ㅤ𝘖𝘤𝘵𝘰𝘣𝘦𝘳 𝘴𝘬𝘺انتقال
Відкрити в Telegram
Показати більше
Країна не вказанаКатегорія не вказана
201
Підписники
Немає даних24 години
-107 днів
-5830 днів
Архів дописів
Repost from rose in ruins شیپ پارتی
این پست+این پیام رو فوروارد کنین
بین چنل ها رندوم به پنج تا استارز میدم.
12 h
Repost from rose in ruins شیپ پارتی
You are the bane of my existence And the object of all my desires!
𝘢𝘯 𝘢𝘯𝘰𝘵𝘩𝘦𝘳 𝘥𝘳𝘦𝘢𝘮…
Repost from #𝖠𝗅𝗐𝖺𝗒𝗌7💖(🐶)
+4
با رسیدن به مقصد،هر دو پسر از ماشین پیدا شدند.با نزدیک شدن به کافه،نیکی با باز کردن در به همراه سونگهون وارد شدند. نیکی با دیدن سه تا پیرمرد که شات الکل میزدند،بهشون نزدیک شد و محکم به میزشون کوبید. "ببینین کی اینجاست،جناب نیشیمورا" "زود پولا رو بده کار داریم" "بیا بشین یه نوشیدنی باهامون بخ.." "برای نوشیدن نیومدیم،زود پولا رو بده" پیرمرد لبخندش رو جمع کرد و خمی به ابروهایش آورد. "پولا رو بدین بهشون" پیرمرد دیگری بلند شد با تنه ای به نیکی از کنارش رد شد.بعد از پنج دقیقه با ساک مشکی رنگ بزرگی پولا رو به دست نیکی داد. "بیا اینم پولا،فقط آخرین بارت باشه با من اینجوری حرف میزنی" نیکی پوزخندی زد و قبل از حمله ور شدن به پیرمرد سونگهون جلوش رو گرفت و او را به سمت در کشوند، هنوز چند قدم نرفته بودند که ناگهان وسیله محکمی به زانوهاشون خورد و باعث شد با زانو به زمین فرود بیان. "سرتونو بالا بگیرین" دو پسر با شنیدن صدای آشنایی سرشونو بالا آوردن. "هیس...ونگ" "هی...ییونگ" "چیه؟چرا ماتتون برده؟درسته من دستور تمام اون نقشه ها رو دادم" نیکی و سونگهون هنوز در شک بودند،باورشون نمیشد هیونگشون رئیس خلافکارا باشه.𝖧𝗈𝗈𝗇𝗄𝗂ᘏ
生活 ‹ 𝟤𝟤𝟤 › ៹
﹫𝚮e𝖺𝗏𝖾ꤙ ⤿ #YOONA
Repost from N/a
𝖥𝗂𝗇𝖺𝗅𝗅𝗒, 𝗂𝗍 𝗁𝖺𝗌 𝗎𝗇𝖽𝖾𝗋𝗌𝗍𝗈𝗈𝖽──
❦ ── 𝖿𝗈𝗋 𝗐𝗁𝗈𝗆 𝗂𝗍 𝗌𝗁𝗈𝗎𝗅𝖽 𝖻𝖾𝖺𝗍.
تو را که دیدم… نه جـهـان عوض شد، نه معجزهای اتـفـاق افتاد؛ فقط یکچـیـز سرِ جـایِ خـودش نشست، انگار تکهای از مـن که سالها گمش کرده بودم، بیسر و صـدا برگشت… حضورِ تـو هیچ شباهتی به آن عاشقانههای اغراقآمیز نداشت؛ آرام بود، مثلِ نـوری که از پنجره میریزد و تازه میفهمی اتاقت چـقـدر تاریک بوده… با تـو قلبم تندتر نزد، بلکه دقیقتر زد… منظمتر، جوری که انگار بـالاخره فهمیده برای چه کسی باید بتپد. اسمِ تـو دیگر یک کلمهی ساده نبود؛ میانِ فکرهایم میچرخید، بیآنکه بلند گفته شود، بیآنکه کسی بفهمد چطور آرام در مـن جا گرفت… تو را که دیدم، جهان بزرگتر نشد؛ اما مسیرها واضحتر شدند… انگار راههایی که همیشه میترسیدم بروم، بیدلیل به سمتِ تـو امن شدند. تو اتفاقِ قشنگی نیستی، چون اتفاقها میآیند و میروند… تو چیزی شبیهِ ماندنی شدنی، شبیهِ عادتی که نمیشود از آن دل کند. و مـن… در میانِ تمامِ این سکوتها فهمیدم… بعضی آدمها نه برای تعریف شدناند، نه برای نوشتن… فقط باید باشند، تا جـهـان بالاخره معنی بگیرد…
Repost from 𝖣︎𝖨︎𝖤︎𝖥𝖠︎𝖫𝖤︎.
🤩 ڪلبــــه ے کـلانـتــر - نـوامـبــر 🎻 🤩
مــه ؛ چون انـدوهِ کـلانتر بر دامنـه کلبـه خفتـه بـود؛ بو قـهـوهے تلـخـی که هـر صبـح بـرای دل خـستـهاش میےریختی روی تـن دیـوار هـا خاطـره بـود امـا بـه زهـر آلـودی ایـن اَیـام غـیابـت نمیرسیـد نــامـهای بر سینـهے چـوبـی میـز گستـرده بود؛ بـا مُـهری که برایش غریبـه نبـود امـا ایـن بار بـوی تو را نمیےداد با دستـانی کـه روزگـاری شـانـههایت را آرام میفشـرد ؛ با چشمـانی کـه در پرستش آن قدیس بے رحـم بی فـروغ مانـده بـود نامـه را گشـود کلـماتش خشـک و رسـمے بودنـد بی هیچ نشـانی از آن دوستــت دارم هاے کـه زمـانی در گوشـهے هـر سطـر بـرایش پنهـان مینـوشتی؛ اســلحـهای کـه را سـال ها بـرای پـاسداری از شهر بـه دوش میےکـشید حالا خستـه و بی رمق چـون صـاحبش خانـه نشین بـود و تنهـا چـاره سازِ رهـایی خویش بـود بـاران به شیشـه های کلبـه میکوبیـد؛ درست مـانند تلنگـرِ خاطـرات شـام گـاهی ات کـه تنها مهمـان ِ نـاگزیر کـلانتر بـود قهـوهاش را جـرعهجـرعه نوشیـد؛ بے آنکه گرمایی به لـب های سـردش ببخشـد اکنــون تنهـا چیزی کـه بـاقیست ؛ یک نامهے ناتــمام بود؛ برای تو.
