روجآ

گاهی در گذشته غرق می‌شوم، نه برای ماندن؛ برای پیدا کردن چیزی که دیگر نیست.

حتی وقتی فکر می‌کنی کسی را می‌شناسی، فقط در حال نگاه کردن به بخشی از او هستی که اجازه داده دیده شود. بقیه‌اش همیشه در سایه می‌ماند. مثل دریاچه‌ای که عمقش را هیچ وقت نمی‌بینی.

2:07

گاهی آدم آنقدر خسته می‌شود که دیگر نمی‌خواهد کسی را تغییر دهد، نمی‌خواهد بفهماند،توضیح دهد، ثابت کند. فقط می‌خواهد در آرامشی غریب، خودش را به خودش برگرداند..

درست میشه ، ولی جاش میمونه ...

«من چرا دل به تو دادم که دلم می‌شکنی؟ یا چه کردم که نگه باز به من می‌نکنی؟ تو چنان در دل من رفته‌ای که جان در بدنی.» — سعدی

گویند زمان مرهم است. اما هرگز چنین نبوده، درد‌های واقعی با گذر زمان عمیق‌تر می‌شوند. زمان محکی است برای رنج‌ها و نه درمان. اگر اینچنین بود، دیگر رنجی نبود.

•امیلی دیکنسون