ضمایم

جز صفر چیست حاصل تفریق ما بگو جز این اگــــــــــر محاسبه کردی بیا بگو شام است و نان هر شبه بی چاشنی عشق تنها چه سان فرو برم این لقمه را بگو در قاب خاطرم چه مجسم نشسته ای از چشم من نهان شده یی در کجا بگو تنها نشسته یی که فراموش مان کنی؟ می پرسمت دوباره چرا؟ هان! چرا؟ بگو جز اینکه ماه گفتم و میگویمت هنوز در پیشگـــــــــــــاه آیینه جرم مرا بگو دلتنگم از تسلسل شب های زود رس یک قصه از بلندی آن روز ها بگو من از کسی گلایه ندارم بجز خودم از من هرآن گلایه که داری بیا بگو

"عفیف باختری"

«دیروز یکی از دوستانم بخاطر خوبی که به او کردم خطاب به من گفت: چرا اینطور احساساتی عمل می‌کنی، کلان خرچی نکن خوب نیست. من به او گفتم که ببین، احساسات با قدردانی فرق میکند. من قدردان خوبی که تو در زمانه تنگ‌دستی و فقدان با من بودی را ادا کردم و امیدوارم بدانی که من آدم اشتباه و بیخیال نیستم. همچنین،این دو آدم تقریبن چهار سال است با من آشنا شده اند؛ دست راست خوشتیپ قدیر جویا نام دارد و از گذشته نظری اش جدای اینکه عمیق خبر ندارم، مسئولیت آن را نیز نمی‌پذیرم و همچنان این آدم به ظاهر چاق، آقای ناصر ساجدی در باره موضع گیری های ایشان نیز مسئولیت ندارم و حتی دوستی ما از باب دوستی ارسطویی است. دو سال قبل در آشفته بازار مجازی آقای جویا مرا هم همکاری مالی و هم همکاری فرهنگی برای بستر سازی مطالعاتم فراهم کرده است، از سهم دادن در جلسات و وبینارهایش شروع تا بحث های عمیق خودمانی. یکی از این همکاری‌های خوب، بستر سازی گفتگوی من با آقای ساجدی که من با ایشان اختلافات خُلقی داریم هست. در خلص کلام تولد آقای جویا است و به پاس جدی گرفتن مقام شخصی و نظروزی من درین دنیا، تولد ایشان را نسبت به تولد شخصی مثل خودم، اتفاق خوب میدانم.

تولدت مبارک است جویا صاحب هر چه عمر ما بالا می رود عمردوستی ما نیز بالا می رود. نخستین دیدار ما به سال ۱۳۸۷ بر می گردد و آخرین دیدار به ۱۴۰۳ در اصفهان. او ماستری روانشناسی مشاوره دارد و جویای دانش و آگاهیست. او اکنون در لندن است و‌ دیریست ما را مشتاق دیدار خود ساخته است. مکان عکس؛کتابفروشی "شهر فرهنگ‌ و هنر" در اصفهان

به سنی رسیده ام که هر جای چوکی می بینم می شینم.

از کوه با ترانه آزادی وز باغ با ترنم آزادی چیزی برای گفتن اگر داری اینک، دل مردان چنین به عشق می اندیشند!

"قهار عاصی"

همان اندازه که جنسیت ستیزی در جامعه ما رایج است جنسیت زدگی هم رایج است. جنسیت زدگی اینکه طرف را برای جنسیت اش تحویل بگیری.در حالیکه نه سطح فهمیدگی وجود دارد و نه درک از مسایل مهم. اینکه کسی را فیمنیست ،نویسنده بزرگ،فعال فرهنگی،فعال مدنی،مبارز سلحشور و بانوی آتش نشین بخوانی تنها بخاطر جنسیت اش و هر چه نوشت را بسان یک مسئله فلسفی مهم بپنداری و او را تحویل بگیری و توصیف اش کنی،در حالیکه نوشته اش نه تنها که ارزشمند نیست که قابل فهم هم نیست. این چیزی جز جنسیت زدگی نیست. همان اندازه که جنسیت ستیزی و ستیزیدن با کسی برای جنسیت اش زشت است تحویل گرفتن بی اندازه کسی، تنها بخاطر جنسیت اش نیز زشت است. ممکن است یک فرد در بخش رسانه فعال باشد اما او نویسنده بزرگ نیست. ممکن است بتواند خوب حرف بزند اما این خوب حرف زدن به معنی فیلسوف بودنش نیست. ممکن است یک کسی زیبا باشد اما نمی شود که در پنل به عنوان فعال فرهنگی و فعال مدنی بیاوریم اش و او را که در ماه کتاب نمی خواند خواننده جدی کتاب معرفی کنیم و یک عالم کلمات را در توصیف اش بکار گیریم تنها بخاطر جنسیت او.

اگر به کسی برخوردید که هوش بی‌ نظیری داشت باید از او بپرسید چه کتاب ‌هایی می‌ خواند.

