نام‌ی‌نیست.

غصه‌ها را پشت در جا گذاشته‌ام. تمام پل‌های فروریخته، فرصت‌های سوخته و تلاش‌های بی‌سرانجام را به فراموشی سپرده‌ام. کنج پنجره نشسته‌ام قهوه‌ام را می‌نوشم و با خیالی آسوده به این قطعه‌ی بی‌کلام گوش می‌سپارم، تماشاگرِ جهان ایستاده‌ام؛ به نشانه‌ی اینکه من هنوز زندگی می‌کنم و سهم من از دنیا، هنوز تمام نشده است!✨