دِࢪیا؛

‏فردوسیِ دیگری بباید، شاهنامه‌ای از نو بسراید.🕊

ورنه، این ستاره بازی حاشا چیزی بدهکار آفتاب نیست نگاه از صدای تو ایمن می‌شود. چه مؤمنانه نام مرا آواز می‌کنی! و دلت کبوتر آتشی‌ست، در خون تپیده به بام تلخ. با این همه چه بالا چه بلند پرواز می‌کنی!

- احمد شاملو

پس پشت مردمکانت فریاد کدام زندانی است، که آزادی را به لبان برآماسیده‌ی گل سرخی پرتاب می‌کند؟

مرا تو بی‌سببی نیستی به راستی صلتِ کدام قصیده‌ای ای غزل؟ ستاره بارانِ جواب کدام سلامی به آفتاب از دریچه‌ی تاریک؟ کلام از نگاهِ تو شکل می‌بندد خوشا نظر بازیا که تو آغاز می‌کنی!

پسر کو ندارد نشان از پدر واقعا.

ارادت ما به نور از بین نمیره، حالا تو هرچقدر که برمیاد ازت، تاریک شو شب.

هیچکس جز خودمون، قادر به مارو زندگی کردن نیست. هیچکس جز ما، نمیتونه زیر بار چنین سوگ ژرف و دیوانه‌کننده‌ای، همچنان حفظ امید کنه و منتظر روز جزا باشه. اگرچه خسته‌ایم، ذله از زندگی و داغدار، زنده باد ما.

می‌گویند: «می‌دانی وطن یعنی چه؟ وطن یعنی همه‌ی این‌ها نباید اتفاق می‌افتاد.» نه. اتفاقاً شاید تنها این‌جا بود که معنای وطن بودن اتفاق افتاد. وطن یعنی پدری که جنازه‌ی فرزند خود را تحویل نگرفت تا فرزند پدر دیگری را نجات دهد. وطن یعنی مادری که بر سر مزار فرزند خود دست زد و کمر خم نکرد. وطن یعنی فرزندی که مادرش را از او گرفتند و تنها خواست که اسم مادرش هم خوانده شود. وطن یعنی خون من و تو. وطن یعنی تو. وطن یعنی “ما”. ‌‌وطن یعنی معنیِ “ما” بودن. مایی که همیشه جنگیدیم، هنوز هم می‌جنگیم و خواهیم جنگید. با خون و استخوان‌مان. با جان‌مان. “ما” بی‌شماریم. و وطن یعنی همین.