رالف والدو امرسون، شاعر آمریکایی

در اسطوره های یونانی خدایان نسبت به انسان ها بخاطر فانی بودن شان حسادت دارند؛نسبت به انسان به چشم موجودی خوشبخت نگاه می کنند.‌خوشبختی که مرگ می تواند او را برباید و با خود ببرد. چه بسا که طول عمر نشان نفرین شدگی باشد. آنجا که پرومته بر صخره ها به زنجیر کشیده می شود اتهام بلندی بر اوست؛زئوس بر‌او خشم‌گرفته که چرا آتش را به این موجود کریه نشان دادی و‌ کاربرد آتش را به آنها آموختی. پرومته در زنجیر می ماند اما پشیمانی از آشنا کردن انسان با آتش را به گردن نمی گیرد. اما ای پرومته در زنجیر! بی آنکه فانی شوی خودت را پوساندی.

"محمدناصر ساجدی"

موسیقی پناهیست برای گریز از ملال زندگی عصمت می گوید چرا وقتی موسیقی می شنوی غمگین می شوی؟ گفتم نمی دانم. گفت امروز در باختن ریکارد زدی! گفتم در بردن هر کس ریکارد می زند مرد آنست که در باختن ریکارد بزند.

به بی زبانی برگی که روی آب افتاد هزار دایره از دست زندگی فریاد

عفیف باختری

یکی از اتفاق های عجیب در خراسان قرن دوم هجری تلفیق آموزه های ادیانی است که در خراسان ریشه دوانده بودند. افکار مزدکی، مانوی، زردشتی،مسیحیت نسطوری،یهودیت و بودیسم که هر کدام در خراسان قرن ششم و هفتم میلادی ریشه های خود را محکم کرده بودند در جنبش خونخواهی ابومسلم خراسانی خودشان را بروز دادند. در اواخر نیمه اول قرن دوم هجری عقیده بومسلمه گری یا "جنبش بومسلمیه" در خراسان رونق یافت که طبق این باور به سخن خواجه نظام الملک طوسی در "سیاستنامه" پیروان ابومسلم خراسانی که به خونخواهی او برخواسته بودند باور داشتند که او کشته نشده است و در جایگاه بزرگی قرار دارد و بزودی برخواهد گشت و جهان را پر از عدل خواهد کرد و بر ماست که تا آمدن او حکومت را در دست بگیریم و زمینه را برای دوباره آمدن او مساعد کنیم. اعضای این جنبش چون به هم می رسیدند می گفتند:خدا قاتل ابومسلم را لعنت کند! این جنبش که تا پایان قرن دوم هجری ادامه یافت تهدیدی بزرگی بر حکومت عباسی محسوب می شد چنانکه خلیفه عباسی مهدی برای سرکوب مقنع به خراسان آمد و لشکر بیشمار به جنگ او فرستاد. مقنع توانست سمرقند را تصرف کند اما پس از درگیری های بیشمار لشکر او شکست خورد. او در ابتدا خودش را پیامبر میخواند اما بعد ادعایی خدایی کرد و گفت که من برای هدایت بشر مجبور شدم در هیئت پیامبرانی مثل ابراهیم و موسی و عیسی و محمد بیایم. در هیئت ابومسلم خراسانی آمدم اما بشر هدایت نشد تا اینکه خودم شخصن با چهره خودم حضور یافتم. او در سال ۱۶۳ هجری پس ازمحاصره شدن توسط سربازان خلیفه عباسی خودش را به تنوری پر از آتش انداخت و آخرین حرف اش این بود که بزودی با لشکری از ملائک برخواهد گشت. پس از مقنع بابک خرمدین به خونخواهی ابومسلم برخواست و جنبش سرخ جامگان را بوجود آورد. در این جنبش عملا تاثیر آموزه های مزدک، آموزه های زردشتی، آموزه های مانی، مسیحیت و هندویسم و اسلام دیده می شود. "محمدناصر ساجدی" https://t.me/zamaimha

یک امر خوب را نمی توان با استدلال به اینکه دیگران آن را خوب خوانده اند، خوب دانست. بلکه آن را بخاطری که خوب است باید خوب دانست. این درست نیست که استدلال ما در اثبات یک امر خوب، نقل قول کردن از دیگران باشد. مثلن درباره اینکه حق حیات حق طبیعی انسان است استدلال کنیم که چون جان لاک آن را گفته است پس درست است. یا اینکه از آموزش دختران تنها بخاطر اینکه پیامبر به آن تاکید کرده است دفاع کرد. تعدادی دوستان از این کار تنها برای اینکه تاکید پیامبر است دفاع می کنند نه برای اینکه آموزش را حق دختران بدانند. امر خوب را بخاطر خوب بودنش ازش دفاع کنیم.

به داغ نامرادی سوختم ای اشک طوفانی شعر؛ خلیل اله خلیلی صدا؛ مسعود خلیلی