نَطنز

نامه‌ را باز نکرد؛ فقط آن را کنار دستش گذاشت و دکمه‌ی پخش را زد. صدای این‌بی‌کلام طوری در اتاق پیچید که انگار کسی داشت از پشت پنجره با انگشت به شیشه می‌زد. چشمانش را بست، به خاطراتی فکر می‌کرد که زیر خاکستر زمان دفن شده‌اند، و دوباره گر گرفتند. گویا موسیقی، بی‌آنکه حرفی بزند، راز چندساله را برملا کرد..