پوست

I touched the flame but felt no heat My veins run cold beneath the beat Every whisper, every vow Just echoes off the walls somehow I watch them burn, I watch them bleed But nothing ever reaches me I crave a spark inside my chest A reason for this emptiness I want to love, but I can’t feel it Like static in a ghost’s heartbeat I want to drown in something real But the water never reaches me I’m chasing shadows in the dark Begging God to give me scars So I can know that I was real Just once—just once—to feel I’ve kissed the mouth of misery And prayed it would awaken me But all it did was steal my name And leave me hollow just the same I paint affection on my skin But it fades before it sinks in I scream in silence, soft and small Is it love or nothing at all? I want to love, but I can’t feel it Like static in a ghost’s heartbeat I want to drown in something real But the water never reaches me I’m chasing shadows in the dark Begging God to give me scars So I can know that I was real Just once—just once—to feel Maybe I’m cursed, maybe I’m clay A heart sculpted, then thrown away Every pulse a hollow drum Every lover turns to none Tear me open, let me see If there’s a soul inside of me If there’s a light beneath this ache If love is real or just a fake I want to love, but I can’t feel it Like thunder in a muted dream I want to burn beneath the skin But the fire won’t remember me I’m chasing phantoms through the dark Begging life to leave its mark So I can know that I was real Just once—just once—to feel

امروز صبح قبل از اینکه برای رفتن به کتابخانه منزل را ترک کنم، چهره‌ای ناشناس در آینه دیدم. زیر چشم‌هایش قرمز شده بود. رنگ پریده بود، گویی بیماری وخیمی داشته باشد. پلک‌هایش جوری چشمانش را پوشیده بود که گویا در امتداد مژه‌ها، وزنه‌ای صد کیلو گرمی قرار داشته باشد. مردمکش به سختی نمایان بود. لب‌هایش ورم داشت. انگار دو جفت کرم چاق جای آن‌ها بود. انگشت اشاره‌ام را نزدیک بردم و لمس کردم. به نظر نرم می‌آمد. صورتش را با کف دو دست گرفتم و محکم فشار دادم. بعد از آن حس کردم حالت چهره‌اش تغییر کرد. بالاخره فهمیدم؛ شخص درون آینه "من" بود. با این‌حال چهره‌ای غیرقابل شناسایی داشت. نمی‌دانم چند دقیقه گذشت تا بالاخره خود را شناختم، تنها می‌دانم که آفتاب دیگر به طور کامل درآمده بود. پس از آن، درست وقتی که می‌خواستم از خانه خارج شوم، خشکم زد. شی‌ء سردی را در دستم حس کردم که برای خودش یک جور تشخص داشت و توجهم را جلب می‌کرد. دستم را باز کردم و نگاه کردم: دست‌گیره‌ی درون دستم بود. کمی دیگر در همان حالت ایستادم، کاملا غیرارادی بود. حس می‌کردم این دست‌گیره باشد که به دستم گیر سه پیچ داده. نمی‌توانستم تکان بخورم‌. دستم مثل آهن‌ربا به آن چسبیده بود. می‌خواستم جدایش کنم، اما انگار فرمان حرکت ماهیچه‌های دست به مغز صادر نمی‌شد. سرانجام خود دست‌گیره، دست‌ام را رها کرد. توانستم در را باز کنم. به کفش واکس زده و بیرون رفتم. قدم‌ زدم. به مقصد نزدیک و نزدیک‌تر می‌شدم. همه چیز خوب بود. ناگهان حس کردم گم و گور شده‌ام. با اینکه اطمینان داشتم از همان خیابان‌ همیشگی عبور کردم. هیچ‌چیز آشنا نبود. برگشتم و نگاهی به پشت سر انداختم. من چطور به اینجا رسیده بودم؟ حس می‌کردم یک شخص دیگر مرا تا به اینجا آورده بود و حالا، درست در وسط ناکجاآباد رهایم کرد به امان خدا. دور خود می‌چرخیدم. بی‌قرار، مثل افرادی که چیزی را گم کرده باشند. البته که فرق چندانی میان ما نبود. من هم گم کرده داشتم، خودم را گم کرده بودم. هیچ اطلاعی ندارم از اینکه چطور به کتابخانه رسیدم، تنها می‌دانم که رسیدم. وارد به کتابخانه‌‌ی همیشگی که شدم، سنگینی نگاه‌‌ای را روی خودم حس کردم. قاعدتاً، نگاه ازآنِ یک شخص بود. به سمتم آمد. فکر می‌کنم چیزی حدود ده ثانیه طول کشید تا شناختم‌اش، کسی نبود جز کتابدار. چهره‌ی ناشناسی می‌دیدم، چهره هم نه. درواقع صورتی نداشت، درحالی که مطمئن بودم مستقیما به چهره‌اش زل زده‌ام. و بعد دستش مثل وزغ چاق لزج‌ای توی دستم بود. تعریق داشت. بالافاصله رهایش کردم و دست به نرمی پایین افتاد. دهان‌اش گشاد بود، شایدم نبود. دندان‌هایش را روی یکدیگر گذاشت. سپس از هم جدایشان کرد و دهانش باز شد. نوک زبان‌اش چسبید به سقف دهن. فاصله‌ی فک‌‌ها بیشتر شد. در نهایت لب‌‌هایش محکم روی یکدیگر چفت شد: «سَ، لا، م» فهمیدم. داشت سلام می‌کرد. دهان‌ش بو می‌داد. انگار صبحانه شیر خورده باشد‌. دندان‌هایش تمیز بودند، اما رنگ زرد داشت و دراز به نظر می‌رسیدند. کتابدار چیزی حدود پنجاه‌سال داشت، پس این حجم از درازی طبیعی بود. بعد، یادم افتاد جواب سلام‌اش را نداده‌ام. تا خواستم چیزی بگویم ناگهان، حس کردم به شدت کلافه‌ام. انگار تازه از خواب بیدار شده باشم. نمی‌توانستم بفهمم چرا به کتابخانه آمده‌ام. آن‌جا چه می‌کردم؟ چرا این آدم روبه‌ر‌وی من است؟ چرا آن لباس مسخره را پوشیده بودم؟ شور و شوقم از بین رفته بود. سال‌های سال در این شور و شوق دست و پا زده بودم. حالا انگار کاسه‌ی احساسم خالی است. تازه، این خوبش بود. در سرم فکری از جنس و بوی لجن داشتم که مثل کپک جا خوش کرده بود. درموردش چیز زیادی نمی‌دانم. اما به قدری حالم را بهم می‌زد که نمی‌شد آن را به نظر بیاورم. تمام این‌ها با بوی دهان کتابدار و چسبندگی بزاق دهانش هنگام بیان واژه‌ی سلام، در سرم قاطی پاتی می‌شد. از دستش عصبانی بودم، تکانی به خودم دادم و خیلی خنثی گفتم: «سلام.» بعد فرار کردم. نه از دست کتابدار، بلکه از دست خودم.