Cabin 13

ای بابا

یه چیزی می‌خواستم بگم یادم رفت

چرا فریز شده اینجا میره رومخم😭

فکر نکنم وقتی بزرگ شدیم همه‌مون زنده باشیم.

اینکه هنر آن‌قدر می‌تواند روی شانه‌های انسان سنگینی کند که تحمل وزنش تقریبا ناممکن شود.

همیشه دلش می‌خواسته بگوید: "انسان بودن یعنی رضایت دادن به اندوهی ابدی!"

هنرمند در دلش می‌گوید: نمی‌خواهم بی‌انصاف باشم، اما انگار آدم‌های سالم مغزشان درست و حسابی کار نمی‌کند. مطمئنا دلیل اینجا بودنمان هم همین است که زندگی را بدیهی فرض کنیم، وگرنه اینجا چه کار می‌کنیم؟ همه ما یک مشت شامپانزه تنهاییم که روی صخره کوچکی در عالم سرگردانیم. نفس‌هایمان تشکیل شده از هشتاد درصد نیتروژن، بیست درصد اکسیژن و صددرصد تشویش و اضطراب. تنها چیزی که خیلی خوب باید بدانیم و به آن عادت کنیم این است که هر کسی که تا به حال ملاقات کرده‌ایم، هر کسی که می‌شناسیم و هر کسی که تا به حال دوست داشته‌ایم روزی خواهد مرد‌ پس واقعا چه قدرت تخیلی باید داشته باشیم که بتوانیم هر روز صبح خودمان را راضی کنیم تا از تختخواب بیرون بیاییم؟ قدرت تخیلی به اندازه تمام کهکشان‌ها! به همان اندازه نامحدود و بی‌نهایت! قدرت تخیل تنها چیزی است که باعث می‌شود هر لحظه و هر ثانیه به مرگ فکر نکنیم! –فردریک بکمن، دوستان من، ترجمه هادی سالارزهی.

زارت

هیچکس حق اعتراض به منو نداره

قیمه تو ماست

صبح داستایفسکی خوندم شب نشستم بکمن می‌خونم

ریکشنتو باز کن اگه راست میگی بهت دیسلایک بدم

الهی گاهی نگاهی

جواب بدید اینو دوست داشتید می‌خوام دیدگاه‌های مختلفو بیشتر ببینم

کنجکاو شدم چی باعث می‌شه یه کتاب به نظرتون بورینگ نباشه و خوندنشو ادامه بدید؟

ببین یعنی می‌فهمما علتشو ولی خب c'mon

خیلی خوشحالم پیشت اسپم نکردم

توی نظرات سیرسه، دوستان من و آخرین انار دنیا اخیرا اینا رو دیدم.

حالا بخون پوینتایی که دربارش میگفتمو خودت تجربه میکنی