زثولیت

زاییده شدم، چشم‌باز کردم و اولین نر و ماده‌ای که دیدم، تیشه به دست بودند، عقیده‌‌ای پست داشتند و با خصم مغایرتی نداشتند. تیشه به ریشه‌ام می‌زدند و با عقایدی پست، پستی و بلندی زندگی‌ام را جا به جا می‌کردند. اجاقی کور داشتند و مرا آوردند که بسوزم تا اجاقشان روشن شود. ثلث اوضاع جبرخانگی ما این است و ما همچنان خدایی داریم که نیست. کشته شده یا مرده نمی‌دانم، اما این را مطمئنم که عزرائیل این خدا، بسیار کم‌کار شده. از کلنجار آسمانی که فاصله بگیریم، تمام مشکلات ما در زیر یک لحاف خلاصه می‌شود، اگر اسپرم حاوی من، به رحم نمی‌رسید، ما این همه دشواری نداشتیم! #زث

در یک جایی از ازل، زندگی را خیرات می‌کردند و مرا خبر نکردند. چنین شد که من از صف زندگی جاماندم، وگرنه این حجم از نزیستن مقبول نیست! #زث

.

در موازات اینجا، انگار من میدوم و‌ مابقی فلج‌اند و افلیج‌ها در تقلای قلم کردن پاهایم هستند. آیا در آخر من می‌مردم یا مفلوج‌ها و ای‌کاش جواب همان اولی باشد. #زث.

شاید.

ولی یادت نره که بداهه زندگی کنی

حتی صرف حضورت رو هم‌ میتونی فراموش کنی

بدون هیچ تعلق از خط زمانی

بدون هیچ رفرنسی از گذشته

بداهه زندگی کن

بداهه زندگی کن زث

.

.

آیا سقوط به قعر و قهر با دهر، غایتی جز عهدبوق دارد؟ برای رسیدن به عرش و از عرش به ارج، قعر را در دهر دیدن لازم است و قبل از آن ساقط کردن قهر. #زث.

دیروز من گمه زیر مه سنگین، شاید تو بودی مسیر گریختن به فردا.

اشتباه کردم.