اینجادیوانهایمینویسد!
Відкрити в Telegram
من؟ شاید هیچکاره، شاید هم نیمچه نویسنده. @Thecrrazyhearbot
Показати більшеКраїна не вказанаКатегорія не вказана
6 250
Підписники
-324 години
-1167 днів
+2 06630 днів
Архів дописів
پیش از آنکه بشر جامعه را انکار کند، از خویشتن رانده شده بود. از همان لحظه، نَبَردَش نه با جهان، که با سکوتِ جهان آغاز شد. معنا، پیش از آنکه کشف شود، پوسید؛ و حقیقت، پیش از آنکه به زبان بیاید، در دهانِ پوچی جان داد. انسان، وقتی فهمید جهان پاسخی برای رنجش ندارد، چیزی آفرید که نامش را «خیال» گذاشت؛ نه از سرِ آفرینش، بلکه از سرِ ناتوانی. خیال، آخرین سنگرِ موجودی است که جرئتِ زیستن بدون توهم را ندارد. تمدن، چیزی جز هنرِ باشکوهِ پنهان کردنِ گورهای دستهجمعی نیست. هر بنایی که بشر به آن افتخار میکند، بر استخوانِ کسی استوار شده که فرصتِ روایتِ رنجش را نیافته است. تاریخ، نه خاطرهی پیروزیها، که دفترِ حذفشدگان است. و شاید تلخترین حقیقت همین باشد: بشر هرگز برای بقا نجنگید؛ او تنها از مواجهه با خلأ گریخت. هرچه ساخت، دیواری بود میان خود و این اعترافِ هولناک که جهان، نه معنایی برای او کنار گذاشته، نه دلیلی برای ماندنش. تنها سکوت مانده است؛ و انسانی که تمام عمر، نامِ این سکوت را «امید» گذاشت.
.صاد.
04 серп, 16:32
من واقعا بندهی ارتباطاتِ عمیقام.
از اینایی که نیاز به حرف نیست و از سکوتِ هم، متوجهِ همهچیز میشین.
04 серп, 07:52
اما من هنوزم برمیگردم عقب و به همهی اون چیزایی که از سر گذروندم. به شبایی که مطمئن بودم دیگه صبحش رو نمیبینم. به روزایی که فقط نفس میکشیدم، نه اینکه زندگی کنم. به وقتایی که انقدر شکستم که حتی حوصلهی جمع کردن تیکههای خودمم نداشتم. بعضی وقتا میشینم و به خودم خیره میشم. با خودم میگم واقعاً من از همهی اون روزا رد شدم؟ باورم نمیشه هنوز اینجام، باورم نمیشه همون آدمیام که یه روز آرزو میکرد فقط همهچی تموم بشه، همون آدمی که هر شب یه ذره از خودش رو جا میذاشت و صبح با یه نسخهی خستهتر بیدار میشد. کسی نفهمید چند بار از تهِ خودم جمعم کردم، چند بار بعد از اینکه همه رفتن، خودم موندم و یه اتاق ساکت و یه مشت فکر که مثل موریانه میافتادن به جونم. آدما فکر میکنن زنده موندن یعنی نفس کشیدن. نه...زنده موندن یعنی هر روز از کنار همون خاطرههایی رد بشی که یه زمانی میخواستن تمومت کنن، ولی هنوز اسم خودتو یادت باشه. من قوی نبودم. فقط هر بار که زندگی تنهم زد، جایی برای افتادن نداشتم و واسه همین وایسادم. و هنوزم وقتی به گذشته نگاه میکنم، بیشتر از اینکه به زخمام نگاه کنم، به اون آدمی نگاه میکنم که با دستای خالی، با یه قلب نصفه، با یه دنیا خستگی یه جوری خودش رو تا امروز کشوند. و میدونی ترسناکترین قسمتش چیه؟ اینکه هنوزم باورم نمیشه تونستم.. انگار یه نفر دیگه اون همه درد رو تحمل کرده و من فقط دارم از دور نگاش میکنم. ولی نه... اون آدم من بودم. همونی که هزار بار شکست، هزار بار کم شد، و هر بار، بدون اینکه کسی بفهمه، آروم تیکههای خودش رو از روی زمین جمع کرد و دوباره راه افتاد. .صاد.
04 серп, 07:13
سلام به هر کسی که قراره از اینجا رد بشه..
«اینجا دیوانهای مینویسد! » دوباره شروع شده؛ اما این بار از صفرِ صفر...
درسته اینجا اون کانال قبلی نیست. اون همه نوشته، اون همه خاطره و اون آدمایی که یه روزی کنار هم جمع شده بودن، دیگه اینجا نیستن. همهچیز از بین نرفته، چون بخشی ازش توی من مونده، ولی این خونهی جدید هنوز خالیه...
فعلاً اینجا هیچکس نیست؛ نه مخاطبی، نه همراهی، نه آدمایی که نوشتههام رو بخونن. فقط منم و یه صفحهی سفید که منتظره دوباره پر از حرف بشه.
این مدت برای من و این کانال آسون نگذشت. خیلی چیزا تغییر کرد، خیلی چیزا رو از دست دادم، ولی توی همین مسیر آدمایی رو شناختم که فهمیدم بعضی تغییرها شاید لازم بودن.حالا دوباره میخوام شروع کنم. دوباره بنویسم، دوباره اینجا رو بسازم و امیدوارم شماهایی که این پست رو میبینید، کمک کنید این خونهی کوچیک کمکم جون بگیره.
شاید الان اینجا ساکته، شاید هیچکس منتظر نوشتهها نباشه، اما امیدوارم یه روزی همین چند خط، تبدیل به شروع یه داستان قشنگ بشه.
امیدوارم اینجا دوباره جایی بشه که من توش آروم بگیرم و شما هم لابهلای نوشتهها، بین همین کلمهها، یه تکه آرامش برای خودتون پیدا کنید.اگه این نوشته به دستتون رسید، خوشحال میشم کنارم بمونید و کمک کنید «اینجا دیوانهای مینویسد!» دوباره ساخته بشه. از صفر شروع میکنیم ولی این بار با امید بیشتر.🤍
.صاد.
04 серп, 03:46
