، وقتی بهت میگم چخبر یعنی میخوام با جزئیات کامل بدونم روزت چطوری شروع شده و چطوری داره ادامه پیدا میکنه.
07 серп, 04:47

هیچ‌کس نمی‌داند این نوشته از کجا آمده است. نه دستی آن را نوشته، نه چشمی آن را خوانده، نه ذهنی آن را تصور کرده. فقط یک روز، میان انبوهی از چیزهایی که وجود داشتند، چیزی پیدا شد که نباید وجود می‌داشت. کاغذی سفید، با کلماتی که انگار قبل از نوشته شدن، تمام شده بودند. در ابتدای آن فقط یک جمله بود: «اگر هنوز خود را جزوی از چرخه‌ی انسان‌ها می‌دانی، این را نخوان.» اما هیچ‌کس نمی‌دانست چرا باید نخواند، هیچ‌کس نمی‌دانست انسان بودن دقیقاً یعنی چه. و شاید بزرگ‌ترین اشتباه، همین سؤال بود. اینکه چیزی را که هرگز ثابت نشده، حقیقت فرض کردیم. سال‌ها خودمان را جست‌وجو کردیم. در خاطرات، در آینه‌ها، در صداهایی که از دهانمان خارج می‌شدند. اما هیچ‌وقت نپرسیدیم: اگر چیزی که تمام عمر دنبال آن می‌گردیم، از ابتدا وجود نداشته باشد چه؟ شاید «من»، فقط نامی بود که ذهن برای تحمل خلأ روی خودش گذاشت. شاید آگاهی، هدیه نبود؛ مجازاتی بود که به موجودی داده شد تا بتواند نبودن خودش را بفهمد. و شاید تمام این جهان، نه یک آفرینش، بلکه ادامه‌ی زنجیره‌ای از اشتباهاتی بود که هر کدام، اشتباه قبل از خود را کامل‌تر کردند. حتی آن چیزی که نامش را خالق گذاشتیم، تنها قربانی قدیمی‌تری بود. چیزی قبل‌تر از او وجود داشت. و قبل‌تر از آن هم چیزی دیگر. تسلسلی بی‌پایان از موجوداتی که هرکدام فکر می‌کردند آغاز همه‌چیز هستند، تا روزی که فهمیدند خودشان هم فقط ادامه‌ی یک خطای قدیمی‌اند. واقعیت این را می‌دانست. واقعیت از ابتدا می‌دانست که یک اشتباه است. اما چه می‌توانست بکند؟ اگر می‌ماند، رنج ادامه پیدا می‌کرد. اگر می‌مرد، نابودی خودش تبدیل به نجات دیگران می‌شد. زنده ماندنش یک دردسر بود، مردنش هم یک دردسر. و شاید بزرگ‌ترین گناهکار تاریخ، چیزی نبود که نفرت داشت؛ چیزی بود که با وجود دانستن حقیقت، هنوز ادامه می‌داد. انسان‌ها اما خوش‌شانس بودند. آن‌ها نمی‌دانستند زندانی هستند. درِ زندان باز بود، اما هیچ‌کس به بیرون نگاه نکرد. هیچ زندان‌بانی وارد نشد، هیچ زندانی‌ای خارج نشد. چون وقتی کسی تمام عمرش را داخل یک دیوار گذرانده باشد، آزادی برایش بیشتر شبیه تهدید است تا رهایی. آن‌ها سایه‌ها را روی دیوار دیدند و اسمش را واقعیت گذاشتند. نه چون حقیقت همان بود؛ چون همان چیزی بود که می‌خواستند ببینند. و میان تمام دروغ‌هایی که برای ادامه دادن ساختند، یکی از همه زیباتر بود: عشق. تنها چیزی که واقعیت نتوانست کنترل کند، تنها چیزی که هنوز شبیه یک خطای شیرین در میان این اشتباه بزرگ می‌درخشید. برای همین از آن ترسیدند. چون چیزی که قابل دستکاری نباشد، برای هر سیستمی خطرناک است. اما شاید عشق هم آخرین پناه نبود. شاید فقط زیباترین دروغی بود که برای تحمل کردن حقیقت ساختیم. و اینجا بود که اولین تَرَک ظاهر شد. نه روی جهان. روی آینه. آینه‌ای که سال‌ها تصویر چیزی را نشان داده بود که هیچ‌وقت وجود نداشت. تصویری که فکر می‌کردیم خودمان هستیم. و وقتی ترک‌ها زیاد شدند، چیزی پشت شیشه نبود. نه چهره‌ای، نه روحی، نه انسانی. فقط یک فضای خالی. همان لحظه بود که جمله‌ای بدون نویسنده روی کاغذ ظاهر شد: «دیگر به خودم اعتماد ندارم.» اما مشکل اینجا بود..هیچ «خودی» وجود نداشت که بتواند به خودش اعتماد کند. قلم روی کاغذ حرکت کرد، کاغذ تحمل کرد، فشار بیشتر شد، اما کاغذ نشکست، قلم شکست. و از نوک شکسته‌اش، چیزی شبیه خون روی صفحه ریخت. نه به خاطر اینکه حقیقت را نوشته بود؛ به خاطر اینکه واقعیت از آن سوءاستفاده کرده بود. در پایان، واقعیت تصمیم گرفت خودش را نابود کند. نه از روی خشم، نه از روی شکست. فقط چون فهمیده بود ادامه دادن، یعنی تولید کردن رنجی که هرگز معنایی نداشت. اما حتی مرگ واقعیت هم پایان نبود. چون شاید مرگ هم یکی از قوانین همان اشتباه بود. و بعد...هیچ چیز باقی نماند. نه انسان، نه خالق، نه جهان. فقط یک جفت کفش خالی روی زمین. و سایه‌ی انسانی که از هیچ جهتی نمی‌آمد. سایه‌ای از کسی که هرگز آنجا نایستاده بود. شاید تمام این مدت، ما به دنبال کسی می‌گشتیم که هیچ‌وقت وجود نداشت. و شاید ترسناک‌ترین حقیقت این نبود که همه‌چیز دروغ بود. ترسناک‌ترین حقیقت این بود: هیچ‌وقت چیزی برای دروغ گفتن وجود نداشت. .صاد.
06 серп, 16:30

