دخـــتـــرِ شـــعـــر🌻

"ماه، یادگارِ یک ستاره"🌙⭐️

روز سختی بود؛ دوندگی های بیخودی و بی‌نتیجه برای دو قرون نون حلالی که قرار بود در بیارم. اونقدری کلافه بودم که تصمیم گرفتم پیاده برم و تا خود خونه خودم با خودم غر غر کنم. اما درست با اولین غر چیزی به سرم خورد چیزی شبیه یه قطره، با تشکر از کبوتر های محترم که ما رو از کار خرابی هاشون بی‌نصیب نذاشتن. غر دوم که تموم شد قطره دوم رو صورتم اومد و هنوز غر سوم رو نزده قطره سوم این بار روی دستم افتاد و یهو بارون شدت گرفت. موش آب کشیده شدم اما خوب بود؛ صدای قطره ها که محکم روی آسفالت می‌خوردن ، غذایی بود لازم، برای روح گرسنه‌ام! به آسمون که نگاه کردم، یهو خدا ازم عکس گرفت اونم با چه صدای بلندی، انگاری می‌خواست واسه روزایی که دارم حال خوبمو هدر می‌دم ذخیره کنه و اون روزا، این روزا رو نشونم بده‌! حالا کمی آروم تر از قبلم، مامان زنگ می‌زنه، بوق اول جانم گویان جوابش رو می‌دم، نگران می‌گه: مادر کجایی؟ زود بیا خونه سرما نخوری. چشمی می‌گم و تماس رو قطع می‌کنم‌. به سمت خونه پا تند می‌کنم با خودم آروم زمزمه می‌کنم: آهای بارون پاییزی کی گفته تو غم انگیزی؟ تو داری خاطراتم رو تو ذهن کوچه می‌ریزی....