«پایا، Paya»

بعد از اين از تو دیگر هيچ نخواهم نه درودى، نه پیامی، نه نشانى رهِ خود گیرم و ره بر تو گشایم ز آن‌که ديگر تو نه آنى، تو نه آنى

فروغ فرخزاد

چقدر آنهای که کنار همدیگر هستن خوشبخت هستن و ما را بیبین🥀😔

چه مثنوی‌ای

😍😍

پیام می‌دهند، جواب که دادی چت را دلیت می‌کنند… حقیقتاً فازتان چیست، ای مردم مرموز؟ :)

Napiszę do niego i już więcej nie będę pisać wiadomości.

معنی‌اش پیش خودم باشد و خودم بفهمم کافیست

می دانم همه از من خسته استند

حتی بودنم را تحمل ندارند

در این سه فصل که برایتان گذاشته بودم راجع به مقدمه مثنوی و معنوی است.

امروز صبح ساعت های پنج بجه بیدار شدم و تقریباً یک ساعت بیشتر صفحه موبایل را بالا و پایان کردم. اصلا نه خواب می آمد و نه حوصله بلند شدن از خواب را. بعدش دیدم همو آدم که زود دل بسته بودم و گفته بود هم می روم مره بلاک کرده بود و صبح برایم پیام گذاشته بود. اول گفتم باز نمی کنم، ولی چند دقیقه بعد بازش کردم خیلی کوشش کردم عصبانیت/ غضبانیت خود را نشان بدهم ولی هر چه بود بزرگتر از من بود و نتوانستم و خواستم خود را کنترل کنم و توانستم هم. با اندک صحبتی مشکل که فکر می کردم شاید من اشتباهی کرده باشم نه آنطور نبود و رفع شد؛ ولی من یک عادت بدی که دارم اینست و همین اشتباه من است «مه به آدم ها زود دل می بندم» هر چقدر هم کوشش کنم و بگویم کوثر دل نبند، دل حرف من را گوش نمی کند و دل می بندد. بعد برایش گفتم« آقای فلانی پس منم باید تا بیگاه آفلاین باشم، وگرنه مشتری ها تماس گرفته و زنگ زده دیوانه ام می کنند» خندید و گفت «درست است» بعدش شرح مثنوی را گوش دادم و در حال انجام کار بودم که هی خوابم می آمد، هی خوابم می آمد، ۲۳ قطار گردنبند را گل کلانش را کار کردم و همزمان هم شرح مثنوی را یک قسمت شنیدم، هم برنامه‌ی توریست که از پولند آمده بود بنام لوکاس را در یوتیوب دیدم و بعدش ادامه کار را به خواهرم سپردم تا تمام کند گردنبند را. خودم رفتم خوابیدن نیم ساعتی خوابیدم و بعدش بیدار شدم. فلسفه و درگیری ذهنی ام از همین نیمه خواب، نیمه بیداری شروع شد که مادرم پرسید در نخست «تو نماز نمی خوانی» باز آمد گفت « چقدر به موبایل چسپیدی، می گیرم به دیوار می زنم» در حالیکه من موبایل را هفت یا هشت ساعت کامل دست نزده بودم فقط شنیدنی ها بود که می شنیدم راجع به درس «مثنوی و معنوی/ استاد عبدالکریم سروش» که شرح نموده و جزء از درس های بنده است وگرنه نمی توانم بدون هیچ درک از مثنوی و نخواندن و ننوشتن هیچ موضوعی برخیزم و بروم نزد استادمان. خوب فلسفه و درگیری ذهنی خود را بگویم که وقتی مادرم گفت نماز نمی خوانی. خجالت کشیدم چی قسم رو به قبله روبه روی خدا بی ایستم و نماز بخوانم من که یک سال بیشتر می شود قرآن را به دست نگرفته‌ام، سوره ها از حافظه ام پاک شده روانست، اذکار و دعا های مهم، احادیث که در کل پاک شده است و حتی اسامی پیامبر مان که معنی هایش را می دانستم از ذهن پاک شده است. از جهل و نادانی خود رنج می بردم ورنج می برم و از یکسو کار زیاد و وقت نداشتن برای دروس خود. چند روزیست که حتی کتاب های و نوشته های را که باید آغاز می کردم و یک تعداد نیمه باقی مانده‌اند را می خواهم دست کاری کنم و ادامه بدهم یا آغاز کنم ولی از کار زیاد و خسته‌گی نمی توانم و می خوابم. *نکته دل بستن های عاشقانه نه، آدم به آدم های عادی هم دل می بندد چون خوب هستن‌.

همین یک تعداد نمی خوابند و بیدار می ماند چی قسم روز را به شب و شب را به روز می رسانند قدرت شان قابل قدر است. 😶

شرح مثنوی, دفتر نخست جلسه سوم - دکتر عبدالکریم سروش 🍭 Download by RegaYouTube

روزمرگی هایم 🥀❤️

ای ملائک که به سنجیدن ما مشغول‌اید بنویسید که اندوه بشر بسیار است #حامد_عسکری

زندگی، عزیزِ دل من پوچ نیست. گریستنی هست اما پوچ نیست. #سیمین_دانشور