"دخترِ شعر"

زنده است روح سرد پیچ خورده در تلاطم غرور پاییز آری این لگد خورد خمیده چون بید مجنون کهنسال نفس می‌کشد در آینده مبهم تلخ تو صبر جانگداز صحرای کفن پوشیده قلب من است که تلخ کرده است آینده تو را از این وجود سخت تو را آری باید بترسی باید بترسی از دلی که جان داد و ندیدی _ارغوان

بیا که در غم عشقت مشوشم بی‌تو بیا ببین که در این غم چه ناخوشم بی‌تو شب از فراق تو می‌نالم ای پری‌رخسار چو روز گردد گویی در آتشم بی‌تو دمی تو شربت وصلم نداده‌ای جانا همیشه زهر فراقت همی چِشَم بی‌تو اگر تو با من مسکین چنین کنی جانا دو پایم از دو جهان نیز درکشم بی‌تو پیام دادم و گفتم «بیا خوشم می‌دار» جواب دادی و گفتی که «من خوشم بی‌تو» _سعدی:)

پنهان نمیکنم پنهان نمی‌شود این اشک ها که از عشق توست انکار نمیکنم انکار نمی‌شود قلبی که در سینه است برای تو می تپد.

گمان می‌کردم روحم که پر بکشد از یادم خواهی رفت افسوس که خیال باطلی بود روحم را اگر آتش بزنند ، به زنجیر ببندند باز هم تکه ای جدا نشدنی از اویی:)))

اینکه بی مرز دوستم بداری را به گور خواهم برد. اینکه اندک سر انگشتی برای من تاری فشار دهی را به تلخ ترین لحظه عبور خواهم برد. این تن خسته بی تو را به جایی دور خواهم برد.

"خلوتگاه"

گاه قلبم در خلوتش ناخداگاه خواهد گفت: که نمی‌خواهدت و به عقلم اعترافی سخت خواهد کرد و می‌گوید: تو راست می‌گویی ولی وقتی باز با  آن آسمانِ شب بیکران مواجه خواهد شد؛ باز روز از نو، روزی از نو باز عقلم سرزنش خواهد کرد و قلبم سکوت باز قلبم در تلاطم خواهد شد و سرم پر از نجوا های بی جواب روح ام به سمت قلبم روان می شود و عقلم به سوی دیگر و من و کالبد سردم جدالی نابرابر را مشاهده خواهیم کرد و باز قلبم پیروز میدان می‌شود و به سویش خواهد رفت و دوباره غمگین تر از قبل صدا خواهد زد عقلم را و دوباره با دو فنجان چای به استقبال هم خواهند رفت و باز خاطراتت را پایان خواهند داد. #ارغوان

آدمی که نخواهد آگاه شود هیچگاه آگاه نخواهد شد✨

"از طلوع تا غروبِ عشق"

صبح از آن دریچه می‌دمد که من برای اولین بار تو را دیدم. آری در آن شبی که نگاهت تسخیرم کرد درست همان شب بود که خورشید تصمیم گرفت و گمان کرد که بهتر است از آنجا طلوع کند... نمیدانم نگاهت از چه زمانی خیره به من بود حتی به یاد نمی آورم که از چه زمانی بودی نگاه من به فراسوی ابر ها بود و تو خورشید تابان زندگی ام را نمی‌دیدم.. تو صدایم میزدی من راحت از کنار تو می‌گذشتم.. آری سخت است نگاه عشق به تو نباشد.. و تو در میانه راه گم شوی تلنگر و اتفاقی فراتر از خواسته ما چشمانم را به تو دوخت از همان دریچه.. که نامش نمی‌دانم چیست! ولی به یاد داشته باش نخواهم گذاشت این عشق در تو بمیرد و دفن شود نمی‌گذارم از من فراری ات دهند و دورت کنند و مرا به باد بسپاری من... نه باید بگویم ما...نگهدارنده عشاق را در نزدیک ترین حالت ممکن داریم... طلوع زندگیم را به تو می‌سپارم تا در غروب عشق فرداها با هم باشیم:) "طلوع سبز صبح من تا که رها شوم ز بند دوان دوان به سوی تو روانه میشوم نترس" نویسنده: #ارغوان