my soul...

بچه‌ها همه چی سخته. بزرگسالی، انسان بودن، زنده بودن، همه چی سخته.

سرتاسر زندگی خلاصه میشه تو دووم آوردن. دووم آوردن موقع راه رفتن های طولانی، دووم آوردن تو شب قبل امتحان، دووم آوردن تو دقایقی که چند بار زنگ زده ای به مامان و جواب نداده، دووم آوردن تو نگه داشتن رژیمت، دووم آوردن تا آخر ماه با حقوقت، دووم آوردن تو حفظ زندگی روزمره و زنده موندن.

شده تا حالا حس کنین یک چیزی درونتون بوده که دیگه نیست؟ یک موجود بالنده که ساکن شده، یک پرنده که دیگه نمیپره، یک صدا که دیگه شنیده نمیشه، یک ستاره که سوسو نمیزنه، یک نبض که هرچی میگیری پیدا نمیشه. حس میکنم درون من یک کودک بوده که از بس ندیدمش مرده.

انگار از یه سفر طولانی برگشتم و هیچکس به استقبالم نیومده، انگار خبر سرطانم رو دکتر مجبور شده به خودم بگه، انگار چند تا استخون جای بچم از جنگ برگشته باشه؛ همنقدر غمگینم.

اگه میتونستم میزان غم فعلی وجودم رو علامت بذارم براتون، مثلا بگم تا زانوم غم دارم، یا تا کمرم، یا تا گردنم، اگه میتونستم اینجوری علامت بذارم، یه خط میکشدم دو وجب بلندتر از قدم، و میگفتم تا اینجا غمگینم.

باگ زندگی اینجاست که بعضی چیزا به تلاشت ربطی نداره. بخواد نشه نمیشه و نمیشه و نمیشه.

راستش را بخواهی من به حیوانات بیش از آدمیزاد اعتماد دارم! چرا که آن ها دغل باز، هزار رنگ، ناجنس و نمک نشناس نیستند! وانمود نمی کنند، فقط همانند که هستند - نازنین صفرپور

تو شفاگر خودت بودی! خودت زخماتو بستی؛ دست کسی جز خودت رو شونه ت نبود؛ چی از این سخت تر؟ چی از این باشکوه تر؟ - لاادری

بهم محبت کردی؟ منم همینکارو میکنم ایگنور کردی؟ منم همین کارو میکنم واسم وقت نذاشتی؟ منم همینکارو میکنم وقتی نیاز داشتم نبودی؟ منم نیستم پس یادت نره هر رفتاری میبینی انعکاس رفتار خودته، مخصوصا اگه قبلش بارها و بارها صبوری کرده باشم.

یکی از تلخ ترین چیزایی که آدم تو بزرگسالی میفهمه اینه که حتی وقتی داغونی، بازم باید ادامه بدی. غمگینی؟ بازم باید بری. دلت شکسته؟ بازم باید حاضر شی. خسته ای و دیگه جون نداری؟ زندگی کاری به حالت نداره. زندگی صبر نمیکنه تا حالت خوب شه، همچنان جلو میره، و تو هم یاد میگیری با همون زخم ها حرکت کنی.

بی‌رحمانه‌ترین حالتِ زیستن اینجاست که ما؛ هرچقدر هم که غمگین و خشمگین و سوگوار باشیم، و سوگِ ما هر آنقدر هم که موجه باشد، زندگی کاری به این حرف‌ها ندارد! ادامه دارد..! و ما بی‌رحمانه،‌ گستاخانه و ناگُزیر ادامه پیدا می‌کنیم. با اندوهِ عظیمی بر دل؛ همچنان راه می‌رویم، نفس می‌کشیم و کار می‌کنیم. و من روزی برایِ تو خواهم گفت که: چقدر سخت بود این‌گونه زیستن، و این‌گونه دوام آوردن...

نه آنقدر خسته‌ام که دست بکشم، نه آنقدر مطمئن که آسوده بمانم. جایی میانِ رفتن و ماندن ایستاده‌ام؛ نه لحظهٔ‌ سقوط است، و نه نقطهٔ تعادل.

همه‌ی مردم، هر روز زندگی می‌کنند، تا یک روز بمیرند... ما هر‌ روز می‌میریم، تا یک روز زندگی کنیم! - محمدعلی فردین

اگر جویای احوال منی. < من سخت غمگینم > اگر هم از سر تکلیف میپرسی. <خداراشکر >

ساکت ماندن همیشه امن تر است .

و این است حکایت ما در جامعه : (قصه ها برای بیدار کردن ) ما نوشته شده اند اما تمام عمرما برای خوابیدن از آن ها استفاده کردیم ..

اگر یک جوک نمیتواند تورا چند بار بخنداند .چرا یک غم باید تورا چند بار بگریاند !!

و من توده ای از افکاربی پایان فهمیده نشده ..