𝐏𝐢𝐞𝐜𝐞 𝗼𝐟 𝗺𝐞

ولی هیچ کدوم هیچ ربطی به آدم‌هایی که سه هفته پیش بودیم نداریم.

فاصله آزمون دلِ ؛ یا دلتنگ میشی یا فراموش.

گوید که تورا شناسم اما چه ادعای واهی! تا غرق دریا نگردی،عمق آن را نفهمی.

میام قلبم رو ساکت کنم، توی گوش‌هام می‌تپه.

من اصلا نفهمیدم جوانی یعنی چه ؟ من که یه راست از بچگی به سن کهولت رسیدم.

‏نمیفهمی کِی شب میشه، ‏کِی اخر هفته میشه، ‏کِی وارد ماه بعد شدی، ‏اصلا کِی سال تموم‌میشه ‏بُعد زمان رو از دست دادیم انگار!

‏عادی نیستم، چون دیگه هیچی عادی نیست.

(:

ستاره در دل آسمان می‌درخشد، راهنما و مایه‌ی امید در تاریکی شب است. دریا اما آینه‌ی آسمان است؛ عمیق، بی‌انتها و پر رمز و راز.

کاش میشد مُرد، بدون اینکه مامان بفهمه.

کسانی که داوطلبانه می‌رفتند جلوی گلوله بیشتر از بقیه رویای زندگی کردن داشتند.

«نوشته بود این روزها چیزهای زیادی رو از دست داده و بابت‌شان اشک ریخته‌ام؛ ولی هیچ‌کدام به اندازه‌ی "جوانیِ از دست رفته" آزارم نمی‌دهد.»

روانم دیگه نمیکشه، کاش یا من تموم‌ شم یا این وضعیت :)

وطن جان خسته ام، پایان خوب داستانت کو؟

لیوان ما رو زدن شکوندن، شما از نیمه‌ی پرش حرف میزنی؟

"کاش وصل نمیشدم" اولین واکنش همه‌مون بعد وصل شدن و دیدن خیلی چیزا.

و ما روزی خواهیم رقصید؛ روی همان زمینی که به ما درد را یاد داد.