『 بَعدِ آدم‌ها 』

افرادی که واقعا عاشق هم هستند، انرژی و ارتعاش یکسانی دارند. حتی اگر هزاران بار مسیرشان از هم جدا شود، باز به هم باز خواهند گشت.

یه جایی از زندگی میفهمی که بعضی آرزوها قرار نیست برآورده بشن؛ نه چون کم تلاش کردی، نه چون لیاقتش رو نداشتی، فقط چون زندگی همیشه مطابق خواسته‌ی ما پیش نمیره. اولش سخته؛ هی مدام با خودت فکر میکنی اگه بیشتر صبر میکردم چی؟ اگه بیشتر تلاش میکردم چی؟ اگه یه تصمیم دیگه میگرفتم چی؟ اما حقیقت اینه که بعضی درها هرچقدر هم بکوبیشون باز نمیشن. و آرامش از جایی شروع میشه که دست از جنگیدن با گذشته برمیداری. از جایی که قبول میکنی همه‌ چیز قرار نبوده مال تو باشه.

و عجیب‌ ترین قسمت ماجرا اینه که بعضی چیزها رو وقتی که از دست میدی تازه میفهمی هیچوقت مال تو نبودن.

هی دفن می‌کنم و دفن می‌کنم و دفن می‌کنم؛ امیدهای رفته پی روزهای رفته را، هی قرض می‌کنم و قرض می‌کنم و قرض می‌کنم؛ از فردای خود امید...

لطفا کسی به ظرفا دست نزنه هر ۳ وعده رو خودم میشورم

از اون آدمایی شدم که بین کم و هیچی، هیچی رو انتخاب میکنم. دیگه نه توان آدم های بلا تکلیف رو دارم، نه رفاقت های یکی دوروزه،نداشتن خیلی چیزا بهتر از نصفه و نیمه داشتنشونه، مخصوصا آدما.

آدم ضعیفی نبود، اما دیگر حوصله‌ی سختی‌ها را نداشت.

قبلا فکر میکردم برای رسیدن به آرامش باید همه‌ چیز درست بشه. باید مشکلات تموم بشن، باید آدم‌های درست وارد زندگیم بشن، باید اتفاق‌های خوبی بیفته تا بالاخره حالم خوب بشه. برای همین همیشه منتظر بودم؛ منتظر یه روز بهتر، یه خبر بهتر، یه شرایط بهتر. اما زندگی هیچوقت اونجوری که توی ذهنم بود جلو نرفت. هر مشکلی که تموم شد، یه مشکل دیگه از راه رسید؛ هر چیزی که بهش رسیدم، بعد از یه مدت عادی شد. بعد فهمیدم آرامش یه مقصد نیست که یه روز بهش برسی؛ یه تصمیمه؛ اینکه وسط همه‌ی شلوغی‌ها، وسط همه‌ی نرسیدن‌ها، هنوز اجازه بدی دلت کمی آروم بمونه.

و شاید بزرگترین اشتباه من این بود که سال‌ها منتظر زندگی کردنم، در حالی که زندگی همون سال‌ها داشت میگذشت.

من گفتم به جهان بخند دلقک چرا به من میخندی 🗿

بخند که جهان با اندوه تو دگرگون نمیشود.