شیشه

‏ترجیح میدم آدما با حقیقت چیزی ناراحتم کنن و انسان غمگینی بشم تا اینکه خوشحالم کنن اما احمق فرضم کنن.

دلم زندگی‌ای می‌خواهد که در آن لازم نباشد چیزی را برای هم ثابت کنیم. نه دوستی‌مان را، نه وفاداری‌مان را، نه هیچ‌چیز.

دلم دوستی‌ای می‌خواهد که در آن بتوانم برایت از ترس‌هایم بگویم، بی‌آنکه فکر کنم کوچک می‌شوم. و تو هم بتوانی از زخم‌هایت بگویی، بی‌آنکه بترسی قضاوت شوی.

امروز برام خیلی رنگ داره و حس میکنم امروز از اون روزاییه که ارزش زیستن داره.

سیب

‏جملات ساده‌ای در زندگی‌ می‌شنوی که بعد با خودت میگی از این حرف غمگین‌تر وجود نداره.

صبح

سلامم را پاسخ بگو و ببین چطور دست‌های من، از این شادیِ ساده، می‌لرزند.

یک سلامم را اگر پاسخ بگویی، می‌روم لذتش را با تمامِ شهر قسمت می‌کنم. این کم نیست. این خیلی زیاد است. این یعنی تو فقط یک کلمه نگفته‌ای. یعنی تو یک شهر را تکان داده‌ای

ما فکر می‌کنیم که حتما باید دنیا رو نجات بدیم که آدم خوبه باشیم. غافل از اینکه دنیا، از همین اتاقای کوچیک، از همین دلهای کوچیک و از همین عادت‌های کوچیک خوب خودمون ساخته شده. تو که دنیای خودتو بهتر کنی، یه تیکه از دنیا را بهتر کردی. یه تکه‌ی واقعی، یه تکه‌ی قابل لمس و دقیقا همین کافیه.

دلخوشیای ما رو ببینید توروخدا

کباب میخورم و امید به زندگیم تمدید میشه.

مسئله‌ی امروز دنیا، درست گوش داده نشدنه.

امشب میخوام دست ببرم تو خاطره‌ها. تقصیرارو از دوش تو بردارم و بذارم رو دوش خودم.