سایه‌‌ای رَوشن

گاهی انسان یکباره از اندوه پُر می‌شود، لبریز از رنج طوری که در رنج‌های خود غرق می‌شود. زندگی را به کناری پرت می‌کند. و خودش یکسره با رنج‌ها و بدبختی‌هایش می‌جنگد.

سنگینی چیزی را روی خودم احساس می‌کنم سنگینی بسیار بزرگ.

؛

نمی‌دانم چرا همه‌ی تاریخ‌های مهم را بلدم و چرا یکی نیست که تاریخ مهمی از من را به یاد داشته باشد.

همه‌ای ما بود و هیچ‌اش نبودیم.

وقتی درد از چشم فراتر می‌رود اشک در نگاه نمی‌نشیند بلکه در سکوتِ جان بی‌صدا فریاد می‌زند… و چه سخت است فهماندن دردی که دیده نمی‌شود، اما تمام وجود را می‌سوزاند. #الناز_عاصی @Gulbarghygalam

سلام بر تو که خسته‌ای و این بار جای ادامه دادن توقف کرده‌ای.

زندگی عجیب است آنقدر که گاهی دلم می‌خواست کاش اصلاً نبود.

برای ساختن، باید سوخت. اما اگر درسی را که باید می‌آموختی، نیاموختی، بارها در کوره قرار خواهی گرفت و بارها خواهی سوخت. -ث.

«شاید اگر یک‌بار برای رنجم ارزشی قائل می‌شدی امروز آنقدر با تو بیگانه نبودم.» -لیلی.

صبر را دوست دارم چیزی است، که من در مواقع مهم اصلاً ندارم.

در حال حاضر قادر به هیچ‌گونه پاسخگویی نیستم.

فرق است میان نخواستن و نشدن. از یک‌جای به بعد، دیگر نخواستن‌ها هم در جمع نشدن‌ها می‌روند. خواستن‌ها هم در جمع نشدن‌ها می‌روند و بعد خودت هم جا می‌شوی در بین نشدن، نرفتن، نخواستن، ندیدن، نیامدن. نه، و نه، و نه! اطرافت همه چه نه می‌شوند و دیگر حتی دلت هم نمی‌آید که سوالی بپرسی؛ سوالی که می‌فهمی اولش یک نه است، یک نه بسیار بزرگ. دچار می‌شوی به کلمه نه و خودت هم شبیه یک نه می‌شوی. نمی‌روی، نمی‌خواهی، نمی‌توانی، نمی‌شود. به همین خاطر، نه‌های زندگی اگر بزرگ شوند، بعدها در زیر سایه نه زندگی می‌کنی و حتی نمی‌فهمی که چه می‌نویسی.

فکر می‌کنم بسیار ناامیدم در همه موارد.

خسته‌ام آیا این عین حقیقت است؟

تقدیر ما همیشه مانند یک نخ آویزان بود. همواره ترس گسسته شدن این نخ را در دل داشتیم و با وجود این، ادامه می‌دادیم. چه زندگی فلاکت‌بار و در عین حال امیدوار کننده‌ای!

شب‌بخیر و امیدوارم وقتی زنگ خانه‌ات به صدا درآمد خبری بدی نباشد. مخصوصاً خبر مرگ حیوان‌خانگی محبوبت.

به یاد بیاور آن روزهارا و اشک بریز.

پنجشنبه شاعریست که غزلش در حزن گورستان تنهایی پرسه می زند ... #مهدی_زینی @Gulbarghygalam