𝙂𝙚𝙩𝙩𝙞𝙣𝙜 𝙙𝙚𝙢𝙚𝙣𝙩𝙞𝙖.

آدما اول تورو به فروپاشی و دیوانگی می‌رسونن. بعد که تو صبرت لبریز شد و به نقطه‌ی جوش رسیدی، تورو به خاطر رفتارهایِ تند و صدای بلندت مؤاخذه می‌کنن. و کاملاً رفتارها و گفتارهایِ خودشون رو که باعث این آشفتگی شده، نادیده می‌گیرن. آره عزیزم. آدما تا این حد می‌تونن نامهربون باشن‌.

قبول دارم خدا من رو سرسخت آفرید، اما یک آدم دیگه چقدر می‌تونه سرسخت باشه؟ حتی فولاد هم توی یک فشار مضاعفی کج می‌شه؛ من که آدمیزادم.

آدما میگن دوستت دارن، اما دست می‌ذارن رو عمیق‌ترین زخمِت و محکم فشارش میدن.

تو برام «نه بابا هیچوقت اینکارو نمی‌کنه» بودی.‏ تو هیچ‌وقت ‌قرار نیست بفهمی چقدر منو جلو اونایی که ازت تعریف کرده بودم، شرمنده کردی.

باور کن که خود رفتن واسه هیچ‌کس سخت نیست؛ عشق و علاقه و احساساتی که آدما به اون جایی که باید ترکش کنن دارن، کار رو در اصل سخت می‌کنه.

شاید باورش سخت باشه اما آدم‌ها گاهی حتی از خستگی هم خسته می‌شن. از خسته‌شدن از خستگیِ خستگی هم خسته می‌شن. حتی از تمام خستگی‌های پی‌در‌پی بعدش هم خسته می‌شن. واقعا کلافه‌کننده‌ست. کاش زندگی این‌قدر پیچیده نبود.

زندگی بزرگسالی جدی خیلی سخته. یعنی اینجوریه که تو هم باید هم‌زمان درس بخونی، کار کنی و پول در بیاری، موفق باشی، خوشگل و آراسته باشی، حواست به وزن و پوست و مو و ناخونات باشه و در آخر هم توی دنیا با این همه رنج، اجازه ندی رنج‌ها عقبت بندازن و بتونن کاری کنن بری زیر پتو قایم شی. اگه یکی از اینا از دستت در بره، احساس ناکافی بودن از مابقی زندگی هم می‌ندازتت.

همه اخلاق بد دارن یکی میبینه ترکت میکنه یکی میبینه ترکت میده.

ولی یه روزی که احتمالا دیگه دیر شده ، شاید بفهمی که هیچکی به اندازه من بلد نبود باهات مدارا کنه.

‘دلتنگی اصلا بهونه خوبی برای تکرار یه اشتباه نیست’

بهم پیام داده بود. بدون سلام و احوال پرسی گفته بود توم گاهی اوقات انگشت کوچیکه پات درد می‌گیره؟ با لبخندی که روی لبام نشسته بود نوشتم یعنی الان جدی به خاطر این سوال پیام دادی؟ گفت "خب دنبال دلیل بودم پیام بدم باهات حرف بزنم دلتنگت بودم،همیشه که سرِ صحبت رو با جدیت نمی‌شه باز کرد." دیدی عزیزم؟ کسی که مایل باشه باهات حرف بزنه، همیشه دنبال وقت یا موضوع مناسب نیست. یهو میاد با ساده‌ترین حرف‌ها سر صحبت رو باز می‌کنه.