ناتموم؛

انگار زندگی رو با باتریِ یک درصد دارم جلو می‌برم.

وقتایی که میام تلگرام و پیام ندارم یه درجه غمگین‌ترم.

تا حالا فکر کردی تفاوت درد و رنج چیه؟

زندگی چقدر با رویا بافتن، راحت‌تر نفس می‌کشه. درود بر رویا و خیال.

گاهی برای یه چیزهایی می‌جنگم که خیلی‌ها هیچ تصوری ازش ندارن. @baycot

داری به روزای غمگین زندگیت عادت میکنی و غمشون رو نرمال میکنی که یه چاله‌ غمِ دیگه جلوت سبز میشه.

دلم عمیقاً لذت تجربه‌ی چیزهای جدید می‌خواد. غذاهای جدید. ارتباطات جدید. مسیرهای جدید. دلخوشی‌های جدید. روی همه‌چیزهای قدیمی زندگیم خاک افتاده. دلم بوی نو بودن و هیجان داستان‌های جدید می‌خواد.

شروع رو همه بلدن. ادامه‌‌دادنه که خیلی سخته. این همون جاییه که خیلیا ول میکنن. ولی تو ول نکن.

معلومه دلم نمیخواد بچه‌دار شم چون از بچه‌داری خسته شدم، در حالی که هیچوقت بچه نداشتم

معلومه دلم نمیخواد بچه‌دار شم چون عمریه که والد بودم واسه آدمایی که بچه‌م نبودن.

دوسپسر میخوام؛ مدیونی اگر فکر کنی لوندبازی و خوش گذرونی‌های خاص تو فکرم باشه، خیر. فعلاً فقط و فقط برنامم واسه داشتنش ساعت‌های طولانی غیبت کردنه، من میگم اون آنالیز کنه.

واسه اولین بار از غذام ناراضی بودم. واسه من غذا یکی از لذت‌های قشنگ و talent های دوست داشتنیم هست. اینکه از کیفیت غذام راضی نباشم در حالی که از زمانم زدم و به آشپزی کردن اختصاص دادم میتونه اوضاع رو خراب کنه و کلم رو هم چیز. میفهمی دیگه:)

درستش این بود که کارها مدت زمانشون به صورت پارت‌تایم بود ولی دریافتی و حقوقشون به صورت فول تایم بود. یعنی چی که انسان بیشترین تایم روزش رو واسه کار بذاره؟ یعنی باز بیشترین وقتش رو واسه تفریح، غذا یا حتی خواب میذاشت معقولانه‌تر از کار کردنه.

این پیام رو فور کنین که بیام چنل‌هاتون رو چک کنم و زیباترین پستتون رو فور کنم اینجا سین بخوره. «می‌تونین خودتون مشخص کنین کدوم پست رو فور کنم.»

چامه‌های ناگهان.

اما عزیزِ من، تو آن‌قدر زیبایی که کاش جایی زندگی می‌کردی که زندگی، چیزی بیش از زنده ماندن بود.

اگه بلدی خط چشم فید بکشی بهت حسودیم میشه.

یه چای دارچین ریختم و نشستم شما رو بشنوم. چه خبر از امروزتون و حالتون؟ *(ناشناس و دایرکت جفتش رو می‌خونم.)