یادداشت های روانشناسی

بزرگ‌ترین دستاورد این روزهامون «ادامه دادن» بود.

انسان دشواریِ وظیفه است.

تحقیقات جدید عصب شناسی روی مغز انسان نشان میدهد وقتی افراد مهربانی میبینند، مناطق مشخصی از مغزشان فعال میشود. جالب اینجاست که اگر افراد در حق دیگران نیز مهربانی کنند، باز هم همین مناطق مغز فعال میشود. میتوان نتیجه گرفت که هنگام مهرورزی به دیگران، گویا فرد در حال مهرورزی بر بخش های دیگر مغز یا اندام های بدن خودش است. #افزایش_تاب_آوری

درد بخش جداناشدنی زندگی است که اگر به موقع به آن رسیدگی نشود، به رنج تبدیل میشود که دردناک تر و بدخیم تر از درد است. #افزایش_تاب_آوری

باید به این نکته توجه کنیم که انسان ها همواره مهربان، منصف یا عادل نیستند یا همواره طبق سلیقه ما عمل نمی‌کنند. مهم تر آنکه زندگی هم با ما پیمان نبسته که طبق درخواست ما همیشه منصفانه و عادلانه با ما رفتار کند. #افزایش_تاب_آوری

شروع تیر ماه🌱

بعضی زخم‌ها درد ندارند؛ فقط نگاه آدم را به زندگی عوض می‌کنند. -نادر ابراهیمی

چقدر سخت است که در این دنیا عاقل بمانی و هر روز کمی از رویاهایت را دفن نکنی. -یادداشت های یک دیوانه -نادر ابراهیمی

هیچکس آگاهانه درد رو انتخاب نمیکنه. نفع ثانویه فقط یک سازو کار ناخودآگاه برای بقاست. ذهن ما حتی توی رنج هم راهی برای محافظت از خودش پیدا می‌کنه. پس اگر متوجه نفع ثانویه در خودت شدی لازم نیست حتی ذره‌ای خودت رو سرزنش کنی. ذهن تو فقط داره دووم میاره.

نفع ثانویه یعنی: گاهی یک مشکل واقعی، علاوه بر رنجی که ایجاد می‌کنه، ناخواسته برای ما فایده‌هایی هم داره. فایده‌هایی که ممکنه باعث بشن رها کردن اون مشکل سخت‌تر بشه.

نفع ثانویه یعنی گاهی بخشی از ما به درد و رنج چسبیده؛ چون از دست دادنِ چیزی که اون درد براش فراهم کرده، ترسناک‌تر به نظر می‌رسه.

من بدون این درد ها کی هستم؟ اگه خوب بشم چه چیزی رو از دست میدم؟

آیا بخشی از تو هم نمی‌خواد خوب بشه؟ بنظرت دلیلش چیه؟ بهش فکر کن.

می‌گفت: یه بخشی از من نمی‌خواد خوب بشه، فکر میکنم اگر خوب بشم اون همه رنجی که کشیدم بی معنی میشه. #اتاق_درمان

چرا ناامیدان، دوست دارند ناامیدی‌شان را لجوجانه تبلیغ کنند؟ چرا سرخوردگان مایلند که سرخوردگی را یک اصل جهانی ازلی ابدی قلمداد کنند؟ چرا پوچ‌گرایان، خود را برای اثبات پوچ بودن جهانی که ما عاشقانه و شادمانه در آن می‌جنگیم، پاره‌پاره می کنند؟ آیا همین که روشنفکران بخواهند بیماری‌شان به تن و روح دیگران سرایت کند، دلیل بر رذالت بی‌حساب ایشان نیست؟ من هرگز نمی‌گویم در هیچ لحظه از این سفر دشوار، گرفتار ناامیدی نباید شد. من می‌گویم: به امید بازگردیم، قبل از آنکه نومیدی نابودمان کند... -یادداشت‌های‌یک‌دیوانه -نادر ابراهیمی

عزیز من! اگر زاویه دیدمان نسبت به چیزی یکی نیست بگذار یکی نباشد، بگذار فرق داشته باشیم... بگذار در عین وحدت، مستقل باشیم... بخواه که در عین یکی بودن، یکی نباشیم.. بخواه که همدیگر را کامل کنیم نه ناپدید.... -یادداشت‌های‌یک‌دیوانه -نادر ابراهیمی

شروع خودت رو با دیگری مقایسه نکن؛ شاید اون از صفر شروع کرده و تو از منفی صد..

خودشناسی یعنی تواناییِ گشتن در دو سویِ ماجرا با چشمانی باز. گاهی باید به خودت بگی: این تکرار لعنتی، دیگه تقصیرِ اونها نیست، بپذیر که تو هم نقش داشتی. تشخیصِ این دو از هم، همون چیزیه که یک انسانِ بالغ رو از یک قربانی جدا میکنه.

مثلا اگر به کودکی آسیب رسیده اون قربانی بوده و تقصیری نداشته، اما اگر فردی در یک چرخه گیر کرده که آدم های متعدد یک جور خاصی باهاش رفتار میکنن و آسیب مشابه بهش میزنن باید فکر کنه که من چگونه ام که اونها با من آنگونه اند؟