『 بَعدِ آدم‌ها 』

‏یه سکوتیم هست، مال بعد از شنیدن یه سری از حرفاییه که نباید می‌شنیدی، حس عجیبیه، بیرونش سکوته ولی از درونت هی صدای شکستن میاد و تو هیچ راهی جز لبخند زدن نداری.

و من امروز این و حس کردم.

سکوت بد ترین نسخه از منه که میتونید داشته باشید چون من اصلا آدم ساکتی نیستم.

ولی من واقعا هیچوقت دلم نمیخواست از آدم های مورد علاقم نا‌امید بشم.

تمامِ روز غمگین است. زود خسته می‌شود و خلقش تنگ می‌شود. دستش را روی گلویش می‌گذارد و می‌گوید: - این‌جاست. رد نمی‌شود.

پرسید: «شبِ رفتنش را چگونه به سحر رساندی؟» لبخندِ تلخی زدم و گفتم: «مگر آن شب به سحر رسید؟ مگر بعد از آن همه تاریکی، خورشیدی طلوع کرد؟ مگر بعد از آن همه سیاهی، روشنایی دوباره به خانهٔ دلم برگشت؟ من از همان شب، دیگر صبحی ندیدم. روزهایم هم بوی شب گرفتند، و شب‌هایم طولانی‌تر از همیشه شدند. از آن شب به بعد، اشک همدمِ چشم‌هایم شد و غصه، هم‌نشینِ لحظه‌هایم.»

انگار از هرچیزی یه ته مونده ای ازم مونده،از صبرم،از حوصلم،ذوقم،انگیزه‌ام،توانم.

🔴بیرون کنسل شد؟ ای بابا چقدر بد، ایشالا یوقت دیگه.

«چقدر غم‌انگیز است دیدنِ نیمهٔ پنهان و تاریکِ آدم‌ها، درست زمانی که به نور و زیبایی‌شان ایمان آورده بودی.»

کوچک‌تر از عشق بودم و بزرگ‌تر از تنهایی؛ نه راهی به آغوش داشتم و نه قراری در انزوا؛ بی‌میل به آن‌که دوستم داشت و دوست‌دار آن‌که میلی به من نداشت.

جالبه! توی روان‌شناسی "هوش"، ربطی به زرنگی‌های ظاهری، گوشه و کنایه زدن یا زیرآب‌زنی نداره! « تعریف اصلی هوش، توانمندیِ فرد در انطباق و سازگاری با محیطه.» یعنی اینکه چقدر می‌توانید در موقعیت‌های مختلف، بهترینِ خودتون باشید.