سَـطـرِخامـوش

زندگی چنین است آیا؟ که گاه می‌خندد و گاه می‌بارد، می‌آید، می‌رود، بی‌آن‌که بپرسد دل‌مان طاقت چند فصل دیگر را دارد؟ زندگی چنین است، رودی که راه خود را می‌جوید بی‌خبر از سنگ‌ها، و ما چشم‌به‌راه لحظه‌ای زلال در پیچ‌وخم روزهای تند. اما میان این همه آمدن و رفتن، گاهی نسیمی می‌وزد که نامش امید است؛ و ما دوباره از نو به جهان سلام می‌کنیم.

در سکوت شب، ماهِ تنها چون دلم، سرد و روشن نورش می‌لغزد روی آب‌های خاموش و خاطره‌ها را به نجوا می‌سپارد ماه می‌رقصد با سایه‌ها بی‌صدا، بی‌قرار و من در هر تپشِ نورش گم می‌شوم، می‌شکنم، و دوباره پیدا می‌شوم او رازها را می‌داند رازهایی که حتی باد نمی‌تواند ببرد و من هر شب به گوشه‌ی آسمانش یک تمنای خاموش می‌فرستم

و نپرسیم چرا قلبِ حقیقت، آبی‌ست؟ دستِ ما در افقِ‌هایِ پر از فاصله، تن‌ها ماندست. و نپرسیم چرا؟ چشم‌ها را باید شست، جورِ دیگر باید دید. واژه را باید شست. واژه باید خودِ باد، خودِ بُو، خودِ نور باشد. _سهراب سپهری

برگ‌ها زیر پا خرد می‌شوند، سایه‌ام کنارم کش می‌آید، باد از لای موها می‌گذرد، و من به هیچ‌کجا نمی‌رسم، فقط راه می‌روم، تا شاید یادم برود که تنهایم

هر سکوت من، سطری‌ست که نام تو را جا گذاشته...

قلمم درد دارد، وقتی نمی‌توانم تو را بنویسم.

شـبـیـه‌فـرشـتـه‌هـاسـت‌بچم😭✨..

باد می‌گذرد، من اما مانده‌ام میان "شاید" و "کاش"...

سطر خاموشم، اما در من هزار واژه فریاد می‌زنند.

به رهی دیدم برگِ زردی، به هوایی، ناله‌کنان می‌رفت. گفتمش: «ای برگِ نالان، چیست؟» گفت: «زِ یاران، جدا می‌رفتم...» 🍂 — پروین اعتصامی