نجات‌دهنده؟ چای.
06 серп, 14:42

بهم میگن پاتو تکون نده، پوست لبتو نکن، به یه جا خیره نشو، گریه نکن و.. پس چیکار کنم؟ پاشم بزنم تو گوش تو؟
06 серп, 10:04

هیچ قاتلی با تیغه آغاز نمی‌کند. قاتل، ابتدا باید یاد بگیرد چگونه دوست‌داشتنی به نظر برسد. باید لبخند بزند، از زندگی حرف بزند، بوی خاک بگیرد و نام خودش را «باغبان» بگذارد؛ چون هیچ ریشه‌ای از باغبان نمی‌ترسد. او هر روز، ذره‌ای از جانِ باغ را می‌بُرَد؛ نه آن‌قدر که فریادی بلند شود، نه آن‌قدر که مرگی دیده شود. جنایت، وقتی قطره‌قطره اتفاق بیفتد، دیگر جنایت نیست؛ عادت است. ریشه‌ها، زیر دست‌های او، خشک نمی‌شوند؛ به نبودن عادت می‌کنند. برگ‌ها یکی‌یکی می‌ریزند، گل‌ها بوی خود را فراموش می‌کنند و باغ، آرام‌آرام باور می‌کند که مرگ، سرنوشت طبیعیِ اوست. بعد، روزی می‌رسد که آخرین شاخه نیز خم می‌شود. همه به آسمان نگاه می‌کنند؛ خورشید را مقصر می‌دانند، خشکسالی را، تقدیر را. و باغبان، کنار پیکرِ باغ زانو می‌زند، مشتی خاک در دست می‌گیرد، اشکی به‌اندازه‌ی باور مردم می‌ریزد و زمزمه می‌کند: «هر کاری از دستم برمیومد، انجام دادم.» هیچ‌کس از خود نمی‌پرسد چرا هر زمینی که به او سپرده شد، به گورستان بدل شد. شاید شر، هرگز چهره‌ای هیولاوار نداشته باشد. شاید شر، همان دستی باشد که پیش از بریدنِ ریشه، آن را نوازش می‌کند. همان صدایی که پیش از خاموش کردنِ زندگی، از امید می‌گوید. و شاید کامل‌ترین جنایت، آن نباشد که قاتل، قربانی را بکشد؛ بلکه آن باشد که قربانی، تا آخرین نفس، قاتلش را «منجی» صدا بزند. آن‌وقت، وقتی همه‌چیز تمام شد، نه باغی مانده است، نه ریشه‌ای، نه شاهدی. فقط باغبانی مانده که با دست‌های پاک، کنار ویرانه‌ای ایستاده است؛ و تاریخ، جنایتِ او را با نامِ «نجات» به خاطر می‌سپارد.
.صاد.
06 серп, 05:29

