سَـطـرِخامـوش

در من مردی راه می‌رود که آزادی را مثل نور از میانِ دیوارها صدا می‌زند هر شب زنجیرها را نام‌گذاری می‌کند و هر صبح با دست‌های خالی ادامه می‌دهد آزادی دور است اما در نگاهش چیزی شبیه خانه روشن می‌شود

مرا به یاد خواهی آورد روزی که چشمانت خیس و زیبایی‌ات تنها در شعرهایم باقی مانده باشد. -اورهان ولی

تنها تـو ماندی اِی زن ایرانی در بند ظلم و نکبت و بدبختی خواهی اگر که پاره شود این بند دستی بزن به دامنِ سَر سـختی..

پَـرِ من:)

خودِ تو.

دیگر می‌دانم که سهم من از این جهان، چند رفیقِ اندک است؛ همان‌ها که سکوت هم کنارشان گفت‌وگوست و رفاقتشان بوی ماندن می‌دهد.

‌ خیلی وقته ابتهاج نذاشتی:)

۷۰سـال قِدمـت..

من به پایانِ تو نرسیدم؛ در میانه‌ی نامت تمام شدم.

It's fourth of July.

نمی‌دانم نیتت چه بود، اما همان یک لحظه، تمام آنچه از تو در دلم ساخته بودم، فرو ریخت. آری، ناراحت بودم… نه از رفتنت، از مردنت در قلبم. آدم‌ها همیشه با رفتن گم نمی‌شوند؛ گاهی با یک رفتار، برای همیشه در دل دیگری می‌میرند. و تو… از همان روز، برای من فقط خاطره‌ای شدی که دیگر نفس نمی‌کشد:)

اگر روزی شعرهایم بی‌صدا شدند، بدان آخرین واژه را دلتنگیِ تو از دهانم ربوده است.

ما دیر فهمیدیم؛ بعضی زخم‌ها برای درمان شدن نیستند، برای آن‌اند که انسان را شاعر کنند.