اَدِنچیل

ردِ پایِ گِلیِ شما درست وسطِ فرشِ سفیدِ من است؛ چطور فراموش کرده یا ببخشم، عزیزِ جان؟!

اگر اشتباه میکنم فقط بگو داری اشتباه میکنی نگو این درسته یا این غلط. اون موقع من غلط خودم رو پر قدرت ادامه میدم.

تا اینجای زندگیم نجات دهنده فقط ایرپادم بوده.

من امروز هم بیدار شدم و ورزشمو انجام دادم، منتها این بار توی خونه. تو هم پاشو یه تکونی به خودت بده جوون ایرانی. روانمون که خیلی سالم نیست، حداقل جسممون رو تقویت کنیم و حواسمون به خودمون باشه.

قبل از پاییز یه ایرانیه غمگین تو گرما بودم بعد از پاییز یه ایرانیه غمگین تو سرمام.

سنگینه، بارِ زندگی خیلی سنگینه و بغض هم وبالِ گردن شده؛ قوز بالای قوز هم که نفس کشیدنه.

از کسی که دردمو می‌فهمه فرار می‌کنم، کنار کسی که نمی‌فهمه، تا با عقده‌ی بیشتری قهقهه بزنم.

فردا یکم مهر ماهه. فردا کودکان زیادی دیگه پدر و مادری ندارن که تا مدرسه همراهیشون کنه و پدر و مادرهای زیادی دیگه بچه‌‌‌ای ندارن که بخوان اونو مدرسه ببرن. فردا سومین سالی می‌شه که کیان پیرفلک نمی‌تونه سر کلاس درسش بره. فردا دختر جاویدنام فاطمه سلطانی بدون مامانش کلاس اولش رو شروع می‌کنه. فردا دیگه زنگ تفریحی توی مدرسه میناب زده نمی‌شه. فردا نیمکت‌های زیادی خالیه که قراره تا ابد خالی بمونه. ج‌ا هم بچه، هم پدر و هم مادر رو کشت.

دخترا هر وقت پریود شما عقب افتاد تایم لیزر فیکس کنید؛ صد جوابه.

bağırsam kimse duymaz; Sussam kimse görmez. o zaman Gülüyorum çünkü bu hayat değmez.

صبح شما بخیررر. از این به بعد هر روزی که بیرون از خونه ورزش کنم، اینجا براتون می‌ذارم؛ شاید شما هم باهام شروع کردید. و اینکه اصلاً مهم نیست اگه همه‌چی کامل نیست یا اون‌طوری که می‌خواید پیش نمی‌ره. مثلاً من الان خودم کفشم اصلاً مناسب نیست. مهم اینه که شروع کنید. بعد از یه مدت براتون تبدیل به روتین می‌شه و کم‌کم می‌تونید وسایل موردنیازتون رو هم تهیه کنید و همه‌چی رو بهتر کنید. فقط کافیه استارت بزنید.

یه جایی برای دفاع از خودت بزار عزیز، دوست ندارم انقدر عوضی ببینمت.

آسمونِ امروز.

اومده میگه: دراگ چی می‌زنی؟ این همه کار رو یه آدم عادی نمی‌تونه هندل کنه. دراگ؟؟؟ من چشمامو می‌بندم، زندگی‌ای که دوست دارم داشته باشم رو تصور می‌کنم؛ چشمامو باز می‌کنم و دوباره مثل سگ تلاش می‌کنم؛عزیز.

در این حصارِ امنِ تن نوای من گسستن است از این دیار و این زمان از این امیدِ بی‌حیات

حرف نه، اما بغل برای تو زیاد دارم؛جانِ‌من.

در آغوش انزوا و بغل به بغل سکوت، طوفان درو میکنم از مغز بی‌قرارم.

پولمون بی ارزش ترینه، جونمون هم. از آسمون موشک می‌باره از زمین فقر. تنها معجزه می‌تونه، هم وطن باشه برای هم وطنش،وتن‌ش.