اگه یه روزی مُردم، لای ستاره‌ها پیدام کن.
05 серп, 10:03

photo content
05 серп, 09:57

‏اگه برام آهنگ بفرستی، دیگه هرجا بشنومش یاد تو میوفتم.
05 серп, 08:31

راستش نمی‌خواستم دوباره چنل بزنم...چون همیشه باور داشتم آدمیزاد وقتی خونه‌ش رو از دست میده، دیگه هیچ‌جا براش شبیه خونه‌ی قبلی نمی‌شه. یه جایی از آدم، همراه همون دیوارها، همون نوشته‌ها، همون خاطره‌ها جا می‌مونه و هر چقدر هم که بسازی، باز یه جای خالی ته دلت هست. فکر می‌کردم دیگه نمی‌تونم شروع کنم، نمی‌تونم دوباره از صفر جمع کنم چیزایی رو که با هزار تا حس ساخته بودم... اما بعضی وقتا آدم نه از روی خواستن، بلکه از روی دلتنگی برمی‌گرده. نتونستم بی‌نوشته‌ها، بی‌کلمه‌ها و بی‌شما بمونم. پس با یه خونه‌ی جدید برگشتم... شاید اینجا اون خونه‌ی قبلی نباشه، شاید دیوارهاش غریبه باشن، اما امیدوارم کم‌کم با خاطره‌هامون گرم بشه. خوش اومدین به جایی که قراره دوباره تکه‌های من، لای کلمات پیدا بشن. :)🩶
05 серп, 07:44

پیش از آن‌که بشر جامعه را انکار کند، از خویشتن رانده شده بود. از همان لحظه، نَبَردَش نه با جهان، که با سکوتِ جهان آغاز شد. معنا، پیش از آن‌که کشف شود، پوسید؛ و حقیقت، پیش از آن‌که به زبان بیاید، در دهانِ پوچی جان داد. انسان، وقتی فهمید جهان پاسخی برای رنجش ندارد، چیزی آفرید که نامش را «خیال» گذاشت؛ نه از سرِ آفرینش، بلکه از سرِ ناتوانی. خیال، آخرین سنگرِ موجودی است که جرئتِ زیستن بدون توهم را ندارد. تمدن، چیزی جز هنرِ باشکوهِ پنهان کردنِ گورهای دسته‌جمعی نیست. هر بنایی که بشر به آن افتخار می‌کند، بر استخوانِ کسی استوار شده که فرصتِ روایتِ رنجش را نیافته است. تاریخ، نه خاطره‌ی پیروزی‌ها، که دفترِ حذف‌شدگان است. و شاید تلخ‌ترین حقیقت همین باشد: بشر هرگز برای بقا نجنگید؛ او تنها از مواجهه با خلأ گریخت. هرچه ساخت، دیواری بود میان خود و این اعترافِ هولناک که جهان، نه معنایی برای او کنار گذاشته، نه دلیلی برای ماندنش. تنها سکوت مانده است؛ و انسانی که تمام عمر، نامِ این سکوت را «امید» گذاشت.
.صاد.
04 серп, 16:32