قصر آبی

یه چیز جالبی که تو رمان های قرن نوزده وجود داره اینه که اکثرا عاشق و مغشوق عشقشون پاک و معصوم نیست شخصیت هایی مثل اما بوواری و انا کارنینا، و در کل خیلی واقع گرایانه و رمانتیسم نوشته شدن و شخصیت پردازی قوی ای دارن، به طوری که هیچوقت نمیتونم راجع به خوب یا بد بودن یک شخصیت تصمیم بگیرم . اما از طرفی اینکه همیشه یک زن رو خیانتکار جلوه میدادن آزار دهنده ست، که اینم برمیگرده به زن ستیزی اون زمان؛ چون هر رمانی که یک زن شخصیت خیانتکار رو داشته، توسط یک نویسنده ی مرد نوشته شده.

بی تو زندگی کنم یا بگردم ؟ همین که باشی همین که نگاهت ‌کنم مست می‌شوم خودم را می‌آویزم به شانه‌ی تو با تو اول کجاست ؟ با تو آخر کجاست ؟ از نداشتنت می‌ترسم از دلتنگیت از تباهی خودم همه‌اش می‌ترسم وقتی نیستی تباه شوم من بی تو یعنی چی ؟ غمگین که باشی فرو می‌ریزم مثل اشک نه مثل دیوار شهر هر کس چیزی بر آن به یادگار نوشته است تو بیش‌تر منی یا من تو ؟

اون موهاش لخته. Oh.this is my favorite person

با لب‌هام روی چشم‌هات علامت تعجب بگذارم که هر وقت علامت خطر دید دلش بوسه بخواهد؟ می‌بوسمت و ماه می‌شوم بر سینه‌ی تو آویخته به زنجیری که دست‌های من است. با خیالت زندگی می‌کنم و با خودت عاشقی